Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Το φάντασμα της βροχής

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από τον κόσμο: το φάντασμα της βροχής. Δεν βρέχει πια. Και όταν βρέχει, είναι με το σταγονόμετρο. Φαίνεται πως ο ουρανός τσιγκουνεύεται να μας στείλει ένα από τα πιο πολύτιμα στοιχεία για τη ζωή στον πλανήτη μας. Ή, ακόμα χειρότερα, μας κάνει πλάκα και μας δουλεύει κανονικά. Στέλνει τη βροχή εκεί όπου δεν ανθίζει τίποτα και τη στερεί από εκεί όπου τη χρειάζονται πιο πολύ. Τη στέλνει π.χ. στην έρημο και δεν τη στέλνει στη Μυτιλήνη, όπου οι αγρότες φοβούνται για τις ελαίες τους. (Παρεμπιπτόντως, η φραπελιά έκανε θραύση την ίδια στιγμή που οι ελαίες μαραίνονταν από την ανομβρία. Αυτό, πώς και δεν το πρόσεξε κανείς;). Και πιο πέρα όμως, μακριά από μας, τα ίδια και χειρότερα. Στην Κίνα, το νερό του Κίτρινου Ποταμού (Χουάγκ Χε Ο Χουγάγκ Χο) έχει αρχίσει να λιγοστεύει σημαντικά. Στην Ινδία, ο ποταμός Γάγγης (το όνομα του οποίου τόσες και τόσες γενιές αναγνωστών έμαθαν απ΄ έξω διαβάζοντας το Κάμα Σούτρα) έχει καταντήσει ρυάκι που με τα χίλια ζόρια φθάνει μέχρι τη θάλασσα. Ο ουρανός, λοιπόν, αρνείται να μας στείλει βροχές. Οι άνθρωποι όμως συνεχίζουν να καταναλώνουν νερό με τρόπο φοβερά άνισο. Ενώ στα μέρη μας το νερό το χρησιμοποιούμε ακόμα και για να πλένουμε το αυτοκίνητό μας (κατευθείαν από το μπαλκόνι μερικές φορές), στην Αφρική κάθε 20 δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί λόγω της δίψας και του μολυσμένου νερού. Σε όλο τον κόσμο, ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο πόσιμο νερό. Έπειτα από λίγες δεκαετίες, οι προβλέψεις λένε ότι ο αριθμός των παιδιών που θα πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να φθάσει τα 200. Ενώ οι ανήλικοι θα αφανίζονται από τους λιμούς που θα προκαλούνται λόγω της ανομβρίας. Οι αλλαγές στο κλίμα είναι τέτοιες, που ακόμα και στα μέρη μας, σε μερικές δεκαετίες, ενδέχεται να πούμε το νερό νεράκι.

Και μη μου πείτε ότι όλα αυτά είναι κόλπα των δήθεν ειδικών ώστε να σκορπούν τον πανικό. Εάν δεν σας πείθει η ανομβρία που παραδέρνει τον πλανήτη μας, δείτε τότε πώς κινδυνεύουν οι ομπρέλες να «αποξηρανθούν» στα σπίτια μας. Κινδυνεύουμε να τις χρησιμοποιήσουμε απλώς ως παρασόλι, όπως οι Ιάπωνες τουρίστες που σκαρφαλώνουν το καλοκαίρι προς την Ακρόπολη. Έτσι και αλλιώς, η λέξη ομπρέλα από τη λατινική λέξη όμπρα (ombra) προέρχεται, που σημαίνει σκιά. Στην αρχαία Ρώμη τη χρησιμοποιούσαν ως παρασόλι οι πλούσιες Ρωμαίες στο Colosseum, ενώ διασκέδαζαν βλέποντας τα λιοντάρια να σπαράσσουν στην αρένα τους σκλάβους. Και τον Μεσαίωνα, επίσης, ως παρασόλι τη χρησιμοποιούσαν οι δόγηδες της Φλωρεντίας. Μόνο στα χρόνια του Διαφωτισμού η ομπρέλα έγινε αυτό που είναι σήμερα: τη χρησιμοποιούσαν κυρίως για τη βροχή. Όπως πάμε όμως, με ανομβρίες και ξηρασίες, κινδυνεύουμε να γυρίζουμε πίσω, στα χρόνια πριν από τον Διαφωτισμό. Δυστυχώς και σε αυτό το θέμα κινδυνεύουμε να πάμε «πίσω ολοταχώς»… Γι΄ αυτό, ξεχάστε τους ύμνους για τον ήλιο. Αυτό που χρειαζόμαστε επειγόντως είναι ένα μανιφέστο για τη βροχή. Ας ευχηθούμε ότι σύντομα οι ομπρέλες θα εγκαταλείψουν τις σκοτεινές γωνίες και θα «αμοληθούν» στους δρόμους. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, παρά την ανομβρία και τη δίψα μας. «Ομπρέλες όλου του κόσμου ενωθείτε!». Υπό τους στίχους που τραγουδά ο Μανώλης Μητσιάς «Μίλα μου σαν τη βροχή, απ΄ το βράδυ ώς το πρωί». Ή και υπό τους ήχους του μεγάλου Γάλλου τραγουδοποιού Τζορτζ Μπρασάν «Μίλα μου για τη βροχή, όχι πια για τον καλό καιρό/ Ο καλός καιρός με αηδιάζει και με κάνει να τρίζω τα δόντια/ ο ξάστερος ουρανός με εξοργίζει, πλέον»…