εδώ

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ
Ο ΧΑΡΠΑΝΤΙΔΗΣ ΣΥΝΘΕΤΕΙ ΜΙΑ
ΠΥΚΝΗ ΠΛΟΚΗ ΟΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ,
ΑΠΟ ΕΙΡΩΝΙΚΗ (ΚΑΙ ΙΣΩΣ
ΑΥΤΟΕΙΡΩΝΙΚΗ) ΣΚΟΠΙΑ, Η
ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΩΝ
ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΕΠΑΡΧΙΑΣ
Έχοντας ήδη διανύσει μια σχεδόν δεκαπεντάχρονη πεζογραφική πορεία, οι τρεις σταθμοί της οποίας είναι τα σύντομα αφηγήματα με τίτλο Μανία πόλεως (1993) και οι συλλογές διηγημάτων Οι εξοχές των νεκρών (1995) και Το έκτο δάχτυλο (2002), ο 47χρονος Κοσμάς Χαρπαντίδης, δικηγόρος στο επάγγελμα, παρουσιάζει το πρώτο μυθιστόρημά του, Τα δώρα του πανικού , βιβλίο που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον από πολλές πλευρές.

Το μυθιστόρημα στη σχετικά σύντομη έκταση των 235 σελίδων αναπτύσσει μιαν ιστορία με πολυσύνθετη πλοκή, οικονομική άρθρωση, σχεδόν αστυνομική υφή και δραματικό περιεχόμενο. Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής και κεντρικός ήρωας, Αλεξιάδης, μεσήλικας ιδιοκτήτης εφημερίδας στην πόλη Κομίχλια, ασφυκτιά μέσα στην τακτοποιημένη οικογενειακή ζωή του και υπό το βάρος των δυσχερειών του επαγγελματικού του βίου. Οι ανεπιτυχείς προσπάθειές του να δραπετεύσει από αυτόν τον περιοριστικό κλοιό και να διατηρήσει ζωντανή την επαφή με την πραγματική αγάπη του, τη λογοτεχνία, του προκαλούν συχνές κρίσεις πανικού.

Ο αυτόχειρας
Τα δημοσιογραφικά και λογοτεχνικά ενδιαφέροντά του τον ωθούν να αναζητήσει το χαμένο μυθιστόρημα ενός άλλου συμπολίτη του συγγραφέα παιδικών βιβλίων, του ηλικιωμένου και, εν τέλει, αυτόχειρα Πάνου Ιωσηφίδη. Το μυθιστόρημα εκείνο, Ο όμηρος του λιμανιού, θα είχε ως θέμα τη ζωή του Όμηρου Παναγιωτίδη, ενός κοινωνικά απελευθερωμένου και αθυρόστομου ομοφυλόφιλου που δολοφονήθηκε το 1959 στην Κομίχλια από έναν λιμενεργάτη. Στη μυθιστορηματική ανάπλαση της ζωής και του βίαιου θανάτου του Παναγιωτίδη εμπλέκονται ορισμένα εξέχοντα πρόσωπα της πόλης, όπως ο πανίσχυρος καπνέμπορος Γκάμπριελ Μάνρο, που διατηρούσε ερωτική σχέση με τον Όμηρο και ήταν μάλλον ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του, και ο Ίβο, θετός γιος του Μάνρο. Αναζητώντας τα ίχνη του μυθιστορήματος του Ιωσηφίδη, ο Αλεξιάδης συνάπτει- αυτό είναι ένα από τα δώρα του πανικού τουερωτικό δεσμό με την αρκετά νεώτερή του κόρη του μακαρίτη συγγραφέα, τη Ραλλού. Εν τέλει, παρά την πεισματική αναζήτηση, από το μυθιστόρημα του Ιωσηφίδη διασώζονται μονάχα λιγοστά σκόρπια χειρόγραφα και η Ραλλού χωρίζει τον Αλεξιάδη, καθώς θεωρεί ότι ο τελευταίος εκμεταλλεύτηκε την ίδια και το μυθιστόρημα του πατέρα της για να συνθέσει ένα δικό του πεζογράφημα. Τα Δώρα του πανικού τελειώνουν με την οριστική και ψύχραιμη απόφαση του Αλεξιάδη να γράψει αυτός το μυθιστόρημα που δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει ο Ιωσηφίδης, καθώς συνειδητοποιεί ότι ο απόβλητος Όμηρος έζησε τη ζωή που ήθελε, ενώ ο ίδιος και ο Ιωσηφίδης τη ζωή που τους επέβαλαν οι άλλοι. Με το τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης διαπιστώνει, λοιπόν, ότι διάβασε την ιστορία της προπαρασκευής ενός μυθιστορήματος. Η Καβάλα
Όπως τα προηγούμενα βιβλία του Χαρπαντίδη, έτσι και αυτό το μυθιστόρημα διακρίνεται από το σταθερό ενδιαφέρον για την πόλη της Καβάλας, όπου ο πραγματικός συγγραφέας ζει και εργάζεται από το 1986. Τα πλήθος από επαληθεύσιμα από την πραγματικότητα στοιχεία, που υποστηρίζουν το βιβλίο, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι πίσω από την Κομίχλια κρύβεται η Καβάλα. Μέσα από την ιστορία των δύο διαπλεκόμενων μυθιστορημάτων, του Αλεξιάδη και του Ιωσηφίδη, ο Χαρπαντίδης εκμεταλλεύεται πολλά πραγματικά στοιχεία της τοπικής ιστορίας, αναμειγνύοντάς τα με επινοημένα πρόσωπα και καταστάσεις, προκειμένου να καταδείξει παρελθοντικές όψεις της αγαπημένης του πόλης αλλά και το απογοητευτικό τέλμα του παρόντος της.