δίκτυο

Ανυπόστατη ονοματολογία

Όσο ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης αργεί να επιλέξει και στη συνέχεια να διορίσει τον διάδοχο του Νίκου Κούρκουλου στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, τόσο η παρασκηνιακή δραστηριότητα των υποψηφίων οργιάζει. Και σε επίπεδο κινητοποιήσεων κομματικών και πολιτικών πιέσεων αλλά και σε επίπεδο εντυπώσεων, με διαρροές των ονομάτων τους στον Τύπο. Ξέφραγο το αμπέλι. Αρκεί κάποιος να πει ή να γράψει (!) ένα όνομα και ο κύκλος μεγαλώνει. Με τη διαφορά ότι είναι φαύλος. Γιατί οι περισσότεροι από εκείνους που αναφέρονται ως υποψήφιοι είναι απλώς ενδιαφερόμενοι.

Όμως είναι διαφορετικό το να ενδιαφέρεται κάποιος για την εξουσία και διαφορετικό να ενδιαφέρεται η εξουσία για εκείνον.


Καλές και κακές ειδήσεις

Ο γνωστός ζωγράφος Χάρης Λάμπερτ έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την Ιαπωνία- έζησε πολλά χρόνια εκεί, η σύζυγός του είναι Γιαπωνέζα. Ο αδελφός του, αντίθετα, ο Λέο Λάμπερτ, καλλιέργησε μια ιδιαίτερη σχέση με την Κίνα, στην οποία εργάστηκε αρκετά χρόνια την τελευταία δεκαετία. Η τάση τους για την Άπω Ανατολή δεν πρέπει να είναι άσχετη με το γεγονός ότι γεννήθηκαν στη Νέα Ζηλανδία (όπου το επίθετο Χαραλαμπάτος μετατράπηκε σε Λάμπερτ). Ο Λέο ασχολήθηκε με την τέχνη διαφορετικά. Ως συλλέκτης κυρίως παλαιών αντικειμένων. Κάποτε μάλιστα είχε ανοίξει μαγαζί στην Πλάκα, την «Κουρδιστή μαϊμού». Όταν η άσχετη με την τέχνη δουλειά του τον οδήγησε στην Κίνα, άρχισε το γνωστό τροπάρι του. Να ψάχνει την παλιά κινεζική τέχνη. Και έφτιαξε μια συλλογή, μικρή μεν, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα. Από ζωγραφισμένα πορτρέτα προγόνων και οικογενειών μέχρι έπιπλα. Όλα παλαιότερων εποχών. Ένα από τα πράγματα που του έκαναν εντύπωση εκεί- μας έλεγε κάποτε- ήταν ότι οι εφημερίδες είχαν μονίμως καλές ειδήσεις. Επίπλαστη πραγματικότητα, καθεστωτική, φυσικά, αλλά που σου μετέφερε παρ΄ όλα αυτά αισιοδοξία, αντίθετα με τη δυτική καταστροφολογία. Όμως καλή είδηση δεν υπήρχε γι΄ αυτόν, καθώς πέθανε ξαφνικά και πολύ πρόωρα, πριν από ένα χρόνο. Η συλλογή του, που θα εκτίθεται από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου στην γκαλερί «cats&marbles» (Φωκυλίδου 12), θα είναι μια ένδειξη ότι και μερικοί ωραίοι- παρ΄ ότι «ανώνυμοι»άνθρωποι, κάτι αφήνουν πίσω τους μερικές φορές…
Το θέλει το τάνγκο του

Ο Έλληνας το θέλει το τάνγκο του. Το έδειξε και πάλι προχθές στους Gotan Ρroject, με μια φουλ αίθουσα και πολύ χειροκρότημα. Τακτικοί πια οι Γαλλοαργεντίνοι (έχουν παίξει και σε ανοιχτούς και σε κλειστούς χώρους της Αθήνας) στάθηκαν στο ύψος της φήμης τους, που τους θέλει να «πειράζουν» το παραδοσιακό τάνγκο, χωρίς ωτόσο να χάνεται η απόλαυση ή η μουσική από τις επεμβάσεις τους. Μπαντονεόν και κομπιούτερ, βιολιά, φωνή και μεγάλο μπάσο, το οποίο όμως δύσκολα ακουγόταν, έδεσαν υπέροχα με τις εικόνες που προβάλλονταν πίσω στο φόντο, με σκηνές πάθους, χορού και περιπλάνησης. Μου άρεσε πολύ η εισαγωγή με τους Calexico (στο φόντο και αυτοί, καθώς έχουν κομμάτι μαζί) αν και ήταν νωρίς στο πρόγραμμα και πολλοί το έχασαν. Μου άρεσαν επίσης οι δύο Μcs, οι οποίοι εμφανίστηκαν στη γιγαντοοθόνη ραπάροντας στα ισπανικά πάνω στο τάνγκο, καθώς και το ρεφρέν από το «Μoney, money, money» των Αbba, που έμπλεξαν στο τέλος με τα αργεντίνικα. Ο χώρος δεν βοήθησε, πολλοί διαμαρτύρονταν για το στρίμωγμα και τη σκηνή που έπρεπε να ήταν πιο ψηλά- διότι άλλο να τραγουδάει ο Ρέμος και μπροστά να έχει τραπέζια και άλλο όρθιοι πίσω χωρίς εικόνα.