αρέσω»

ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΘΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ
ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ, ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ.
ΑΛΛΑ ΤΑ 48 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΑΝ,
ΑΠΟ ΤΟ ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΕΡΤΗ
ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΑΝ, ΔΕΝ
ΤΟΝ ΠΑΛΙΩΣΑΝ
Απόδειξη, η φετινή του ερμηνεία, λεπτοδουλεμένη και μοντέρνα, στη θεατρική προσαρμογή της νουβέλας του Τζόζεφ Κόνραντ «Η επιστροφή», που παρουσιάζεται στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης». Υποδύεται έναν Λονδρέζο αριστοκράτη ο οποίος αμφιταλαντεύεται στην κόψη ενός ακραίου στυλιζαρίσματος, καθώς η ισορροπημένη του ζωή ανατρέπεται. Μέσα από μια σχεδόν χρονογραφημένη κομψότητα που υιοθετεί η παράσταση της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου ο Φέρτης δίνει βάθος στο δράμα του συζύγου που χάνει τη σύντροφό του- τη γοητευτική Πέγκυ Σταθακοπούλου.

«Για πρώτη φορά μπήκα σε μια δουλειά που φτιάχτηκε από την αρχή. Ούτε καν το διήγημα ήξερα, στο οποίο βασίστηκε το φιλμ του Σερό. Είδα την ταινία με προτροπή της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Μου άρεσε πάρα πολύ κι αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε μήπως θα ήταν ενδιαφέρον να το κάνουμε στη σκηνή. Συμπτωματικά, η Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, παρασυρμένη κι αυτή από την ταινία, συντάχθηκε μαζί μας και ξεκινήσαμε την προσπάθεια. Από τη μια ο ρόλος με ενδιέφερε κι από την άλλη η Αθανασία είχε ψωνιστεί. Κι επειδή πιστεύω στο ταλέντο της (αυτή είναι η τέταρτη δουλειά, μετά την «Προσωπική συμφωνία», τον «Ύμνο» στον Χατζιδάκι και τον μονόλογο του Όσκαρ Ουάιλντ), πήγα πίσω τους φόβους μου. Μετά έπρεπε να βρούμε τον χώρο.

Ο πιο κατάλληλος ήταν το “Υπόγειο”, για το οποίο, σε ανύποπτο χρόνο, μου είχε κάνει ανοιχτή πρόταση ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Ύστερα άρχισε να φτιάχνεται ο θίασος. Η θετική ανταπόκριση της Πέγκυς Σταθακοπούλου, μια ηθοποιός που μου άρεσε πάντα πολύ, καθώς και η συμμετοχή της Λουκίας Μιχαλοπούλου, ένα ορεξάτο, ταλαντούχο κορίτσι που κάνει την υπηρέτρια, έδωσαν το πράσινο φως για να προχωρήσουμε. Στις πρόβες πέρασα δύσκολα. Από μεγάλες ανασφάλειες.

Αν μπορεί να σταθεί στη σκηνή η διασκευή, αν βγαίνει ο συγγραφέας κι άλλα πολλά. Ομολογώ ότι γενικά είμαι ανασφαλής. Πόσο μάλλον τώρα που δεν είχαμε ένα θεατρικό κείμενο. Ένιωθα χαμένος. Ποτέ δεν ξέρεις με σιγουριά αν μια παράσταση είναι καλή κι αν θα ενδιαφέρει τον κόσμο. Θυμάμαι την χαρακτηριστική περίπτωση του Διαμαντόπουλου, όταν ανέβασε το “Παραμύθι”, μια καταπληκτική παράσταση, με σπουδαίες ερμηνείες, που πήγε “άπατη”. Αμέσως μετά, εσπευσμένα, ανέβασε το “Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια”, μια παράσταση που έσκισε. Άβυσσος η τύχη κάθε παράστασης. Έτσι, ακόμα και στην πρεμιέρα δεν ήξερα τι ήταν αυτό που κάναμε. Απ΄ ό,τι λέει ο κόσμος κι απ΄ ό,τι εισπράττουμε, μάλλον καλά τα πήγαμε».

Πράγματι, το «Υπόγειο» γεμίζει με την «Επιστροφή», με την οποία επιστρέφει σ΄ έναν φορτισμένο από μνήμες χώρο, από τον οποίο ξεκίνησε τη μακρά πορεία του στο θέατρο- 48 χρόνια από την «Ηλικία της νύχτας» του Καμπανέλλη, όταν ο δάσκαλός του Κάρολος Κουν τον πήρε μαθητή της Σχολής και τον έχρισε ηθοποιό κι έναν χρόνο αργότερα τον εμπιστεύθηκε ως συμπρωταγωνιστή της Μελίνας Μερκούρη στο «Γλυκό πουλί της νιότης».

«Μετράω τα γεγονότα της ζωής μου μέσα από τα έργα που έπαιξα. Δεν είναι επαγγελματική διαστροφή, γιατί δεν είμαι κολλημένος με τη δουλειά μου. Αλλά μήπως και οι ποδοσφαιριστές ή οι τραγουδιστές δεν μετράνε τη ζωή

info

«Η επιστροφή» του Τζόζεφ Κόνραντ παίζεται στο «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης» (Πεσμαζόγλου 5, τηλ 210-3228.706).

τους μέσα από τα μεγάλα ματς ή τα τραγούδια που είπαν; Όταν κι όποτε συνειδητοποιώ τα χρόνια που έχω στο θέατρο, εκπλήσσομαι σαν να πρόκειται για άλλον. Έγινα πρωταγωνιστής από την πρώτη μέρα, έπαιξα καλούς ρόλους, ωραία έργα, συνεργάστηκα με σημαντικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς, αλλά δεν αξιοποίησα τίποτα απ΄ όλα αυτά. Αυτή την αίσθηση έχω, χωρίς όμως να ξέρω και πώς θα τα αξιοποιούσα. Αλλά μη θεωρηθεί ότι αυτό το λέω με πίκρα».