Το μυστικό είναι στη διπλωματία

Εισιτηριακά το αποτέλεσμα του 44% καταλήγει σε ιλιγγιώδεις για τα ελληνικά δεδομένα αριθμούς. Με την προσθήκη των εισιτηρίων από τις πωλήσεις σε τρίτες χώρες, οι γαλλικές παραγωγές έχουν εξασφαλίσει- ετησίως- περίπου διακόσια εκατομμύρια θεατές! «Απ΄ αυτούς, τα πενήντα εκατομμύρια προέρχονται από Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ, από παντού», έλεγε με συγκρατημένη αισιοδοξία η μαντάμ Μαργκαρίτ Μενεγκόζ, το αφεντικό της Unifrance, του κρατικού μηχανισμού, στο οποίο μάλιστα σε επιτελικό ρόλο μετέχει και η Μαρία Μανθούλη, κόρη του Ροβήρου Μανθούλη. Η Unifrance είναι κάτι σαν ιχνηλάτης, promoter, δημοσιοσχεσίτης, διπλωμάτης, σαν βραχίονας τόσο του υπουργείου Εξωτερικών, όσο και των γαλλικών κεφαλαίων.

Για να καταλάβετε το επίπεδο διπλωματίας ένα θα πω.

Ετησίως, γύρω στις αρχές Ιανουαρίου, η Unifrance προσκαλεί περί τους 120 δημοσιογράφους απ΄ όλα τα σημεία του πλανήτη (μεταξύ αυτών και την αφεντιά μου)

και περί τους τριακόσιους αγοραστές. Στους πρώτους πληρώνει εισιτήριο μετ΄ επιστροφής μέσω Αir France, κατάλυμα στο Le Grand, ξενοδοχείο πέντε αστέρων κοντά στην Οpera, όπου έκαστο απλό δωμάτιο κοστίζει εξακόσια ευρώ.

Στους δεύτερους μόνο το ξενοδοχείο. Φυσικά όλα αυτά συμπληρώνονται από κοκτέιλ πάρτι, δεξιώσεις με σαμπάνια και χαβιάρι, μικρογεύματα και άλλα τσιμπολογήματα. Σ΄ αυτές τις τέσσερις ημέρες, οι δημοσιογράφοι βλέπουν νέες παραγωγές και συνεντευξιάζονται μετά των αστέρων, ενώ οι αγοραστές συναλλάσσονται στον πάγκο των γαλλικών εταιρειών. Το πανηγύρι κοστίζει όσο ολόκληρος ο προϋπολογισμός του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου συμπεριλαμβανομένων των μισθών ακόμα και των κλητήρων.

Έτσι με οικονομική υποστήριξη επιπέδου βιομηχανίας πρώτων υλών. Με διαρκή, ασταμάτητη ανανέωση σκηνοθετών και ηθοποιών όπου ετησίως κατά δεκάδες τα νέα πρόσωπα, οι νέοι ζεν πρεμιέ, τα νέα φυντάνια, τα νέα λαχταριστά κορίτσια. Με υπερκομματική και πολυδιάστατη πολιτική στην παραγωγή, δηλαδή με όλους αρκεί να είναι ικανοί. Με αυτόματο πιλότο την κουλτούρα, γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορεί να αναπνεύσει η Γαλλία. Και τέλος με ατού την λατρεία για σινεμά, πράγμα που κατατάσσει τον μέσο θεατή δεύτερο μετά τον Αμερικανό, αφού ετησίως βλέπει τέσσερις ταινίες, όταν ο Έλληνας μία με το ζόρι κι αυτή κάτι σαν «Straight story», άντε «Πειρατές της Καραϊβικής». Με όλα αυτά η France είναι η πιο συγκροτημένη εθνική κινηματογραφία της Γηραιάς Ηπείρου. Η μόνη που βγάζει γλώσσα στο Χόλιγουντ.