Οι δυσκολίες της μετάφρασης

Η δυσκολία για τα ελληνικά σκηνικά δεδομένα σ΄ αυτό το κείμενο είναι η μετάφραση.

Διότι ο Στόρεϊ χρησιμοποιεί δύο κυρίως ιδιόλεκτα: της πεποιημένης ευγένειας αριστοκρατική οξφορδιανή γλώσσα της εξουσίας που μιμούνται τα δυο θλιβερά γερόντια και τη φτηνή δαγκωτή γλώσσα των πληβείων γυναικών. Μη έχοντας εμείς ανάλογη ταξική γλωσσική παράδοση (θα ήταν λάθος να τις παραλληλίσουμε με την καθαρεύουσα και τη λαϊκή αργκό) πρέπει να βρεθεί μια ανάλογη εμφανής διαφοροποίηση, ώστε να λειτουργήσουν τα επίπεδα του Στόρεϊ. Η μεταφράστρια του έργου, ηθοποιός και μεταπτυχιακή θεατρολόγος, Μιχαέλα Αντωνίου, πέτυχε χωρίς εκζήτηση να διατηρήσει τα επίπεδα χωρίς να καταφύγει σε παρακινδυνευμένες λεξιλαγνικές λύσεις.

Έτσι, ευκόλυνε και τον Αντώνη Αντωνίου που σκηνοθέτησε με μέτρο την παράσταση να διδάξει το κείμενο χωρίς να καταφύγει σε αγγλισμούς φερσιμάτων.

Χωρίς ελληνοποίηση των σχέσεων και των τύπων, η παράσταση αποτυπώνει το σκεπτικό του Στόρεϊ σκηνικά, πειστικά και αποτελεσματικά.

Έξοχο το «μίζερο» σκηνικό του Χαλκιά, ένα θλιβερό home μικρομοντέλου του χαλασμένου Ηome!

Ο Α. Αντωνίου (Τζακ) έξοχος.

Σχεδίασε έναν άνθρωπο χαριτωμένο στη βλακεία του και αφελή στην έπαρσή του, παραμυθά, επιδειξιμανή και επιφυλακτικό συνάμα. Ο Δημήτρης Κανέλλος (Χάρι)

μετρημένος, ειρωνικός, ανεκτικός και συχνά αποκαλυπτικά κυνικός. Η Νατάσα Ασίκη (Κάθλιν)

αναδεικνύεται άλλη μια φορά ανωτέρας ποιότητας θεατρίνα.

Παίζει τη σεξομανή, λαϊκή, αθυρόστομη Αγγλίδα νοικοκυρά, με αυθεντική βρετανική υποκριτική δεξιοτεχνία (μου θύμισε την Πλοουράιτ σε έργο του Ντε Φιλίπο). Η Μιχαέλα Αντωνίου (Μάρτζορι) έχει γκελ και υποκρίθηκε την ύπουλη, καπάτσα συμφεροντολόγα με λιτά μέσα.

Έξοχη φιγούρα ο Άλφρεντ του νεαρού Ρομπλό.