«Η ζωή και η τηλεόραση κάνουν τον ίδιο θόρυβο»

ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ,
ΒΡΑΔΥ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΡΕΙ
ΤΙΣ «ΩΡΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ» ΚΑΙ
ΟΛΑ Τ΄ ΑΠΛΥΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ
ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΦΟΡΑ, ΣΤΗ ΝΕΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΑΚΟΥ
Προ πολλού έχουν χαθεί οι «Ώρες κοινής ησυχίας» στη σημερινή Αθήνα. Κι όλες οι ώρες του 24ώρου έχουν γίνει ώρες κοινής υστερίας… Αλλά η Κατερίνα Ευαγγελάκου βλέπει αλλιώς το θέμα: «Πρόκειται για έναν ειρωνικό τίτλο που θα μπορούσε να είναι και ευχή για τους ταλαίπωρους κατοίκους της Κυψέλης εκείνη την καλοκαιρινή νύχτα, στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ή ευχή για το αντίθετο σε όλους που την έχουν αράξει. Σε όλους μας μάλλον».

Γέννημα- θρέμμα αυτής της άγριας πόλης η Κατερίνα Ευαγγελάκου, την ξέρει απ΄ την καλή και την ανάποδη. Και γι΄ αυτό μπορεί να μας εξηγήσει τον λόγο που είναι στην πρίζα όλοι οι ήρωες της ταινίας μέσα από τις ιστορίες των κατοίκων πέντε διαφορετικών σπιτιών: «Κοιτάξτε φωτογραφίες εποχής ΄50, ΄60, ΄70. Τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι γεμάτα σοβαρότητα, γεμάτα ζωντάνια. Τα μάτια τους λάμπουν, σαν μέσα τους να κρύβεται μια ελπίδα- για κάτι καλύτερο; Ίσως. Οι άνθρωποι και το περιβάλλον τους είναι καλά συγκερασμένα μεταξύ τους». Και κάνοντας σύγκριση με το σήμερα επισημαίνει: «Αν δείτε σύγχρονες φωτογραφίες, θα παρατηρήσετε σβησμένα βλέμματα γελαστών ανθρώπων. Δεν πεινούν, δεν κρυώνουν, έχουν απ΄ όλα. Γιατί γελούν; Ακριβώς γι΄ αυτό. Γιατί δεν ελπίζουν; Ακριβώς γι΄ αυτό. Γι΄ αυτό είναι όλοι στην πρίζα!».

Με ένα σύνθετο σενάριο, γραμμένο από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο και την ίδια, η ζήλεια, το ψέμα, η απιστία, η υποκρισία, τα καταπιεσμένα συναισθήματα καθημερινών ανθρώπων θα γεμίσουν την οθόνη με τη μουσική και το χαμηλόφωνο, αλλά αυτοκριτικό τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη. Με κανέναν από τους ήρωες να μη

 info

Η πικρή κωμωδία «Ώρες κοινής ησυχίας» θα προβάλλεται από τις 15 Φεβρουαρίου.

χαίρεται τη ζωή του. «Χαίρονται και περνούν καλά λίγο. Όλα γίνονται λίγο » αναφέρει η σκηνοθέτιδα. «Λίγος έρωτας- γιατί μετά γυρίζουμε στην οικογένεια και στο καθήκον. Λίγη γενναιοδωρία- γιατί το προσωπικό συμφέρον προηγείται. Λίγη ευθύνη- γιατί κανείς δεν μας ζητάει περισσότερη. Γι΄ αυτό κανείς δεν γελάει βροντερά και δεν κλαίει γοερά. Γιατί τα μεγάλα πράγματα έχουν μικρύνει, για να χωράνε στο κουτί της τηλεόρασης!».

Πώς τα καταφέραμε και κανείς μας δεν ησυχάζει σ΄ αυτή την πόλη;

«Νομίζω ότι η ησυχία είναι ένα πράγμα που συμβαίνει μέσα μας. Όχι έξω, όχι στην πόλη. Το εσωτερικό τοπίο ψάχνουμε στην ταινία. Όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που μας κάνουνε διαφορετικούς απ΄ όλους τους άλλους ανθρώπους, μοναδικούς. Κάθε άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα) έχει έναν μοναδικό τρόπο να κοιτάξει- για παράδειγμα, μια πολύ όμορφη κοπέλα που περνάει μπροστά του/της. Μοναδικό τρόπο. Όλοι όμως θα γυρίσουμε το κεφάλι ή το βλέμμα για να την κοιτάξουμε. Σε κάθε ρόλο ψάχνω κάθε φορά, μαζί με τον ηθοποιό, τον μοναδικό τρόπο για να κάνει ο ήρωας τα μικρά αυτά πράγματα. Είναι ένα τρομερό ταξίδι που με συνεπαίρνει πάντοτε».

Και όντως, τους ρόλους ερμηνεύουν με πίστη οι Υβόννη Μαλτέζου, Χρήστος Στέργιογλου, Ταξιάρχης Χάνος, Ερρίκος Λίτσης, Αλεξία Καλτσίκη, Αγγελική Παπαθεμελή, Δημήτρης Ξανθόπουλος. Και συνθέτουν μικρά πορτρέτα μικρών ανθρώπων που κανείς τους δεν τολμά να αλλάξει ζωή. Γιατί άραγε; «Οι πραγματικοί, “μικροί”, άνθρωποι που αλλάζουν θεαματικά τη ζωή τους είναι ελάχιστοι, ίσως και να μην υπάρχουν. Στις ταινίες βέβαια είναι πολλοί περισσότεροι. Αντιθέτως είναι άπειροι εκείνοι που φαντάζονται τον εαυτό τους να αλλάζει ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη, σαν ήρωες ταινίας. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που με ενδιαφέρουν. Γιατί όσο μαμμόθρεφτα κι αν έχουμε γίνει, νομίζω ότι το μυαλό μας δραπετεύει, γίνεται σκοτεινό και άπειρο και μπερδεμένο και κάποια στιγμή θα τα τινάξει όλα στον αέρα» εξηγεί η Κατερίνα Ευαγγελάκου για την συμπεριφορά των ηρώων της τρίτης της ταινίας («Ιαγουάρος»,«Θα το μετανιώσεις» οι άλλες δύο).

Το σενάριο κυκλώνει αυτές τις ζωές των ηρώων για να μας τις αποκαλύψει, αλλά μεταξύ των ηρώων που ζουν στην ίδια πολυκατοικία αυτές οι ζωές παραμένουν κρυφές,κανείς δεν ξέρει τίποτα για τον άλλον. Από αδιαφορία;

«Ναι, από αυθεντικότατη και νομιμότατη αδιαφορία. Και δεν εννοώ ότι το ζητούμενο είναι να ζούμε σε μια πόλη που ο καθένας θα γνωρίζει τα πάντα για τον άλλο, σε μια κουτσομπολίστικη και στραγγαλιστική γειτονιά που απαγορεύει το ιδιωτικό. Εννοώ ότι τα μεγέθη είναι εξομοιωμένα πίσω από τους τοίχους: η διασκέδαση, η δουλειά, ο έρωτας, η αρρώστια, ο θάνατος και η στάθμη της τηλεόρασης κάνουν ακριβώς τον ίδιο θόρυβο».