Γαλλική επίθεση στο Χόλιγουντ

ΠΩΣ ΣΥΝΕΒΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΦΟΔΟ ΤΗΣ
ΙΑΠΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ
ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ΕΞΗΝΤΑ; ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ
ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ. ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ
ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ, ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ
ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ
ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤΙΑΝΟΥ
«ΕΧΘΡΟΥ»
Η ιστορία της γαλλικής κουλτούραςεπικεφαλής φυσικά η κινηματογραφίαταιριάζει γάντι με τη διφορούμενη πολιτική που προτιμούν οι Γάλλοι. Κάτι σαν Μιτεράν, κάτι σαν Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Δηλαδή και Αριστερά και Δεξιά. Και παράδοση και εκσυγχρονισμός. Και κουλτούρα και εμπόριο. Και κοινωνική πολιτική και νεοφιλελευθερισμός. Με δύο πόδια σε διαφορετική μεριά. Η πεμπτουσία της διπλωματίας. Όπως στις Κάννες. Οι πόρτες ανοικτές σε πάσης φύσεως blockbusters. Ταυτόχρονα όμως κουλτούρα. Και μάλιστα η βαριά. Απόλυτη πρωταγωνίστρια του φεστιβάλ.

Η φόρμουλα, ένα κοκτέιλ από ετερόκλητα στοιχεία. Άφθονο χρήμα σε πάσης φύσεως παραγωγές και σε πάσης γεωγραφικής προελεύσεως σκηνοθέτες. Από Ελλάδα (Αγγελόπουλος) μέχρι Ουζμπεκιστάν. Από Κίνα, μέχρι και ΗΠΑ. Παράδειγμα; Η τελευταία ταινία του Ντέιβιντ Λιντς γυρισμένη με γαλλικά ευρώ. Έτσι ακριβώς. Προσφέρουν αφειδώς προκειμένου να ενσωματώνουν κάθε ίχνος άστεγης φιλοδοξίας και ελπίδας. Έτσι ο Γαβράς είναι Έλληνας αλλά πάνω απ΄ όλα Γάλλος. Έτσι η αφρόκρεμα (από Κόεν μέχρι και Ταραντίνο) «οφείλει» την ύπαρξη και τη διάδοσή της στις Κάννες, στους παραγωγούς, στους διανομείς και φυσικά στον γαλλικό Τύπο. Έτσι το μέρος του «γηπέδου» που έχουν εγκαταλείψει τα αφεντικά των μεγάλων στούντιο, έχει πλήρως καταληφθεί από Φραντσέζους. Έτσι, αυτή τη στιγμή, κυρίαρχες, μεγάλες φίρμες στην παγκόσμια διάδοση και διανομή του εναλλακτικού σινεμά είναι οι γαλλικές «Wild bunch» και «Celluloid».

Το χρήμα ρέει από πολλές πηγές. Από τράπεζες, παραγωγούς και από κανάλια με επικεφαλής το Canal plus. Πολλά, ατελείωτα λεφτά. Ταυτόχρονα με ένα σύστημα κρατικής αυτόματης επιστροφής, διατηρείται η συνέχεια και εξασφαλίζεται η ανάπτυξη. Για κάθε εισιτήριο γαλλικής παραγωγής (ανεξαρτήτως αν το επιτελείο είναι από την Ινδία και οι ηθοποιοί μιλάνε τούρκικα) επιστρέφεται από τον δημόσιο κορβανά ένα ποσοστό το οποίο στη συνέχεια επενδύεται στην επόμενη ταινία. Καταλάβατε κύριε Βουλγαράκη μου;

Το αποτέλεσμα όλων αυτών, δηλαδή της

info

Festival Film Francais στο Γαλλικό Ινστιτούτο (Σίνα 31) από 22 Μαρτίου έως 1 Απριλίου

αντιγραφής των αμερικάνικων ταινιών (εκσυγχρονισμός). Ενσωμάτωσης όλων των άστεγων της υφηλίου (παγκοσμιοποίηση). Της εμφάνισης νέων υπογραφών- σκηνοθετών και ηθοποιών- (ανανέωση). Και της προβολής (promotion) είναι μοναδικό. Το Film Francais καταφέρνει τα εξής απίστευτα ρεκόρ. Με αριθμούς θεατών και εισιτηρίων:

Το44% της γαλλικής αγοράς κατειλημμένο αυτή τη στιγμή από γαλλικές παραγωγές. Περίπου ένας στους δύο Γάλλους βλέπει μόνο «δικές» του ταινίες. Τρελό. Το αντίστοιχο ελληνικό είναι γύρω στο 10%, της Ισπανίας στο 20% και της Γερμανίας στο 15%. Αυτές τις ημέρες στο Παρίσι επικρατεί πανικός με την τελευταία κομεντί με Όντρεϊ Τοτού. Πανικός και με το καλοφτιαγμένο θρίλερ «Φίδι». Και το «La Vie en Rose» με την Μαριόν Κοτιγιάρ στον ρόλο της Εντίθ Πιάφ έκανε αίσθηση στο Φεστιβάλ Βερολίνου- όσοι την είδαν έβγαιναν με μουσκεμένα μαντίλια. Είναι η απάντηση της Γαλλίας στις χολιγουντιανές αγιογραφίες με ατού το καμάρι τους την τραγική Εντίθ Πιάφ. «Μπροστά στον Γολγοθά και την φωνή αυτής της καταραμένης, αμαρτωλής αγίας, ο Τζόνι Κας μοιάζει με ανέκδοτο», μου έλεγαν οι Παριζιάνοι της Unifrance. Το Χόλιγουντ με την τρίχα, εμείς με την τριχιά! Ψέματα;