ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ σημαδεμένες της Gloucester road

Πόσο μ΄ άρεσε, πόσο το χάρηκα, τι ενθουσιασμός ήταν αυτός που με κατέλαβε όταν πρωτομπήκα, (θα ΄ναι τώρα πέντε, έξι χρόνια;) σ΄ αυτόν τον ναό του μεταμοντέρνου, στο ολοκαίνουργιο και απαστράπτον αυτό ξενοδοχείον στο κέντρο του Λονδίνου! Είχα διαβάσει πριν τα σχετικά στον οδοντίατρο. Τι φωτογραφίες, τι ανταποκρίσεις, τι συνεντεύξεις με τον Μέγα Ντιζάινερ στα λάιφ στάιλ περιοδικά και με την πρώτη ευκαιρία έκλεισα ένα δωμάτιο (;) και δεν εδίστασα, τελείως αφέθηκα κι επήγα. Όντως ήταν ακριβώς αυτό που επαγγέλλονταν κι ακόμα παραπάνω. Καλά, μαγεύτηκα. Μάλιστα όποιος φίλος ερχόταν στο Λονδίνο, δεν δίσταζα να τον καλώ και να του κάνω ξενάγηση στο τέμενος αυτό του Προχώ-ντιζάιν. Και να το ένα, να το άλλο, θαμπώνονταν όλοι. Κάγκελο!

Με τον καιρό όμως συνέβη ένα περίεργο πράγμα. Εκεί που καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι (μια χαμένη λέξη στα βάθη της καθομιλουμένης) εκεί ακριβώς και άρχιζα σιγά σιγά να ειρωνεύομαι, να οικτίρω και τελικά να καθυβρίζω το επίτευγμα αυτό του Πάπα της διακόσμησης… κι αρχίζοντας απ΄ το δωμάτιο..

Μα δεν είναι έξοχο; Αυτό το αφοπλιστικά λιτό, το εντελώς απέριττο, το απερίφραστα μινιμαλιστικό, το απόλυτο τίποτα, το όλα άσπρα, πάνω-κάτω. Αυτό το “Ωραία η Εντατική σας”. Μια λευκόρροια στους τοίχους, ένα του γάλακτος. Όταν δε ένα πρωί μας κάνανε και άσκηση πυρκαγιάς κι άρχισε η μπουρού ββζζουν ββζζουν… Ο συναγερμός στα λευκά κελλιά της Γερμανίας. Η καρέκλα, δεν έχω καλύτερη. όλη πλέξι-γκλας. Και αλφαδιασμένη, ντούρα, αφήνει κάτι ωραία σημάδια στα μπούτια των κοριτσιών, όνειρο. Σημαδεμένες κυκλοφορούν στις street στις lane και στα court. Και τόσο διαφανής, αλλά τόσο διαφανής· ούτε καν τη βλέπεις. Αφού δύο φορές δεν την είδα καν, έπεσα και σκοτώθηκα. Αυτή ήταν και το μοναδικό πράμα να καθήσεις, αν εξαιρέσεις βέβαια κι ένα σαν σκαμνί ξυλόγλυπτο, με ανθρωπάκια λαξευμένα ημιαγρίων που είχανε τάχαμου λυγίσει απ΄ το βάρος του ξύλου του στρογγυλού για κάθισμα. Με τις βάρδιες καθόντουσαν οι επισκέπτες. Επίσης τα τζάμια σφραγισμένα. Οι περσίδες χωρίς ράβδο, μόνο του το καυλιτζέκι, μονίμως ανοιχτές, έβλεπε ο απέναντι τον κώλο μας. Ένα μόνο τζάμι μπορεί να μισανοίξει προς τα απάνω, ανέβηκα κι εγώ στο σκαμνοξυλόγλυπτο κι έσπρωχνα με ανοιχτές παλάμες σαν τα αρκουδάκια τα κολλημένα στα παράθυρα τα πίσω των αυτοκινήτων. Το τραπέζι. Ενθουσιάστηκα. Αυτοφωτιζόμενο. Από κάτω του. Υπέροχο. Άφηνες το νερό και την πορτοκαλάδα, σε δυο λεπτά βραστά. Το κρεβάτι όντως πολύ καλό και ευκολοκοίμιστο, τα κομοδίνα πολύ μοντέρνα, κάτι τετράγωνα κουτιά-κάλπες χωρίς όμως εγκοπή ούτε συρτάρια κι απάνω ένα ρολόι κυλιόμενο, όλο στη μοκέτα το ΄βρισκες. Στους τοίχους τίποτα. Τίποτα σε έργο, κάτι σε φωτογραφία. Η μόνη κορνίζα με μια νεκρή φύση ήτανε στο ταβάνι, μόλις ξάπλωνες να κοιμηθείς ωωπ το κυδώνι με το ρόδι και δυο σέσκουλα στη μούρη. Ή μάλλον όχι, στον τοίχο υπήρχε μια γλάστρα με μιαν αγγλομπιγκόνια αφημένη, να πεθάνει ζωντανή. Χωρίς τρύπα από κάτω. Το λουτρό ωραίο, με το ντους καρφωμένο καταπάνω σου δεν την γλιτώνεις την κρυάδα. Είχε δύο νιπτήρες, ο ένας χωρίς νιπτήρα· έτσι σαν εφαλτήριο από πορσελάνη, σαν σκαμπό από γουταπέρκα. Το καζανάκι δεν το τράβαγες, δεν το πατούσες. Το άγγιζες μόνο, ήτανε αφής. Αλλά τελευταία δεν χαμπάριαζε με τίποτα κι έπαιρνε μπρος μόνο με σφαλιάρες. Δεν είναι απειλή, αλλά…

Θα συνεχίσω