παλάμης

ΙΧΝΟΣ ΚΑΡΕ ΜΑDΕ ΙΝ GRΕΕCΕ Σ΄ ΑΥΤΗ ΤΗΝ
ΜΠΕΡΛΙΝΑΛΕ. ΚΙ ΟΜΩΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ,
ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ
ΜΠΟΡΕΙ ΑΠΟΨΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΟΥΔΑ!
Το δαιμόνιο της φυλής. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις κάποιον Έλληνα θα συναντήσεις. Τα εξωφρενικά σ΄ αυτή την ιστορία που τιτλοφορείται «Ιrina Ρalm» – που πα΄ να πει, «Ιρίνα της παλάμης»- είναι πολλά. Η παραγωγή είναι αγγλική, αλλά ο σκηνοθέτης Σαμ Γκαμπάρσκι είναι Βέλγος πολίτης, γεννημένος στη Γερμανία του 1948. Η πρωταγωνίστρια, Μάριαν Φέιθφουλ, είναι θρύλος του ροκ εν ρολ αλλά άπαντες σχεδόν την «σπρώχνουν» για βραβείο ερμηνείας. Και ο Θανάσης Καραθάνος (εντελώς Έλληνας) είναι ένας εκ των συμπαραγωγών, εκπροσωπώντας την εταιρεία Samsa από το Λουξεμβούργο. Κύριε Βουλγαράκη, για μία ακόμα φορά, μοναδική έξοδος από τη μιζέρια και την εσωστρέφεια που δέρνει το ελληνικό σινεμά, είναι η Ευρώπη!

Σ΄ αυτή την «παλάμη», λοιπόν, συμπυκνώνονται μερικά κυρίαρχα χαρακτηριστικά της Μπερλινάλε. Φτηνή χρηματοδότηση από πολλά ευρωπαϊκά, γεωγραφικά σημεία. Απλή, σχεδόν απλοϊκή ιστορία. Και παλάμη μαζί με θατσερική κοινωνία. Δηλαδή η Μάριαν Φέιθφουλ, εντελώς θείτσα στην όψη και στο βάρος, προσλαμβάνεται στο σεξ κλαμπ του Μίκι Μανόλοβιτς, του πρωταγωνιστή στο «Underground» του Κουστουρίτσα. Όπου εντός δωματίου με μια τρύπα από την οποία εισέρχεται το εργαλείο του πελάτη για να τον παίξει η Φέιθφουλ, ακούγεται η ακόλουθη ατάκα διά στόματος Μανόλοβιτς «Πατάς το κόκκινο κουμπί και αν σε έξι λεπτά ο πελάτης δεν “έρθει” θα έρθω εγώ» («Ιf he doesn΄t come, Ι΄ll come»). Καταλάβατε;

Προσόν της Φέιθφουλ είναι τα μαλακά της χέρια. Very soft. Έτσι η χήρα γιαγιά ανακηρύσσεται «πρωταθλήτρια χείρα». Έτσι μαζεύει λεφτά και έτσι ο εγγονός της θα χειρουργηθεί και θα σωθεί στην Αυστραλία. Πώς λέγαμε στη δεκαετία του ΄50 «αμάρτησα για το παιδί μου»; Έτσι το 2007, επί Τόνι Μπλερ, «αμάρτησα για τον εγγονό μου».

Κάθε εποχή με το σύμβολό της. Σ΄ αυτή την Μπερλινάλε κυριάρχησε η παλάμη. Της ανοικτής (παλάμης) οι «300» του Λεονάιντας. Της ημίκλειστης ο «Καλός Γερμανός» του Στίβεν Σόντερμπεργκ με Τζορτζ Κλούνι και Κέιτ Μπλάνσετ. Γιατί την έκανε; Ουδείς γνωρίζει. Το ίδιο και το «Goodbye Βafana» του Μπιλ Όγκαστ, μ΄ έναν Τζότζεφ Φάινς που παριστάνει- ταυτόχρονακαι τον μεταμελημένο φασίστα της Νότιας Αφρικής και τον ζεν πρεμιέ της οθόνης. Μπροστά του ο έσχατος της ελληνικής τηλεόρασης είναι θεός. Της ορθάνοιχτης το «When a man falls in the forest» του Ράιαν Έσλινγκερ με Σάρον Στόουν και Τίμοθι Χάτον. Περίπου δεν βλέπονται.

Α, δεν θέλω τέτοιες απορίες. Μα φυσικά! Βρέθηκαν στις τιμητικές θέσεις του φεστιβάλ επειδή διαθέτουν ονόματα αστραφτερά. Στοιχειώδες. Που πα΄ να πει ότι αν η Αγγελική Αντωνίου και η Κατερίνα Ευαγγελάκου είχαν εξασφαλίσει έστω μισό Τίμοθι Χάτον και ένα τρίτο του Ίθαν Χοκ, θα έκαναν τσάμπα σάουνα στο Αdlon και θα γευμάτιζαν επίσης τσάμπα σε εστιατόρια των πέντε αστέρων. Παράδειγμα; Το «Εl camino de los Ιngleses». Περίπου λίγο καλύτερο από το «Uranya». Η διαφορά; Το πρώτο διά χειρός Αντόνιο Μπαντέρας, το δεύτερο του Καπάκα!

Σήμα κατατεθέν, λοιπόν, το καπάκι. Δεύτερο μετά την παλάμη. Έτσι και το καπάκι φέρει όνομα Σάρον Στόουν, τσουπ τραπέζι πίστα. Διότι χωρίς big names φεστιβάλ δεν νοείται. Εκτός της Θεσσαλονίκης. Δηλαδή ο Τύπος και τα κανάλια με τι τροφή θα ταΐζουν τα χαϊβάνια; Με κινηματογράφο; Αστεία πράγματα. Ως εκ τούτου, συνέβη το εξής περιστατικό. Η μισή δημοσιογραφική αίθουσα να χασκογελάει και να λακάει από την προβολή του «Νe touchez pas la hache» με μια σκηνοθεσία του Ζακ Ριβέτ που μεταφέρει ατόφιο το ήθος του Μπαλζάκ στην οθόνη και μ΄ έναν Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ να διεκδικεί βραβείο ερμηνείας. Επομένως- για να λέμε και του στραβού το δίκιο- υπάρχουν και καλές, έως εξαιρετικές δημιουργίες. Το ζήτημα είναι πόσοι τις βλέπουν και πόσοι τις επιλέγουν. Με το που διαδόθηκε το σπορ της γιαγιάς Μάριαν Φέιθφουλ, αμέσως Έλληνας διανομέας αγόρασε την παλάμη. Όχι θα κάτσει να περιμένει και να χάσει. Με το που ακούστηκε ότι σε μια ανεξάρτητη αμερικανική ιστορία, ένα μωρό όλο γλύκα διαθέτει αιδοίο με δόντια και κόβει αρσενικά εργαλεία, αμέσως το «Τeeth» κατέπλευσε στην Αθήνα.

Αν έχεις δόντια διάβαινε! Όπως καταλάβατε, το «δόντι» είναι το τρίτο σήμα κατατεθέν κάθε αξιοπρεπούς φεστιβάλ. Δόντι είναι το όνομα, το σκάνδαλο, το Χόλιγουντ, η γνωριμία, το κρεβάτι, το τζιβιτζιλίκι, το οτιδήποτε που υφέρπει πλαγίως και αοράτως κάθε ταινίας. Κλασικά πράγματα. Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Αμ τι νομίζατε; Πως το δόντι είναι αποκλειστικά προϊόν ελληνικό; Πλάνη!