Όλα στα κάρβουνα!

ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ, απ΄ αυτή εδώ τη σελίδα το φωνάζω! Το ουρλιάζω, η τρελή του χωριού! Σαν τον τελάλη, ξελαρυγγιάζομαι, επιμένω, γράφω, ξαναγράφω για τα σχολικά βιβλία. Αν αυτά λέγονται «σχολικά»! Αν αυτά λέγονται «βιβλία»!

Εγώ γράφω κι άλλοι μας γράφουν!

Όταν ο γιος μου ήταν στην ΣΤ΄ Δημοτικού είχα αναφερθεί επανειλημμένα σ΄ αυτό το αίσχος που έπρεπε να αποστηθίσει. Να το παπαγαλίσει λέξηλέξη. Αυτόν τον απερίγραπτο αχταρμά που μέσα σε μια σχολική χρονιά, κάλυπτε (να το πω;) 6 αιώνες Ιστορίας (να το πω;): Αφετηρία η Άλωση τέρμα η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ! Αυτό δεν ήταν ιστορική αναδρομή! Αυτό ήταν μου ΄ρχεται να κάνω γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια! Τώρα έρχεται άλλο βιβλίο. Ό,τι μάθατε, να το ξεμάθετε! Πάρ΄ το τιμόνι, αλλιώς, μαλάκα γιατί βρίσκεις, λέμε! Τώρα θα στην πούμε εμείς την Ιστορία, στο ανάποδο. Στο κόντρα φιλέτο.

Δεν κρύβω χρόνια, πιστέψτε με, αλλά στο Κρυφό Σχολειό δεν φοίτησα. Δεν τραγουδούσαμε «φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ», όταν ξεκινούσαμε για το Δημόσιο της Φιλοθέης. Επίσης δεν ήμουνα παρούσα στην Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν ήξερα ότι τότε οι Έλληνες «συνωστίζονταν».

Ωραίο ρήμα, βρε! Μπράβο, να το χαίρεστε, να το καμαρώσετε και νυφούλα! «Συνωστίζονταν»! Όχι γιατί είχε ανοίξει της Κόλασης το Τάρταρο, όοοοοχι!

«Συνωστίζονταν» οι ξεριζωμένοι για να πάνε στο χωριό για Καθαρά Δευτέρα.

Άκου τώρα: Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο που δίνει την εντολή στους συγγραφείς, προκαθορίζει επακριβώς σύνολο σελίδων και αριθμό παραγράφων για κάθε ιστορικό γεγονός. Με γνώμονα ποιον, παιδιά; Με κριτήριο ποιο, μανάρια μου; Πείτε μου! Εξηγήστε μου αν η Ιστορία πάει με το κιλό. Να ξέρω τι ψωνίζω:

– Θανάση, βάλε μου δυο κιλά Έξοδο Μεσολογγίου!

– Βγήκε δυο διακόσια, να τ΄ αφήσω;

– Άσ΄ το, ας μου βγει μια τηγανιά παραπάνω. Δεν μου λες, οι Σουλιώτισσες είναι φρέσκιες;

– Φρεσκότατες, σπαρταράνε!

– Πιάσε μου καμιά δεκαριά να τις ρίξω στον φούρνο με πατάτες. Και πού ΄σαι, Θανάση. Και μισό κιλό Μανιάκι βαρελίσιο!

– Κάναν Κανάρη, τίποτα Ψαρά για γαρνιτούρα; – Κανάρη; Ψαρά; Ούτε που τους πήρε το αυτί μου! Άσε, μην είναι τίποτα μεταλλαγμένα και τρέχουμε!

ΚΑΙ ΜΕΣΑ στον «συνωστισμό», αγκαζέ με Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Μπουμπουλίνα, φιγουράρει και η μεγάλη ηρωίδα της Ελληνικής Επανάστασης Άλφα Λιδωρίκη. Την αποκαλώ «Άλφα Λιδωρίκη» διότι το μικρό της όνομα διαφεύγει στους πάντες: Αγγελική; Αναστασία; Άντζελα μήπως; (Σημειωτέον, σε ένα τηλεοπτικό πάνελ επιμένανε να την αποκαλούνε «κυρία» Λιδωρίκη: Από το 1821 μέχρι σήμερα ζει ακόμα αυτό το θηρίο; Άλφα, καρδιά μου, τι πίνεις και δεν μας δίνεις;).

Μια ιστορικός, υπέρμαχος του βιβλίου, παραδέχτηκε ότι την Άλφα Λιδωρίκη ούτε που την έχει ξαναπιάσει στο στόμα της. Για να βρω άκρη, μπαίνω η δόλια στο Διαδίκτυο. Πληκτρολογώ: «Α. ΛΙΔΩΡΙΚΗ». Περιττό να σας πω τι μου ΄βγαλε: Τον συγγραφέα Αλέκο Λιδωρίκη! Ποια είσαι, ρε Άλφα, ξεφανερώσου, να ξέρουμε κι εμείς τι θα ρημαδοπούμε στα παιδιά μας!

Στα παιδιά μας που μόνο παιδιά δεν είναι!

Πειραματόζωα είναι. Χάμστερς είναι! Τα μπερδεύουμε, τα αποσυντονίζουμε, τα τρελαίνουμε! Και μετά λέμε «φταίει το κομπιούτερ που το παιδί μου δεν αγαπάει το βιβλίο!». Δεν λέμε «φταίει το βιβλίο που το παιδί μου δεν αγαπάει το βιβλίο»!

Ποιος συντηρητισμός και ποιος «προοδευτισμός», στην τελική; Και για το ένα και για το άλλο προαπαιτείται Η ΓΝΩΣΗ! Άμα δεν γνωρίζεις τον ορισμό μιας έννοιας πώς θα αποδεχτείς ή θα αμφισβητήσεις αυτή την έννοια;

Και κλείνοντας: Όσοι κατοικείτε σε δρόμους με Κανάρη, ξεχάστε το: Από τούδε και στο εξής μετονομάζονται άπαντες σε «οδούς Άλφα Λιδωρίκη»!