ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ

Ιστορία μου Αμαρτία μου

Δεν ήξερα ότι ο Τηλέλληνας είναι τόσο δέσμιος και φανατικός υπερασπιστής της Ιστορίας του. Χρειάστηκε αυτό το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού, για να αποδειχτεί ότι όχι μόνο ξέρει με πάσα λεπτομέρεια όλες απαξάπασες τις πτυχές ιστορικών γεγονότων του πατρίου εδάφους, αλλά γνωρίζει και τον τρόπο που πρέπει αυτές να διδάσκονται. Μπράβο βρε. Και εις ανώτερα. Αν υπάρχουν. Γιατί νομίζω τις τελευταίες μέρες πιάσαμε Όλυμπο. Φτάσαμε στο πικ. Απ΄ τη μια ρασοφόροι με μακριές ακούρευτες γενειάδες (έναν αρχιμανδρίτη τον έβλεπα σε μια βιτρίνα χωρίς ήχο, ίδιος αγιατολάχ), τα ράσα να ανεμίζουν, τα μάτια να συστρέφονται, οι άκρες της οπής του στόματος άσπρο πηγμένο σάλιο, και δίπλα ο Κύριος (με την κακή έννοια) Αυτιάς, ο άρχων του Υποκοριστικού (Δεξιά θέλει να πει και λέει δεξιούλια) ο οποίος τυγχάνει και Μυτιληνιός, άρα αυτός να σου πει για την καταστροφούλα της Σμυρνούλας, όχι ο οποιοσδήποτε ιστορικούλης.

Αλλά υπάρχει και άλλη πλευρά με κάτι αποστειρωμένα ιστορικά κατάλοιπα ντεκαπάζ, κάτι μαντάμ-ντετόλ (ανεξαρτήτως φύλου) που ωρύονται χαμηλοφώνως με μια άγρια ηδύτητα (αυτό πώς το καταφέρνουν; Δική τους πατέντα!) Όχι!!!!! «Το “κρυφό σχολειό” δεν υπήρχε κι ήτανε θρύλος, δεν ήτανε Ιστορία». Σιγά κορίτσια. Ήρεμα. Και η Γοργόνα η αδερφή του Μεγαλέξανδρου που ρωτάει αν «ζει ο βασιλιάς», θρύλος είναι, αλλά ο Αλέξανδρος ζει και βασιλεύει. Τον είδες με τον Κόλιν Φάρελ; (άλλο χτύπημα της μοίρας εκεί και της παγκόσμιας συνωμοσίας που πήγαν να βγάλουνε τον Μακεδόνα ντιγκιντάγκα).

Απ΄ τη μια οι πατριδοφύλακες, απ΄ την άλλη οι νεκροτόμοι της αλήθειας.

Τα παιδιά δεν ακούω.

Πού να τ΄ ακούσεις, θα μου πεις. Τρέχουνε, απ΄ τις έξι το πρωί περνάει το σχολικό (- Εγώ Σταμάτη σε δημόσιο θέλω να τον πάω τον Κωσταντίνο αλλά βλέπεις εκεί που μένουμε είναι όλο Αλβανάκια και Ουκρανάκια, δεν είμαι ρατσίστρια, εσύ ξέρεις τους αγώνες μου, έχω και φωτογραφία στο Χημείο με το πανό στο χέρι), μετά το σχολείο η πισίνα, μετά η Αγγλικού, το φροντιστήριο, οι πολεμικές τέχνες, μετά διάβασμα, έρχεται 11, κι αφού με τόσα κλάματα δουν και το «Παραπέντε», πέφτουν στον ύπνο τον βαθύ. Το πρωί άντε πάλι απ΄ την αρχή.

Όμως όχι. Δεν είναι μόνο έτσι, έχουνε κι αυτά τα παιδιά το δικό τους το κρυφό (απ΄ όλους μας) σχολειό. Έναν τρόπο να ξεφεύγουν κρυφά απ΄ το σφιχτοδεμένο πρόγραμμα που τά ΄χουμε φασκιώσει και να μαθαίνουν το δικό τους αλφάβητο των αισθημάτων. Κι όσο κι αν μας ταράζει το μήνυμα με τον εκνευριστικό του ήχο στου κινητού την αχνογάλαζη οθόνη, όσο κι αν δεν καταλαβαίνουμε το αέναο σερφάρισμα στου διαδίκτυου τον λαβύρινθο, όσο κι αν μας παγώνει η απαθανάτιση του έρωτα στο βίντεο, όσο κι αν χαμογελάμε ειρωνικά για τα ζευγαρώματα στα ταχυφαγεία τους, όσο κι αν αισθανόμαστε σαν να είμαστε οι εξόριστοι των μούλτι-πλεξ που τους ανήκουν, αυτά τα παιδιά με όλα τα παραπάνω και χίλια άλλα μυστικά κι υπόγεια μυστήρια πλέκουν τον δικό τους μύθο.

Κι αυτό τον Μύθο η μελλοντική τους μνήμη θα τον κάνει Θρύλο.

Κι ας μη σώσει να τον γράψει καμία Ιστορία.

Θα τον ζήσει η Ζωή.