«Η ζωή είναι αλλού»

«Αγαπώ πολύ τη δουλειά που κάνω» λέει ο Γιάννης Φέρτης.

«Πασχίζω γι΄ αυτήν.

Αλλά δεν λειτουργώ σαν άνθρωπος του θεάτρου, με απόψεις γύρω από το θέατρο, με αγωνιστική διάθεση να το διαμορφώσω, να το καλυτερέψω. Δεν έχω βλέψεις θεατρανθρώπου, δεν έχω μπει στη διαδικασία αυτής της αγωνίας. Το θέατρο είναι ένα κομμάτι της ζωής μου τόσο σημαντικό, όσο για να δίνει ποιότητα στο άλλο μεγάλο κομμάτι, που είναι οι στιγμές της ιδιωτικής μου ζωής έξω από το θέατρο».

Χαϊδεμένος από τον χρόνο, μήπως έχει κάποιο «μυστικό»;

«Δεν υπάρχει μυστικό. Και πολλά τσιγάρα κάπνισα και πολύ ξενύχτησα- μόνο στη διατροφή ήμουν συνετός. Γενικά αφήνω τη ζωή να με πάει, να μην την πάω εγώ.

Δύσκολα αποφασίζω.

Αναβλητικός ακόμα και σε σοβαρά ζητήματα, τα αφήνω για αύριο. Συχνά με τσαντίζει ο εαυτός μου, ένας περίεργος εγωισμός. Συχνά επίσης νιώθω καλά. Πολλά πράγματα, απλά πράγματα, μου δίνουν χαρά. Τα λουλούδια στο μπαλκόνι μου, μια βόλτα στην εξοχή. Να χαζεύω στο δάσος. Να οδηγώ και να ακούω μουσική.

Δακρύζω όταν ακούω δημοτικά τραγούδια, όχι αυτά τα καινούργια, τα επεξεργασμένα. Παλιά, στα πανηγύρια, χόρευα τσάμικο- ο πιο ωραίος χορός».