δίκτυο

Έ-έ-έρχεται και το στεφάνι

Σε ένα μήνα- μέχρι τα τέλη Μαρτίου- αναμένεται να έχουν επιστρέψει στα πάτρια εδάφη το χρυσό μακεδονικό στεφάνι και η κόρη από παριανό μάρμαρο, που βρίσκονται ξενιτεμένα στο αμερικανικό ιδιωτικό Μουσείο Γ κετί. Α ντίθετα από τις Κασσάνδρες που ήθελαν το μουσείο να κρατά τις δύο ελληνικές αρχαιότητες- τις οποίες το υπουργείο Πολιτισμού διεκδίκησε και πήρε ως παρανόμως εξαχθείσες από την Ελλάδα- και να τις εκθέτει για καιρό, έγινε χθες γνωστό με κοινή ανακοίνωση του διευθυντή του μουσείου Μάικλ Μπραντ (ο οποίος ήρθε στην Αθήνα) και του υπουργού Γιώργου Βουλγαράκη πως θα επιστραφούν έως τα τέλη του επόμενου μήνα. Και όπως φαίνεται, χωρίς η ελληνική πλευρά να χρειαστεί να δώσει ανταλλάγματα. Η αρχή με το Γκετί είναι ενθαρρυντική. Αρκεί να μην επαναπαυτούν οι αρμόδιοι στις δάφνες τους, γιατί είναι ακόμη πολλές οι περιπτώσεις των ελληνικών αρχαιοτήτων που είτε ολόκληρες είτε- το χειρότερο – διαμελισμένες έχουν φύγει νύχτα από τη χώρα.


Η διαδοχή και οι διάδοχοι

Η απώλεια του Νίκου Κούρκουλου μπορεί να μην αναπληρώνεται συναισθηματικά, θεσμικά όμως έχει δημιουργήσει κενό στη διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου το οποίο πρέπει να καλυφθεί. Με το δεδομένο ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής Σωτήρης Χατζάκης δεν έχει δικαίωμα υπογραφής ή άλλης απόφασης, το Διοικητικό Συμβούλιο που σύμφωνα με τον νόμο μπορεί να διεκπεραιώνει εκκρεμότητες πρέπει να συνεδριάζει για ό,τι προκύπτεικαι προκύπτουν πολλά. Με άλλα λόγια, η «απουσία» του Νίκου Κούρκουλου μπορεί να μη δημιουργεί κενό εξουσίας, σωρεύει όμως διοικητικά και εργασιακά προβλήματα. Ταυτόχρονα, χωρίς καλλιτεχνικό διευθυντή δεν ασκείται πολιτική. Οι πληροφορίες λένε πως ο αρμόδιος υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης φροντίζει για τη διαδοχή, βολιδοσκοπώντας το τοπίο των διαδόχων – οι οποίοι πληθαίνουν καθημερινά. Είναι σαν να έχει δημιουργηθεί μια αόρατη λίστα στην οποία προστίθενται ονόματα ενδιαφερομένων, που αυτοπροτείνονται έμμεσα ή άμεσα. Οι φήμες, όπως είναι φυσικό, οργιάζουν .

Πάντως, ο υπουργός Πολιτισμού ξεσκαρτάροντας τις υποψηφιότητες και συζητώντας με μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού- στην τελική ευθεία πιο κοντά στο χρίσμα είναι μόνο δύο (και οι δύο σκηνοθέτες)- θα αποφασίσει εντός δέκα, το αργότερο, ημερών για το πρόσωπο που θα διορίσει στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού. Κοντός ψαλμός αλληλούια…


Γκρεμίζει τοίχους …

Έλεγα πηγαίνοντας: πάλι Σμύρνη, και χαμένες πατρίδες, και τα ίδια, και τα ίδια… Σαν να ΄χω βαρεθεί. Στο «Α γγέλων Βήμα», το πανέμορφο, ζεστό θεατράκι της Σατωβριάνδου, χρειάστηκαν λίγα μόνο λεπτά αφότου ξεκίνησε η μουσική παράσταση « milterim, Σμύρνη (Σμύρνη, ακόμα ελπίζω)» για να τα πάρω πίσω όλα αυτά που είχα σκεφτεί. Και να ντρέπομαι κιόλας που τα σκέφτηκα. Γύρω, στους τοίχους, φωτογραφίες από την παλιά Σμύρνη – το «Quai», η φωτιά, οι πρόσφυγες…-, κάπου είκοσι τραγούδια, κείμενα ζεστά, νοσταλγικά ειπωμένα, ηχογραφημένα με τη φωνή του Κοραή Δαμάτη που τα επέλεξε, να συνδέουν τα τραγούδια, και στο σανίδι, πλαισιωμένη από εξαίσιους μουσικούς, η Κυρία Μαρία Σουλτάτου με τη φωνάρα της να ερμηνεύει, παλλόμενη, εκ βαθέων, τραγανή, ζουμερή και μετά σπαρακτική, επική, αυτά τα υπέροχα σμυρναίικα. Σε μια παράσταση με ειρμό.

Και με κρεσέντο συναρπαστικό. Είδα μεγάλης ηλικίας κυρίες να σιγοτραγουδούν μαζί της. Είδα ένα κοινό κρεμασμένο από τα χείλη της. Είδα δάκρυα να τρέχουν . Και άκουσα μια φωνή που γκρεμίζει τοίχους και σπάζει κεραμίδια να εκτοξεύεται πάνω από λαούς και εθνότητες και θύτες και θύματα. Και να γίνεται πανανθρώπινη. Μη τη χάσετε!