«Στο γράψιμο ψάχνεις με τη μύτη»

Τι σημαίνει γράψιμο; «Είναι ένα είδος καθιστικού επαγγέλματος όπου ψάχνεις με τη μύτη, σε πονάει ο ποπός σου, είσαι μόνος σου με την έρευνά σου και δεν υπάρχει τίποτα άλλο τριγύρω. Αν λοιπόν το κάνεις για να αποκομίσεις υλικά κέρδη και υπερβολική δημοσιότητα, δεν πρόκειται να πας μακριά».

Αυτά λέει ο Μάρτιν Έιμις, το λεγόμενο «τρομερό παιδί» της δεκαετίας του ΄70 στην Αγγλία που, στα 57 του πια και με έντεκα μυθιστορήματα στο ενεργητικό του, αποφάσισε να δεχθεί πρόταση του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και να διδάξει δημιουργική γραφή. Ποταμοί μελάνης στον αγγλικό Τύπο για μια απόφαση που, όπως λέει η «Guardian», τον οδηγεί στην άλλη όχθη, της «καθεστωτικής λογοτεχνίας».

Ο καυστικός στη γραφή του Μάρτιν Έιμις υπόσχεται ότι με τα παιδιά θα είναι επιεικής.

«Για να γράψεις μυθιστόρημα πρέπει να είσαι ανοιχτός όσο σε καμία άλλη τέχνη. Δεν εκθέτεις μόνο το ταλέντο σου, εκθέτεις την κοινωνική, σεξουαλική, ψυχολογική ύπαρξή σου. Είσαι περισσότερο ευάλωτος παρά ποτέ». Ο Έιμις γύρισε μετά δυόμισι χρόνια παραμονής στην Ουρουγουάη με τη δεύτερη σύζυγό του, συγγραφέα Ιζαμπέλ Φονσέκα. Λέει πως φαντάζεται ότι μπορεί να του προκύψει και νέο

ΙΝFΟ

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του Μάρτιν Έιμις: «Η πληροφορία», «Νυχτερινό τρένο», «Άλλοι άνθρωποι», «Το βέλος του χρόνου», «Χρήμα».

μυθιστόρημα από τη διδακτική του εμπειρία, αν και «τα παιδιά σήμερα σου δίνουν μόνο μερική εικόνα του τι συμβαίνει. Είναι αρκετά μυστικοπαθή και προσέχουν τι σου λένε. Δεν ανοίγουν διάλογο μαζί σου. Ίσα που σε βλέπουν και δεν δείχνουν τον εαυτό τους σ΄ εσένα». Παρ΄ όλα αυτά, ο Μάρτιν Έιμις που δεν διστάζει συχνά πυκνά να κατηγορεί το φανατικό Ισλάμ σε στυλ Νάιπολ ή Ουελμπέκ, λέει ότι «κάτι παράξενο συνέβη» κατά την απουσία του. «Όσο ήμουν στην Ουρουγουάη δεν αισθανόμουν να αλλάζω πολιτικά. Όταν όμως ήρθα εδώ αισθάνθηκα ότι το κέντρο είχε πάει αριστερότερα και εγώ, ενώ έμενα στην ίδια θέση, είχα γίνει πιο δεξιός». Να είναι έτσι τα πράγματα;

Ο ίδιος λέει ότι ανησυχεί για την αυξανόμενη απροκάλυπτη εχθρότητα προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και οικτίρει αυτή την «παραζαλισμένη πολυπολιτισμικότητα».

Επίσης, δεν του αρέσει που οι Βρετανοί «νιώθουν άβολα στο πετσί τους» και κάνουν «σαν να ντρέπονται που υπήρξαν υπερήφανοι για τη χώρα τους και προσποιούνται ότι είναι πολύ χαρούμενοι που δεν είναι πια παγκόσμια δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα θρηνούν γι΄ αυτό».