ΑΚΡΟΒΑΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Αν «γράφω» σημαίνει «πηγαίνω στην κόλαση και γυρνώ πίσω για να εξιστορήσω το ταξίδι», η ηρωίδα είναι ένας ιδιότυπος γνώστης αυτού του ταξιδιού. Σύντροφός της η γραφή, η εύπλαστη, χορευτική, ακροβατική γλώσσα. Τo γιατρικό που μεταμορφώνει τα πράγματα και τη φέρνει κοντά στο πραγματικά πραγματικό.

«Δεν υπάρχουν αντικείμενα», έλεγε ο Μπρετόν, «όλα είναι υποκείμενα». Από εδώ πιάνει το νήμα η μικρή ηρωίδα. Μέσα στον ονειρικό κόσμο μιας υπερπραγματικότητας.

Το ξωτικό Πουκ στο «Όνειρο θερινής νυκτός» εμφανίζεται στο τέλος της παράστασης: «Ησυχάστε», λέει στους θεατές, «όλα όσα θαυμαστά ζήσαμε στη διάρκεια του έργου δεν είναι παρά μια ομαδική ονειροφαντασία». Ως ένα αλλόκοτο ξωτικό, ένας αντί-Πουκ, η Άμστερνταμ προβάλλει στο τέλος της παράστασης και μας ξεβολεύει: «Όσα ζήσαμε δεν είναι ονειροφαντασία», μας λέει. «Πέρα για πέρα αληθινά» είναι.

Σε θανατολάγνους όμως καιρούς ένα τέτοιο «ξεβόλεμα» δεν είναι άραγε ευπρόσδεκτο; «Μα είναι», θα έλεγε η Αγγελική- Άμστερνταμ ενδίδοντας στο Αγγελικό και Μαύρο φως. Το μόνο, εν τέλει, δυνατόν να υπάρχει φως…