ΜΙΣΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ

Και θα τελειώσω μ΄ ένα απόσπασμα από κείμενο του Φώτη Γεωργελέ στην Αthens Voice, τχ. 148, 7.12.06:

«Πήγα στο νέο Παλλάς να δω Δημήτρη Παπαϊωάννου. Προκατειλημμένος απ΄ όσα είχα ακούσει και διαβάσει κι απ΄ τις δικές μου εμμονές, για τους 25 χορευτές στη σκηνή, μόνο άνδρες. Γιατί δεν τους μπορώ τους μισούς κόσμους, δεν θα ξαναπάω ταξίδι σε ισλαμική χώρα που κρύβουν τις γυναίκες, δεν θα πάω ποτέ στη ζωή μου στο Άγιο Όρος. Αλλά όταν άρχισε, όσο προχωρούσε η παράσταση, ήθελα να φωνάξω απ΄ τη χαρά μου. Γιατί αυτό που έβλεπα ήταν αυτό που όταν βλέπεις θέλεις να το ξαναδείς, να το θυμάσαι, να το συζητήσεις, αυτό που σε ταράζει, σε αναστατώνει, θες να το σκεφτείς, αυτό δηλαδή που λέμε έργο τέχνης. Και δεν μου ΄λειψαν οι γυναίκες, γιατί σ΄ ένα έργο για τους άντρες οι γυναίκες είναι παντού. Γιατί τους ρόλους που παίζουμε είναι κάποια γυναίκα που τους κρίνει και τ΄ ανδρικά παιχνίδια που ανεβάζουμε στη σκηνή της ζωής μας, για τη γοητεία μιας γυναίκας ή την απουσία της τα ανεβάζουμε. Γιατί αυτό είναι οι άντρες, περπατάνε στο επικλινές δάπεδο με την κλίση να μεγαλώνει, να γίνεται συνέχεια δυσκολότερη, αναζητώντας απεγνωσμένα ρόλο, καθώς η αντρική βαρύτητα τους ρίχνει συνέχεια κάτω».

Αυτά για την ουσία, όπως είπα, του έργου. Για τη γενικότερη μεμψιμοιρία ώς τα ομοφοβικά σύνδρομα θα συνεχίσω.