Πρώιμος, θηλυκός Τζέιμς Ντιν

ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, Ο ΤΡΟΥΜΑΝ
ΚΑΠΟΤΕ ΕΓΡΑΨΕ ΣΤΑ 19 ΤΟΥ ΤΟ ΑΤΕΛΕΣ «ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ
ΤΑΞΙΔΙ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ. ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΚΑΙ
ΤΡΕΛΕΣ, ΠΛΟΥΣΙΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΑΦΡΑΓΚΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ
ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ, ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΖΕΪΜΣ ΝΤΙΝ. ΟΜΩΣ Ο ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕ
ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ
ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΥΣΙ!
«Είναι πολύ σπάνιο ν΄ αγαπήσει κάποιος οποιονδήποτε αν δεν μπορεί μ΄ έναν τρόπο να τον φθονήσει», έγραφε ο Τρούμαν Καπότε στο Καλοκαιρινό ταξίδι . Η Γκρέιντι Μακνίλ, ηρωίδα του μυθιστορήματος, δεν θα έπρεπε κανονικά να φθονεί πολλούς ανθρώπους. Το πλουσιοκόριτσο που έμενε στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης, που διέθετε επίσης ομορφιά αλλά και τη φόρα των δεκαεπτά της χρόνων, δεν θα έπρεπε να λιμπίζεται τίποτα. Να όμως που κάποιοι άνθρωποι έλκονται από τα ετερώνυμα, αποζητούν τον «ελεύθερο» αέρα έξω από τη δική τους γυάλα. Φυσικά το παραμύθι είναι ψεύτικο, ο πρίγκιπας της βασιλοπούλας δεν μπορεί να είναι παρκαδόρος, όπως ο φίλος της, ο Κλάιντ Μάνζερ. Μια τέτοια ιστορία δεν μπορεί να έχει καλό τέλος και ίσως ούτε σ΄ ένα μυθιστόρημα δεν μπορεί να βρεθεί ένα τέλος άξιο λόγου, ένα τέλος που να διασώζει κάτω από τα συντρίμμια ένα άρωμα ελπίδας ότι αυτό δεν είναι δα και νομοτέλεια.

Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που τούτο το μικρό μυθιστόρημα δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Το απότομο τέλος, ένα αυτοκινητικό ατύχημα, μοιάζει με ηρωική έξοδο από μια ιστορία που δεν τον

Τρούμαν Καπότε

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ

ΜΤΦ. ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΚΔ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, 2007 ΣΕΛ. 150

οδηγούσε πουθενά. Η ηρωίδα, ελαφρώς μαστουρωμένη, δηλώνει πως θέλει να χορέψει και όταν τη βγάζουν σηκωτή από το κλαμπ, μπαίνει μαζί με τον παρκαδόρο- τον οποίο έχει στο μεταξύ παντρευτεί κρυφά- στο σπορ αυτοκίνητό της. Στο δρόμο το μαντίλι της το παίρνει ο αέρας και λίγο μετά έρχεται η πρόσκρουση. Λίγο σαν την Ισιδώρα Ντάνκαν, που 15 χρόνια πριν είχε πνιγεί από το ίδιο της το μαντίλι, που ήταν μακρύ και το πάτησε η ρόδα του αυτοκινήτου της. Ο Καπότε δεν κατάφερε όμως να φτιάξει μια Ισιδώρα Ντάνκαν γιατί ήταν 19 χρονών και γιατί στην πραγματικότητα ήθελε να γράψει για το ταξίδι από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Για τη μετάβαση σ΄ αυτή την απέραντη, μονότονη θάλασσα της ωριμότητας. Το αστείο είναι ότι αυτό το κατάφερε τελικά. Ατελώς, ίσως, αλλά φτιάχνοντας ακέραιους χαρακτήρες, κάνοντας οξείες παρατηρήσεις και, κυρίως, αποδίδοντας πολύ καλά το χάσμα γενεών που γέννησε ο πόλεμος. Οι γονείς της Γκρέιντι είναι τυπικά εκείνοι που δίνουν τον τίτλο στο έργο. Κάνουν ένα καλοκαιρινό ταξίδι με το πλοίο «Κουίν Μέρι» από τη Νέα Υόρκη στη γαλλική Ριβιέρα και από εκεί στο Παρίσι.

Η ατίθαση Γκρέιντι μένει πίσω, για πρώτη φορά μόνη της. Στην πραγματικότητα δεν είναι Ισιδώρα Ντάνκαν, το όνομα Γκρέιντι άλλωστε, που της έχουν δώσει, είναι αντρικό. Είναι μάλλον ένας Τζέιμς Ντιν πριν από τον Τζέιμς Ντιν, ένας πρώιμος επαναστάτης χωρίς αιτία, είναι το προϊόν του μπέιμπι μπουμ και της οριστικής ρήξης με το υπερσυντηρητικό προπολεμικό παρελθόν, μόνο που δεν είχε ακόμη έρθει ακριβώς η ώρα. Αν και πρώιμο έργο, η νουβέλα αυτή του Τρούμαν Καπότε έχει πολλές λογοτεχνικές αρετές και την όσφρηση ενός γνήσιου λαγωνικού της λογοτεχνίας.