Άργησαν να μεταφραστούν στην Ελλάδα

Τα «Άνθη του Κακού» και η «Μαντάμ Μποβαρύ» (1857) ανήκουν πλέον στα κλασικά έργα και είναι ίσως περισσότερο γνωστά από τους ίδιους τους συγγραφείς τους, τον Σαρλ Μπωντλαίρ και τον Γκυστάβ Φλωμπέρ.

Κι ενώ όταν εκδόθηκαν η κριτική αδράνησε- ακόμη και ο οξυδερκής Σαιν-Μπεβ ήταν επιφυλακτικός- τα δικαστήρια έδειξαν ιδιαίτερο «ενδιαφέρον» και επέβαλαν απαγορεύσεις και πρόστιμα.

Στην Ελλάδα, αν και ο Εμμανουήλ Ροΐδης ήδη από το 1873 κάνει λόγο σε άρθρο του για τον Μπωντλαίρ, τα «Άνθη του Κακού» μεταφράζονται πολύ αργότερα, το 1917, από τον Γεώργιο Σημηριώτη. Από τότε η συλλογή αυτή έχει κυρίαρχη παρουσία στην ποίηση του μεσοπολέμου (Καρυωτάκης, Ουράνης, Καββαδίας κ.ά.)

Ο συγγραφέας Φλωμπέρ πραγματοποιεί «το θαύμα», γράφει ο Ζολά, «να χάνεται εντελώς κι όμως να αισθάνεσαι παντού τη μεγάλη του τέχνη» και για την «Μαντάμ Μποβαρύ»έλεγε: «Παρ΄ ότι μια ατομική περίπτωση, είναι τύπος γενικότερος, αντιπροσωπευτικός. Τη συναντά κανείς παντού στη Γαλλία σ΄ όλες τις τάξεις, σ΄ όλους τους κύκλους… Δυσαρεστημένη με τη μοίρα της, νοσηρά αισθηματική, διστακτική, αβέβαιη, αποξενωμένη από τα καθήκοντα της συζύγου και της μητέρας». Η ρομαντική ιστορία της Μ. που συνθλίβεται από τη μετριότητα της ζωής και τις σχέσεις της με τους άνδρες, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ζαν Ρενουάρ (1934)

και τον Κλωντ Σαμπρόλ (1991). Με αρκετή καθυστέρηση έγινε και η μετάφραση της « Κυρίας Μποβαρύ» στην Ελλάδα από τον Κ. Θεοτόκη (1923, 1924). Το βιβλίο του Φλωμπέρ φαίνεται να απασχόλησε περισσότερο τους ποιητές (Καρυωτάκης, Σεφέρης, Βάρναλης κ.ά.) παρά τους πεζογράφους μας. Γ.Ζ.