Άγνοια κινδύνου

Όσοι νόμισαν ότι μπορούν να κάνουν μεταμπορχεσιανή λογοτεχνία επειδή ξέρουν να μιμούνται τα λογικά άλματα και τα γνωστικά τερτίπια του μεγάλου Αργεντινού, το μόνο που καταφέρνουν είναι να φτιάχνουν ιστορίες που έχουν να κάνουν περισσότερο με λογοπαίγνια και λιγότερο με λογοτεχνία.

Το βιβλίο « Ο Μπόρχες και οι αιώνιοι Ουραγκοτάγκοι » ανήκει σ΄ αυτήν την κατηγορία των έργων. Δίπλα σ΄ αυτόν τον πρώτο περιορισμό εμφανίζεται και ένας δεύτερος, εξίσου ουσιαστικός. Πρόκειται για το είδος που λέγεται αστυνομικό μυθιστόρημα και για τα εγγενή όρια της αφηγηματικής του μορφής. Χωρίς να δικαιούται κανείς να παραγνωρίσει τους μεγάλους συγγραφείς του είδους, όπως ο Σιμενόν ή ο Ντάσιελ Χάμετ, οφείλει συγχρόνως να αναγνωρίσει ότι το είδος βρέθηκε στις καλύτερες στιγμές του όταν έπεσε στα χέρια συγγραφέων οι οποίοι είχαν την συνείδηση των ορίων του. Είχαν συνείδηση των περιορισμών του και τους υπηρέτησαν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια. Και είναι αυτή η ακρίβεια που δίνει τη διαύγεια της ματιάς τους.

Όταν ξεκινάς πιστεύοντας ότι η αστυνομική μορφή είναι κατάλληλο εργαλείο για φιλοσοφική ή κοινωνική ανάλυση, τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να ταυτίσεις το ανθρώπινο σύμπαν με την προσφορότερη θεωρία της συνωμοσίας.