Η ΖΩΗ ΩΣ ΒΟΛΤΑ

Το σοβαρότερο πρόβλημα του μυθιστορήματος είναι η υπερβολικά καλή προαίρεση του δημιουργού απέναντι στους πρωταγωνιστές του, η τρυφερή μεταχείρισή τους που υπονομεύει την ψυχολογική αξιοπιστία και αγγίζει την αφέλεια. Ο Κάβαλιερ, αν και έχει θέληση και ταλέντο, δεν ασχολείται ποτέ με τη ζωγραφική, αλλά η αποτυχία του μάλλον δεν τον συντρίβει. Χάνει την οικογένειά του στο Ολοκαύτωμα και δεινοπαθεί υπηρετώντας ως ναύτης στην παγωμένη Γροιλανδία, αλλά όλα του τα παθήματα γίνονται αντιληπτά από τον αναγνώστη ως φανταχτερές περιπέτειες. Ο Κλέι, από την άλλη πλευρά, εκδηλώνει μία και μοναδική φορά την ομοφυλοφιλία του και ύστερα παντρεύεται την έγκυο φιλενάδα του εξαφανισμένου Κάβαλιερ, αλλά οι συμβιβασμοί δεν τον καθιστούν νευρασθενή. Γενικότερα, όλα τα κύρια πρόσωπα συμπεριφέρονται σαν να βολτάρουν στη ζωή. Από κει και πέρα, το βιβλίο πάσχει και λόγω αδικαιολόγητου όγκου. Τα κεφάλαια είναι θηριώδη και στατικά. Οι διάλογοι δείχνουν συνήθως ανούσιοι. Τα τελευταία δύο μέρη της ιστορίας παρουσιάζονται εξαιρετικά αμήχανα. Παρ΄ όλα αυτά, ο Σάμπον είναι σαφώς ανώτερος συγγραφέας από τον Μπρετ Ίστον Έλις, με τον οποίο οι Αμερικανοί αποπειράθηκαν κάποτε να τον παρομοιάσουν. Το στυλ του και η διαχείριση του υλικού του φέρνει στον νου τον Τζον Ίρβινγκ, έναν παραμυθά ιδανικό για πρωτάρηδες αναγνώστες.