«Η διασκέδαση έγινε φαστ φουντ»

Όπου πάει η Χάρις Αλεξίου, βλέπεις δίπλα της τον Μάνο. Τον γιο της, το δεξί της χέρι. Λίγο πριν ξεκινήσει η συζήτησή μας (που έγινε με αφορμή τις πέντε- προπωλημένες ήδησυναυλίες της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) του ζήτησε να κανονίσει να φέρουν στο καμαρίνι της ένα πιάνο. «Να σου φέρουν ένα ηλεκτρικό καλύτερα- γιατί το άλλο πού θα μπει;» (εκείνος). «Όχι. Κανονικό πιάνο… Μάθε να ζητάς…». Δεν είχε νεύρο στη φωνή, ούτε την απαίτηση μητέρας που απευθύνεται στον γιο. Μια ελαφριά τρυφερότητα μπορούσες να πιάσεις στον αέρα.

Πρόσωπο οικείο στο κοινό της, ανταμείφθηκε καλά (σε μέρες δύσκολες) για τις δισκογραφικές της επιλογές- το «Ανθολόγιο» ήταν ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ και με σεβαστές πωλήσεις εκτός συνόρων και το «Βύσσινο και Νεράντζι» έγινε πλατινένιο πριν από λίγο καιρό- και όπου και να εμφανιστεί η Χαρούλα, είναι εγγύηση ότι τα εισιτήρια δεν θα μείνουν στο ταμείο.

Την πετύχαμε σε εποχή αποφάσεων. Ένα από τα πρώτα στην κουβέντα μας ήταν η διαπίστωση ότι τα μαγαζιά ανήκουν πλέον στο παρελθόν… «Το έκανα, το φχαριστήθηκα, δεν θέλω άλλο», λέει. Αισθάνεσαι ότι γίνονται εκπτώσεις, καλλιτεχνικά;

Όχι. Απλά πρέπει να ακολουθήσεις κάποια δεδομένα. Αν δεν θέλεις να τα ακολουθήσεις, πήγαινε καλύτερα σπίτι σου…

Έχει αλλάξει τελευταία η διασκέδαση;
Έχει γίνει πιο μαζική. Πιο «φαστ φουντ». Αλλά επειδή δεν είναι ούτε δύο χρόνια που έχω φύγει από τα κέντρα, δεν θέλω να αρχίσω να τα θάβω…. Αισθάνεται και ο καλλιτέχνης «φαστ φουντ» όταν τραγουδάει εκεί;

Όλο το πράγμα έχει αλλάξει. Τώρα πια δεν σηκώνει κάποιος το τηλέφωνο για να κλείσει τραπέζι. Υπάρχουν οι σύλλογοι, οι χοροί. Υπάρχει και μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί.

«Τι εύχομαι; Να μπορώ να είμαι συντονισμένη με το ζητούμενο της εποχής μου και του κοινού μου»

Πάντως το κοινό δεν είναι και τόσο θολωμένο. Ας πούμε το «Βύσσινο και Νεράντζι» δεν ήταν αναμενόμενο να γίνει πλατινένιο- μέρες που περνάμε…

Εγώ δεν πίστευα ότι θα κάνει πάνω από 20.000. Πήγε στις 50.000. Τελικά κάνω καλά που δεν υποτιμώ το γούστο μου. Λέω, από τη στιγμή που αρέσει σ΄ εμένα, γιατί να μην αρέσει και σε άλλους ανθρώπους; Εξάλλου δεν πάω να κάνω και τίποτα φοβερά πράγματα… Εγώ ονόμασα αυτά τα τραγούδια «νεοδημοτικά», αλλά δεν είναι έτσι. Είναι τραγούδια που γράφτηκαν σήμερα από ανθρώπους που φέρουν αυτά τα ακούσματα. Νομίζεις ότι στην Κρήτη δεν γράφονται σήμερα κρητικά τραγούδια; Τo ίδιο και στη Βόρεια Ελλάδα, και στα νησιά… Απλά επιβεβαιώνεται κάτι που ξέρουμε όλοι κι έχουμε την τάση να το υποτιμάμε.

Τι θα ευχόσουν για το άμεσο μέλλον;
Να έχω την ίδια όρεξη. Και οι επιλογές μου να είναι αυθόρμητες και χωρίς τον φόβο του ρίσκου. Τόσα χρόνια στον χώρο, έχεις σκεφτεί να αναδείξεις κάποιους νέους ανθρώπους; Να αναλάβεις παραγωγές;

To έχω σκεφτεί. Και το έχω κάνει στη Ζωή Παπαδοπούλου. Όσο όμως ο τραγουδιστής είναι ακόμα σε δράση, δεν είναι εύκολο πράγμα. Όταν έχεις την αγωνία για το δικό σου ρεπερτόριο, για τις συναυλίες σου, για τόσα πράγματα που τρέχουν, είναι δύσκολο να ασχοληθείς και με άλλον. Θέλει αφοσίωση. Θέλει χρόνο.

Εσύ έχεις παραγωγό;
Tώρα ασχολείται ο γιος μου. Ήρθε μόνος του. Δεν είχα σκοπό να τον φέρω. Αλλά χαίρομαι που ανοίγεται πλέον σε καινούργια για εκείνον πράγματα. Και μου λέει «σκέψου, έμαθα το ρεπερτόριο του Μάλαμα ή του Ιωαννίδη. Φοβερό δεν είναι;».


«Η αγωνία είναι δικαιολογημένη»

Όταν πήρε φόρα το κομμάτι των τραγουδιστών που βγαίνουν απ΄ τα ριάλιτι, επήλθε μια σύγχυση στον δικό σας χώρο. Σαν να χάσατε τον δρόμο σας. Σαν να μην εμπιστευόσαστε πλέον ό,τι σας είχε καταξιώσει… Ναι ε; Είναι δικαιολογημένο να έχεις μια αγωνία. Να λες «τι γίνεται τώρα;». Εμένα, ας πούμε, με έπιανε ο κόσμος και μου έλεγε «γιατί δεν βγαίνετε εσείς;» και ένιωθα ότι με επηρέαζε αυτό. Όταν πήγα στον Κεραμεικό και στον Βοτανικό ήταν πολύ ισχυρό αυτό το «πώς το παίζετε;». Αλλά είναι και πόσο μπορείς να το κάνεις.