Το σύγχρονο τραμ

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης, επίκουρος καθηγητής του ΕΜΠ, γράφει για το τραμ:

«Το σύγχρονο τραμ μπήκε ξαφνικά στη ζωή του Έλληνα. Χωρίς να προηγηθεί η παραμικρή ενημέρωση της κοινής γνώμης, χωρίς την ελάχιστη προετοιμασία. Βιαστικά και αιφνιδιαστικά, όπως είθισται στη χώρα μας. Σαν σοκ! Με αποτέλεσμα, να προκληθούν αντιδράσεις. Από μεμονωμένα άτομα, από φορείς, από τοπικούς άρχοντες. Όλοι αυτοί το είδαν σαν απειλή στο κυκλοφοριακό, στην παντοκρατορία του Ι.Χ. Και όμως, υπό προϋποθέσεις, το σύγχρονο τραμ- ελαφρύ μετρό μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στη λύση του κυκλοφοριακού, στην αποσυμφόρηση των μεγάλων αστικών κέντρων. Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις;

1. Σωστός σχεδιασμός. Στην Αθήνα για παράδειγμα έγιναν δύο ολέθρια λάθη στη χάραξη: i) Η διέλευση από Αρδηττού (η λύση της πύλης Αδριανού, όπως και παλαιότερα, ήταν η ορθή). ii) Η μη υπογειοποίηση της Ποσειδώνος στο ύψος της παραλιακής (φανάρι Πράπα).

2. Μικρός αριθμός φαναριών που εμπλέκονται με το τραμ και μονάχα σε βασικές διασταυρώσεις όπου αυτό θα έχει απόλυτη προτεραιότητα (“πράσινο κύμα”).

3. Χώροι στάθμευσης σε κομβικές στάσεις του τραμ. Φαντασθείτε λοιπόν να είχαν κατασκευαστεί και εδώ χώροι στάθμευσης στις περιοχές Νέου Κόσμου, Νέας Σμύρνης, Παλαιού Φαλήρου και Γλυφάδας. Να υπήρχαν οι απολύτως απαραίτητες και όχι καταχρηστικές όπως τώρα εγκάρσιες διελεύσεις των γραμμών του τραμ στη Νέα Σμύρνη και στον Νέο Κόσμο. Να λειτουργούσε το “πράσινο κύμα”… Τότε το τραμ θα διευκόλυνε την κυκλοφορία και των λοιπών τροχοφόρων, συμπαρασύροντάς τα με την προτεραιότητά του. Τροχοφόρων που θα κινούνταν όμως παράλληλα με αυτό και όχι κάθετα σε αυτό».