Οι καταλήψεις των ΑΕΙ

Ο κ. Μιχαήλ Πασχάλης, καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, γράφει: «Ενώ συνεχίζεται η κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Π.Κ.) στο Ρέθυμνο, άγνωστοι μπήκαν σε γραφεία του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης σπάζοντας τις πόρτες και έφυγαν αποκομίζοντας ως λεία μηχανήματα πολύ μεγάλης αξίας. Μαζί με τους υπολογιστές χάθηκε πολυετής πνευματικός μόχθος συναδέλφων. Ο πρύτανης του Π.Κ. έσπευσε να αποσυνδέσει το συμβάν από την κατάληψη- θα μπορούσε ίσως να επικαλεσθεί το γενικότερο πρόβλημα της ελλιπούς φύλαξης, αν με νεώτερη ατυχή δήλωσή του δεν είχε επίσης δικαιολογήσει την επί πενταετία κατάληψη χώρου στην Πανεπιστημιούπολη του Ρεθύμνου- και τα θεσμικά και συνδικαλιστικά όργανα του Πανεπιστημίου, που κατά κανόνα δεν φείδονται παρεμβάσεων, δεν εξέδωσαν ανακοίνωση για να καταδικάσουν την πράξη. Θλιβερά συμβάντα όπως αυτό δεν είναι σπάνια σε ελληνικά ΑΕΙ, αλλά συνήθως οι πανεπιστημιακές αρχές και οι σύλλογοι των καθηγητών αντιμετωπίζουν τα θύματα ως ενοχλητικές περιπτώσεις- αν μπορούσαν, θα τους υπεδείκνυαν να ζητήσουν συγγνώμη διότι “σκιάζουν” τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Το ίδιο ισχύει για όλα τα θύματα των καταλήψεων στα ΑΕΙ της χώρας: τους διδάσκοντες, που άλλοτε έχουν πρόσβαση στους χώρους εργασίας και έρευνας και άλλοτε όχι, τους προπτυχιακούς φοιτητές, που εκπαιδεύονται με εγκληματικά πλημμελή τρόπο, τους επί πτυχίω φοιτητές, που έχουν γίνει δεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές ή έχουν οικονομικά προβλήματα και πρέπει να τελειώσουν τις σπουδές τους, τους μεταπτυχιακούς φοιτητές, που έχουν ανελαστικές υποχρεώσεις κ.ά. Η αγωνία όλων αυτών αφήνει παγερά αδιάφορη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Η ΠΟΣΔΕΠ (που άρχισε απεργίες για να μη χαθεί το momentum των καταλήψεων) οι πρυτανικές αρχές και οι Σύγκλητοι των ιδρυμάτων, διά της σιωπής ή των δηλώσεών τους, προσφέρουν πολιτική κάλυψη στις καταλήψεις.

Η απρόσκοπτη παραγωγή και μετάδοση της γνώσης αποτελεί μόνιμο, σταθερό και αδιαπραγμάτευτο όρο για την ίδια την ύπαρξη της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Σε τελευταία ανάλυση, γιατί άραγε οι αγώνες δεν γίνονται με ανοιχτά πανεπιστήμια; Επί της ουσίας, όσο οι διεκδικήσεις θα αφορούν στο εύκολο και βολικό “δημόσιο πανεπιστήμιο” και όχι στο σύγχρονο και απαιτητικό “καλό δημόσιο πανεπιστήμιο”, το μέλλον της Ανώτατης Εκπαίδευσης προβλέπεται ζοφερό. Οι ευθύνες των κομμάτων και των κυβερνήσεων για τα προβλήματα των ΑΕΙ είναι μεγάλες και διαχρονικές. Αλλά η ευθύνη για τη στάση των πανεπιστημιακών απέναντι σε φαινόμενα όπως τα παραπάνω και απέναντι στην ποιοτική υποβάθμιση των ΑΕΙ εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων καταλήψεων δεν μπορεί να μετατεθεί στα κόμματα και τις κυβερνήσεις, ούτε μπορεί να συμψηφιστεί με διάφορες υπαρκτές ελλείψεις. Είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση».