«Τις πταίει διά το χάλι της νεολαίας τής σήμερον»;

Καλά. Ας μιλήσει η αρμόδια κριτική. Αν και, όπως πάντα, πιο πολύ θα μιλήσει ο χρόνος. Εγώ θα μείνω στο θέμα μου, στο δεύτερο σκέλος του θέματός μου, την ομοφοβία, μάλλον πρέπει τώρα να πω την αντιομοφυλοφιλία, με τη βοήθεια πάντως της «αρμόδιας κριτικής»:

Σε μία από τις μεγαλύτερες και σοβαρότερες εφημερίδες, με καρύκευμα απλώς εκφράσεις όπως:

«παραφορτωμένη έκθεση των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου», «πατενταρισμένο εμπορικό, λαϊκό σινεμά», «αλφαβητάρι της φιλοσοφίας του καναπέ», συν κάποια ονόματα ξένων δημιουργών, αντιπαράθεση στην καλλιτεχνική «αποτυχία» του Παπαϊωάννου, η κριτική αφιερώνει τα τέσσερα πέμπτα της σχεδόν στον ομοφυλοφιλικό προβληματισμό της παράστασης: θεμιτό βεβαίως καταρχήν, αν/αφού υπάρχει αυτός ο προβληματισμός και αν κατά τη συγκεκριμένη κριτική συνιστά τον κεντρικό άξονα του έργου. Όμως σημασία έχει ο τόνος:

ανάλαφρα ειρωνικός στην αρχή («η περιλάλητη μοναξιά και η εξίσου διάσημη ευαισθησία των μελών της γκέι κοινότητας»), κορυφώνεται στο εξής:

«Δεν διαφέρει δηλαδή και πολύ το “2” απ΄ το κήρυγμα των λογής τηλεοπτικών “καφενείων” που αναλύουν το θέμα “τις πταίει διά το χάλι της νεολαίας τής σήμερον”, ούτε και λογής άλλων “Συλλόγων Ανορθώσεως της Ηθικής των Νέων ο Ιωάννης Μεταξάς”, μόνο που αντί για ομαδικές παρελάσεις (καθότι η άσκηση πειθαρχεί το πνεύμα της νεολαίας)

προτείνεται ως λύση κάποιο χαμάμ ή τόπος ψωνιστηρίου (από τους πολλούς που ανθούν στην πόλη και όπου πραγματοποιείται το laissez faire-laissez passer, επιπροσθέτως δε κινείται η οικονομία και βρίσκεται λύση -έστω φευ! προσωρινή- στο πρόβλημα απασχόλησης του αλλοδαπού εργατικού δυναμικού)».

Άραγε να το ξαναπώ, το τέλος τουλάχιστον, και με δικά μου λόγια, να το εμπεδώσω; Και να πιστέψω ότι δεν γράφτηκε σε περιοδικό π.χ. αστυνομικών σωματείων, ούτε σε έντυπο παραθρησκευτικής οργάνωσης, ούτε ειπώθηκε σε κάποια από τις χαφιεδίζουσες νυχτερινές εκπομπές της κλειδαρότρυπας και της κρυφής κάμερας; Να το ξαναπώ: Ο Παπαϊωάννου μάς στέλνει τη νεολαία μας στα χαμάμ και σε τόπους ψωνιστηριού, που-ακούτε γονείς και εισαγγελείς!αφθονούν στην πόλη μας, κι εκεί βατεύονται τα βλαστάρια μας με λαθρομετανάστες, οι οποίοι κερδίζουν έτσι, φευ προσωρινά, τον επιούσιο.

Ώστε υπάρχει όχι ομοφοβία, αλλά τέτοιου είδους αντιομοφυλοφιλία; Κι όχι του στιλ της Τατιάνας, που έκατσε, λέει, να δει σε βιντεοκασέτα το Βrokeback Μountain, και στα μισά σηκώθηκε και πήγε κι έκανε εμετό; (Αλλά δε χρειάζεται σοφία για να το καταλάβει κανείς αυτό, γιατί στη συγκεκριμένη ταινία, όπως και στο έργο του Παπαϊωάννου, όπως έγραφα στην προηγούμενη επιφυλλίδα, οι γκέι δεν είναι καρικατούρες, τρελιάρες αδερφές, κατά τα τηλεοπτικά και μόνα ανεκτά πρότυπα, αλλά… γκέι άντρες!)

Μεγάλο θέμα πιάσαμε. Θέλει συνέχεια πολλή. Εκεί να δείτε, όχι Τατιάνα, ούτε απλό κριτικό εφημερίδας, αλλά μεγαλόσχημους ιστορικούς τέχνης, la cr me de la cr me, υποτίθεται (ή έτσι πρέπει, εξ ορισμού), της προόδου και της διανόησης, και πάντως κήνσορες και αδέκαστους κριτές της σάπιας κενωνίας.