Φαινόμενα

Πωπώ ένας βόρβορος!

Στο «Αμαρύνθιο» τηλεθέαμα φτάσαμε να ενοχοποιείται ακόμη και η λογοτεχνία για δαίμονες που απειλούν να κυλήσουν στον σεξουαλικό βόρβορο τη μαθητιώσα νεολαία
Η αλήθεια είναι πως παρά τις άοκνες προσπάθειες των τηλε-Ζορό και λοιπών τηλεπροστατών-του-έθνουςαπό-πλήθος-επιβουλές-και-δαίμονες-της- ακολασίας, δεν είχαμε ζήσει μέχρι στιγμής το φαινόμενο να καταγγέλλονται λογοτεχνικά έργα από τηλεοράσεως και να εξωθείται καθηγητής, ο οποίος τα πρότεινε στους μαθητές του, σε δήλωση μετανοίας στα πρότυπα εκείνων των παλαιών εποχών που οι ιδέες διώκονταν στον τόπο.

Επιτέλους, όμως, ήρθε η στιγμή να απολαύσουμε μια γενναία συγκομιδή κοινωνικών φαινομένων που διαμόρφωσε η υψηλής ευαισθησίας Ευαγγελάτεια τηλεόραση και η ηδονοβλεπτική Τριανταφυλλοπούλειος κάμερα. Ιδού το νέο ελληνικό θαύμα, τηλεοπτικό, όπως όλα άλλωστε που απολαμβάνουμε τελευταία. Ευτυχώς που το αμέσως προηγούμενο, τα πορνο-βίντεο που πρόβαλλαν οι «Αποδείξεις» του Ευαγγελάτου-των-αγνών-ηθών κατά τις αποφράδες ημέρες των γεγονότων της Αμαρύνθου, είχαν εγείρει τις υποψίες των ευαίσθητων γονιών σχετικώς με τους δαίμονες της κολάσεως οι οποίοι έχουν καταλάβει τη μαθητιώσα νεολαία και κυλιέται στον βόρβορο των σεξουαλικών παθών.

Και το έργο συμπληρώνεται. Ιδού ο φταίχτης! Η λογοτεχνία. Είναι δυνατόν να προτείνει καθηγητής σε εφήβους να διαβάσουν το μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου «Η αγάπη άργησε μια μέρα»; Α, όχι! Κανένα πονηρό ανάγνωσμα, ουδεμία σκοτεινή διδασκαλία ενδεδυμένη τον μανδύα της αγνής σχολικής εκπαίδευσης δεν θα διαφθείρει το μέλλον του τόπου.

Και με πόση ευαισθησία προσέγγισε το θέμα η οικογένεια Τριανταφυλλόπουλου! Εκείνος όρθιος, να πηγαινοέρχεται, με τον δισταγμό στη φωνή, διότι είμεθα υπέρ της «ελευθερίας του λόγου»-παγιδευμένης-εκτης-εικόνας. Και η κρυφή κάμερα κατευθείαν από το γραφείο του γυμνασιάρχη του Αρσακείου, που προσπαθούσε να υπερασπιστεί έναν καλό δάσκαλο, έστελνε σαφές το μήνυμα με τα σκανδαλωδώς άτεχνα πλάνα της, ότι πρόκειται περί σκανδάλου. Ειδάλλως τι δουλειά έχει μια κρυφή κάμερα σε ένα σχολείο;

Κατόπιν, κρεμαστήκαμε από τα χείλη της νεαροτάτης και ωραιοτάτης συζύγου του ωριμότατου τηλε-Ζορό, μόλις εκείνος ζήτησε τη γνώμη της. Να διαβάζουν οι μαθητές τέτοια βιβλία; Πολύτιμη η γνώμη μιας μικρομάνας, πλην δημοσιογράφου-συνεργάτιδας του συζύγου της, για ένα μυθιστόρημα πικρό, που περιγράφει το ζοφερό τοπίο της γυναικείας θυματοποίησης. Τη γνώμη της «κυρίας Κιμ», όπως τρυφερά την αποκαλούσε ο σύζυγος. Γ ια ένα έργο που ξεδιπλώνει τις πιο άγριες πτυχές της γυναικείας παγίδας, την πεισματική συντήρηση από τις ίδιες τις γυναίκες-θύματα των συνθηκών που τις διαμορφώνουν ως τέτοια.

Για ένα βιβλίο που περιγράφει την κόλαση στην οποία καταδικάζει τις γυναίκες μιας οικογένειας η ασφυκτική σιωπή (κυριολεκτικά και συμβολικά) που επιβάλλει στη θηλυκότητα ο κανόνας της αντρικής κυριαρχίας, ο κανόνας της πατριαρχίας. Προφανώς η «κυρία Κιμ» το είχε διαβάσει και αποφάνθηκε με απόλυτη σαφήνεια ότι τέτοια πράγματα καλό είναι να μην τα διαβάζουν τα παιδιά. Σεβόμαστε τη γνώμη των κυριών, ιδίως όταν εκφράζεται ελευθέρως στην εκπομπή του συζύγου τους. Αν νομίζουμε ότι το μάδημα των κλάδων ελαίας ήταν μια κορυφαία στιγμή του σύγχρονου τηλεπολιτισμού μας, δεν είχαμε ζήσει την αμέσως επόμενη, δηλαδή τον μεν Τριανταφυλλόπουλο να αναρωτιέται αν η Λιλή Ζωγράφου είναι κατάλληλη για ανηλίκους τον δε Τέρενς Κουίκ την επομένη να αναρωτιέται αν και ο Βενέζης είναι κατάλληλος να τον διαβάζουν οι έφηβοι, γιατί στο «31 328» οι περιγραφές για τους πρόσφυγες είναι σκληρές.


Καινούργια λίστα, αλλά βιβλίων

Να ελπίσουμε ότι συντόμως θα συντάξουν οι τηλεφύλακες των οικογενειακών και ελληνοχριστιανικών ηθών και τη σχετική λίστα με τίτλους βιβλίων που απαγορεύονται. Για παράδειγμα, τον Ντοστογιέφσκι πώς τον βρίσκουν, γιατί στο «Έγκλημα και τιμωρία» περιγράφει φόνο, για να μην πούμε για τον «Παίκτη» που είναι σαφής προτροπή για τζόγο. Και Παπαδιαμάντη, τη «Φόνισσα»; Μας επιτρέπεται; Μήπως εισάγει «καινά δαιμόνια» σε οικογένειες πολυτέκνων, μισθοσυντήρητων; Να φυλαχτούμε, δεν ξέρεις καμιά φορά. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι η φαντασία του Μπράντμπερι στο «Φαρενάιτ 451» είχε συλλάβει την ελληνική πραγματικότητα της εποχής μας, καθώς μιλάει για μια κοινωνία όπου τα βιβλία καίγονται στην πυρά, ενώ τεράστιες οθόνες τοποθετημένες παντού προβάλλουν μόνον κυνηγητά εγκληματιών από αστυνομικούς. Γιατί αν για παράδειγμα οι μαθητές της Αμαρύνθου διδάσκονταν το νόημα τού «Η αγάπη άργησε μια μέρα» είναι αμφίβολο αν θα είχαν εξασφαλίσει τη φαντασμαγορική τους τηλεόραση τότε όσοι σκάλιζαν με κάμερες τα πυκνά σκοτάδια της συντήρησης των ηθών, που θυματοποιούν κάθε αδύναμο, κάθε ξεχωριστό και φυσικά τα παιδιά τα ίδια.