Ένα σκηνικό κόμικς

Ο Παπαϊωάννου, αν επιμένει κανείς να μείνω στο περιεχόμενο, κατασκεύασε ένα σκηνικό κόμικς με την τεχνική του κινηματογραφικού ανσενέ (δηλαδή την τεχνική μια εικόνα να πηγάζει από μία άλλη και να χωνεύεται από την επόμενη) με μια άπειρη ή τείνουσα στο άπειρο άλυσο της ανδρικής μοναξιάς, της έλλειψης επαφής, της ανολοκλήρωτης ή ματαιωμένης συνάντησης μέσα στην αέναη ροή, τη χλαλοή της αγοράς, του γηπέδου, του πολυεθνικού εργοταξίου, των γυμναστηρίων, της εκδρομής, του γλεντιού, του πολέμου, της πληκτικής Κυριακής, της ανέραστης αϋπνίας, του μακάριου ύπνου. Ο Παπαϊωάννου και η τρομερή σε τεχνική και οίστρο ομάδα του φανέρωσε την αρσενική θηλύτητα και την θηλυκή ανδρίδα (στα εβραϊκά η λέξη Εύα σημαίνει Ανδρίς), αποκρυπτογράφησε ενοχές, αναστολές, ματαιώσεις, φοβίες, ρίσκα, απονενοημένα διαβήματα, υπεκφυγές, μεταμορφώσεις, παρενδυσίες, κρησφύγετα, πτήσεις στο κενό, κατολισθήσεις του εγώ και καταδύσεις στο όνειρο. Και το έργο του είναι ελληνικό!

Όπως «ελληνικό ποίημα» είναι ο «Μπολιβάρ» του Εγγονόπουλου.

Αυτά τα ανδρείκελα που τρέχουν, σαλτάρουν, κουτρουβαλιάζονται, αδημονούν, αμηχανούν, δέρνονται, αυνανίζονται, συνουσιάζονται με το στρώμα της κλίνης τους, εκλιπαρούν ένα βλέμμα, μια χειραψία, ένα άγγιγμα και δεν τους ευλογεί η τύχη, ο έρως, ούτε καν ο οίκτος, είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας καδραρισμένοι στα παράθυρα της τηλοψίας, παίχτες του Προ-Πο, λουτριέρηδες, τουρίστες, βαστάζοι και διανοούμενοι της φωτιάς. Ο Παπαϊωάννου άπλωσε στο εντυπωσιακό «Παλλάς» μια ένσαρκη σύγχρονη Ζωφόρο, μια κινούμενη Πινακοθήκη όπου ο σύγχρονος Έλληνας προκαλεί τον Έλεο και τον Φόβο, διέρχεται μέσα από τον Έλεο και τον Φόβο και ελεεινός και περίφοβος καταλήγει σε κάποιο στεγνοκαθαριστήριο αλλά η κάθαρσις έχει μετακομίσει για πάντα στας αιωνίους Μονάς της Τραγωδίας.

Η πικρή παρωδία του Παπαϊωάννου, καλύτερα η παρατραγωδία του, είναι ο πλέον ειλικρινής καθρέφτης της φαλλοκρατικής κοινωνίας μας που λαχταράει την τρυφερότητα και από έλλειψη τόλμης κάνει την πνοή φρέσκο αέρα σε φανταχτερό μπαλόνι.