Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Το άθλημα των Πακιστανών

Είναι Κυριακή μεσημέρι όταν φθάνω στο πάρκινγκ των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων στο Φάληρο. Εδώ μαζεύονται κάθε Κυριακή οι Πακιστανοί μετανάστες και επιδίδονται στο αγαπημένο τους άθλημα: που δεν είναι η απαγωγή αλλά το κρίκετ. Τ ους το άφησαν κληρονομιά οι Άγγλοι. Οι Πακιστανοί το αφομοίωσαν τόσο καλά, που σήμερα νικούν πάντα τους Άγγλους και βρίσκονται στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης. Η εκδίκηση ενάντια στο πρώην «αφεντικό». Το κρίκετ για τους Πακιστανούς είναι σαν το ποδόσφαιρο στα μέρη μας. Το πρώτο δώρο που ένας πατέρας κάνει στο παιδί του, εφόσον είναι αγόρι βέβαια, είναι το bet: το «κοντάρι» του κρίκετ.

Οι Πακιστανοί μετανάστες της Αττικής έχουν δεκαοκτώ ομάδες κρίκετ. Με πακιστανικά και ελληνικά ονόματα. «Ικάμπ» («Αετός»), «Κυψέλη», «Νέα Ιωνία». Έρχονται κάθε Κυριακή μεσημέρι εδώ στο πάρκινγκ των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και παίζουν. Ανάμεσα σε αυτοκίνητα που κάνουν κούρσες και πιρουέτες α λα James Βond. Δεκατρία χρόνια ζητούν ένα γήπεδο για να παίξουν κανονικά. Κανείς δεν τους ακούει. Καμιά φορά αναγκάζονται να διακόψουν το παιχνίδι στη μέση. Γιατί κάθε τόσο περνάει κάποιο περιπολικό και τους λέει να του δίνουν επειδή ενοχλούν. Και εκείνοι τα μαζεύουν αδιαμαρτύρητα και επιστρέφουν στην αφόρητη μοναξιά της Κυριακής.

Γ ια αυτά τα παιδιά το κρίκετ είναι και ένας τρόπος να θεραπεύσουν τη μοναξιά τους. Να βρίσκονται μαζί και να πουν τα νέα από την παλαιά και τη νέα πατρίδα. Να ξεχνούν, έστω και για λίγο, ότι εδώ ήρθαν μόνο για να δουλέψουν. Ο Μαχμούντ μού εξηγεί ότι οι μετανάστες διοργανώνουν κανονικό πρωτάθλημα. Η κάθε ομάδα πληρώνει από 200 ευρώ τον χρόνο. Η νικήτρια ομάδα κερδίσει 800 ευρώ και το Κύπελλο.

Έχει περάσει μία ώρα από τότε που ήρθα. Σε απόσταση είκοσι μέτρων ο οδηγός ενός κόκκινου Αudi προσπαθεί να μιμηθεί τον Σούμαχερ. Εν τω μεταξύ έχουν μαζευτεί σχεδόν όλοι οι παίκτες. Σήμερα παίζει η «Ικάμπ» με την «Κυψέλη». Η κάθε ομάδα αποτελείται από δεκαπέντε παίκτες. Έντεκα που παίζουν και τέσσερις αναπληρωματικούς. Προσπαθώ να καταλάβω κάτι περισσότερο για το πώς παίζεται το κρίκετ. Δεν τα καταφέρνω. Άλλη φορά… Ρ ωτώ κάποιους από τους παίκτες για το πώς ήρθαν στην Ελλάδα. Και εκεί αρχίζει η αφήγηση ενός άλλου «αθλήματος». Ο Μαχμούντ περπάτησε 17 μέρες . Πακιστάν- ΙράνΤουρκία. Συν δέκα μέρες σε ένα σαπιοκάραβο για να φθάσει στην Ελλάδα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα εδώ και επτά χρόνια. Δουλεύει στην κρεαταγορά. Οι περισσότεροι βρίσκονται στην Ελλάδα έξι και επτά χρόνια. Τους ρωτώ πώς βλέπουν το μέλλον τους. Μερικοί λένε πως θα γυρίσουν πίσω κάποια στιγμή. Άλλοι, οι περισσότεροι, έχουν αποφασίσει να μείνουν. «Τώρα είμαστε πιο ξένοι στο Πακιστάν», λέει κάποιος. Παράπονα; «Από τους ανθρώπους κανένα», λέει ο Μαχμούντ. «Εμείς δεν ζητάμε από το ελληνικό κράτος να μας βρει δουλειά.

Να μας δώσει όμως κανονικά χαρτιά όπως υποσχέθηκε και δικαιούμαστε…». Οι περισσότεροι, αν και δουλεύουν κανονικά, πληρώνουν φόρους, ΙΚΑ, δημοτικά τέλη, παράβολα για την παραμονή τους στην Ελλάδα, κανονική άδεια παραμονής όμως δεν έχουν. Περιμένουν τρία, τέσσερα, πέντε, ατελείωτα χρόνια με τη λεγόμενη «βεβαίωση». Ο Αμπζίντ μού λέει πως πέρυσι πέθανε η μητέρα του και δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία της, γιατί με τη «βεβαίωση» δεν μπορεί να πάει πουθενά. Αναρωτιέμαι: Πώς μπορεί να μιλήσει κανείς για ένταξη των μεταναστών υπ΄ αυτές τις συνθήκες; Και επειδή ψηφίζεται στη Βουλή ο μεταναστευτικός νόμος, δεν θα ΄ταν μια καλή ιδέα να κάνουν μια βόλτα οι αρμόδιοι μέχρι το πάρκινγκ των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων στο Φάληρο; Να δουν αυτά τα παιδιά που διψούν για ένταξη και μια κανονική ζωή αλλά δεν μπορούν να την έχουν: γιατί δεν έχουν κανονικά χαρτιά… Αυτά τα παιδιά που η «μεταναστευτική πολιτική» εδώ και χρόνια τα ταπεινώνει σε ουρές, τα απομυζεί σε παράβολα, τα ωθεί σε επιτήδειους. Κάνοντας έτσι το παν για να τα σπρώξει, αυτά και τα παιδιά τους, στο υπόγειο της κοινωνίας …