«Είμαστε σαν μπουλούκι πολυτελείας»

Στις ημέρες που «γινόμαστε όλοι όμηροι ενός γλυκού παιδιού που φυσάει το μαλλί του ο ανεμιστήρας και πλασάρεται σαν τραγουδιστής», ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος μαζί με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Έλλη Πασπαλά στήνουν μουσική παρέα
Δύο συνθέτες πάνω στην ίδια σκηνή, και μάλιστα με θητεία στις κινηματογραφικές μουσικές, είναι ένας δύσκολος συνδυασμός για τις απαιτήσεις και τα κλισέ της ελληνικής νύχτας. Η Ευανθία Ρεμπούτσικα και ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος τα ΄χουν καταφέρει μέχρι στιγμής.

Με συνοδοιπόρο σταθερό την Έλλη Πασπαλά και μια ομάδα εξαιρετικών μουσικών θα τους δούμε σε ένα θέαμα υπό τον τίτλο «Ορχήστρα του Δρόμου», με το μουσικό στίγμα που τους καθιέρωσε σαν «διαφορετικούς» στον χώρο της σοβαρά αμφισβητούμενης (και μάλλον πάσχουσας) «έντεχνης» σκηνής.

Με ονειρικές ορχηστρικές μουσικές, που δίνουν πρωταγωνιστική θέση στους μουσικούς, λαϊκά τραγούδια, happenings, και με μποέμ διάθεση που θυμίζει περιφερέμονο θίασο του ΄50. «Πολίτικη κουζίνα» και «Ρeppermint» (το βραβεβευμένο σάουντρακ του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου), «Summertime in Ρrague» και με τα «Μάτια Κλειστά», «Για τη Συνήθεια του Έρωτα» αλλά και το «Τσιγάρο». Λυρισμός, νοσταλγία και δονήσεις λαϊκές, από καθαρά λαϊκές φωνές όπως της Γιώτας Νέγκα ή της Τουρκάλας Ντιλέκ Κοτς (την ακούσαμε στην «Πολίτικη κουζίνα»). Λαϊκό, με ματιά σημερινή, και έντεχνο με πολλά εισαγωγικάγιατί η «εντεχνίλα» δεν ταιριάζει καθόλου στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί η συγκεκριμένη παρέα. Αυτή τη φορά σημαντικό μέρος της παράστασης θα αφιερωθεί στις βραβευμένες μουσικές της Ευανθίας για την τουρκική ταινία «Βabam Ve Οglum» (Βραβείο της Διεθνούς Ακαδημίας Σάουντρακ) και τη μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου για την ταινία «Uranya».

Ορχήστρα του Δρόμου, γιατί;
Δεν είμαστε του δρόμου; Κάτι σαν μπουλούκι πολυτελείας; Πάμε από ΄δώ κι από ΄κεί, με αεροπλάνα και βαπόρια…

Έχει μια γοητεία αυτό; Βέβαια. Οτιδήποτε έχει σχέση με τον δρόμο, από τα παιδιά στα φανάρια μέχρι τους μουσικούς που παίζουν στα πεζοδρόμια, έχει μια αίγλη διαφορετική. Μπορείς να βρεις απίθανα πράγματα. Εξαιρετικούς μουσικούς, ωραία θεάματα. Ακόμα και η Λαϊκή κάθε εβδομάδα στις γειτονιές, έχει αυτή τη γοητεία του δρόμου, της επαφής με τη ζωή. Δεν είναι πιο ωραίο να ψωνίζεις στη Λαϊκή, να χαιρετάς, να λες πέντε κουβέντες, από το σελοφάν του σούπερ μάρκετ;

Αισθάνεστε ότι αυτό το είδος του προγράμματος, που ξεφεύγει από τα γνωστά κλισέ των μαγαζιών, έχει ήδη δημιουργήσει ένα κοινό;

Νομίζω ότι έχει μεγάλη απήχηση αν σκεφτείς ότι είμαστε μια ομάδα που δεν ανήκει πουθενά. Ούτε της τηλεόρασης ούτε των κομμάτων ούτε των διαφόρων κυκλωμάτων ούτε των συλλόγων.

Κερδίζουν οι μικρότεροι χώροι ξανά; Δεν ξέρω. Το «Gazarte» υποκαθιστά μαγαζιά μεσαίας χωρητικότητας που έκλεισαν, όπως οι «Γραμμές» ή το «Αερικό». Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια όλος ο χώρος τον οποίο εκπροσωπούσε το έντεχνο- από μαγαζιά μέχρι ραδιοφωνικούς σταθμούς- συρρικνώθηκε. Μπορεί οι ραδιοφωνικοί σταθμοί να παραμένουν ίδιοι αριθμητικά, αλλά είναι αποδυναμωμένοι.

Γιατί πιστεύετε πως έγινε αυτό;

Ίσως και να μη γράφτηκαν καινούργια πράγματα. Αλλά αν σκεφτείς όλο αυτό το σκουπίδι που μας περιβάλλει, από τα άθλια σίριαλ μέχρι τα άθλια τραγούδια- κατάσταση που εκφράζεται και σε ό,τι συμβαίνει και στον πολιτικό χώρο- δεν είναι να περιμένεις τίποτα διαφορετικό σε μας.

Αν βάλεις μαζί και την οικονομική κρίση, φτάνουμε στη σημερινή κατάσταση που γίνονται όλοι όμηροι ενός γλυκού παιδιού που φυσάει το μαλλί του ο ανεμιστήρας και πλασάρεται σαν τραγουδιστής με τη φωτογραφία του.

< ΙΝFΟ

Η «Ορχήστρα του Δρόμου», από αύριο, στο «Gazarte» (Βουτάδων 3234, Γκάζι, τηλ.
210-3452.277).

Εσείς πώς πορευόσαστε στον χώρο;
Γράφουμε τις μουσικές μας, ψάχνουμε να βρούμε καμιά ωραία φωνή, κάνουμε τις παραστάσεις μας. Αυτό που με ευχαριστεί ιδιαίτερα είναι ότι είμαστε 13 νοματαίοι που παίζουν αυτό που θέλουν και το αποτέλεσμα έχει ένα νόημα για τον κόσμο. Χωρίς επιχορηγήσεις, χωρίς κόμματα, χωρίς ΥΠΠΟ. Η δε μικρή δισκογραφική μας εταιρεία Cantini έφτασε να έχει πουλήσει 100.000 CD εκ των οποίων τα 70.000 είναι η «Πολίτικη κουζίνα». Η αυτονομία είναι μεγάλη υπόθεση στις μέρες μας.


«Λείπουν οι καλές παρέες»

Ποιο είναι το στοιχείο που περισσότερο λείπει στον δικό σας χώρο;

Οι παρέες. Σκέψου τι έχει βγει στο ελληνικό τραγούδι μέσα από τις παρέες. Ο Ένας κινητοποιούσε τον άλλο να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό. Η καλή παρέα σε βάζει σε κίνηση. Να θυμώσεις, να χαρείς, να σκεφτείς, να ερωτευτείς. Τώρα την πλατεία της γειτονιάς ή το μπακάλικο (που ήταν και στέκι γιατί έβγαζε και δύο τραπέζια στον δρόμο) τα έχει αντικαταστήσει το Mall. Για να βρεις τους φίλους σου πρέπει πρώτα να καταναλώσεις.