ΝΕΟΙ ΔΙΣΚΟΙ

Οι κυρίες τραγουδούν με μπρίο

To ροζ κορίτσι πνίγηκε με την τσιχλόφουσκα, η μπίζνες γούμαν τό ΄καψε, η ντίβα κάνει σποραδικές εμφανίσεις, η σούπερ-γυναίκα παραιτήθηκε και η κοπέλα της διπλανής πόρτας μας έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα. Εντάξει, δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Γιατί ο κόσμος δεν χάνεται όταν χαθούν τα μοντέλα του. Ίσα ίσα που απελευθερώνεται από τα πρότυπα και κάνει νέα καριέρα (με πολλές πιθανότατες να εξελιχθεί σε πολύ επιτυχημένη στάση ζωής). Την βλέπω αποφασισμένη, λοιπόν, να στρέφεται στον εαυτό της και να του λέει: «Όρμα κι εγώ μαζί σου!».

Γ ι΄ αυτό επιμένω.

Στη μουσική ο στόχος καταστρέφει τα πάντα.

Έτσι και πεις «θα γίνω ο νέος Λένον», την πάτησες. Όσοι ψάχνουν τους νέους Βeatles είναι καταδικασμένοι να μην τους βρουν ποτέ. Όσοι δεν τους ψάχνουν μπορεί και να τους βρουν (όλοι οι άλλοι δουλεύουν για εμάς που γράφουμε). Γι΄ αυτό ακριβώς μ΄ άρεσε- από το πρώτο της κιόλας, το «Frank»- η Έιμι Γουάινχάουζ, γιατί δεν έτρεχε να ακολουθήσει κανέναν, μάλλον θα την κούραζε πιο πολύ αυτό. Η Γουάινχάουζ, λοιπόν, που στο Κάμπντεν του Λονδίνου την φωνάζουν με το μικρό της, ανακάλυψε μέσα της μια δύναμη που πήγαζε από τα γκόσπελ και τη σόουλ, «μαύρα διαμάντια» κρυμμένα στην ντουλάπα της. Πολλοί έχουν το χάρισμα, θα πείτε. Συμφωνώ. Το διαφορετικό με την Έιμι είναι πως από τον παλιό θησαυρό έκοψε νέα σχέδια και τα έραψε πάνω στον εαυτό της. Προσωπικά, σαρκαστικά, και τίποτε άλλο: το «Love is Α Losing Game» ή το «Rehab» σαν ρουκέτα που διαλύει την ηρεμία, αναθεωρημένα τα μπλουζ (μέχρι την πιο urban εκφορά τους), τα «Μe and Μr Jones» και «Wake Up Αlone», δεν έχουν σμιλεμένες γωνίες , αλλά τη «μαύρη» φωνή της ζεστή και τραχιά, μια περιπέτεια από μόνη της. Έσπευσαν οι «ειδικοί» να την βαφτίσουν miss cool- αλλά δεν πιστεύω ότι είναι τέτοιος τύπος. Μπορεί να χαθεί μέσα στη δική της τρέλα και να βγάλει τα επόμενα τραγούδια της σε πέντε χρόνια ή μπορεί να μπει στο πρόγραμμα και να κάνει τη χάρη της δισκογραφίας, πιστή στο συμβόλαιο. Μπορεί να είναι η νέα σούπερ-γούμαν και όλα να είναι για το καλό. Τι; Υποθέσεις θα κάνουμε τώρα;


Κορίτσια του δρόμου…

Τι να έχει περάσει τούτο το κορίτσι και τραγουδάει έτσι πληγωμένα, άγρια, επίμονα, με μια θλίψη αλλόκοτη, σαν κι αυτή που σου βγάζει ο δρόμος όταν είσαι στο τιμόνι και αυτός απλώνει μπροστά χιλιόμετρα χωρίς άκρη; Η νέα βασίλισσα της κάντρι (όπως την είπαν), η Gina Villalobos από την Καλιφόρνια, κάπου συναντά τη Λουσίντα Γουίλιαμς και φτιάχνει όπως και εκείνη τα αληθινά της τραγούδια- και ένα από τα πιο όμορφα κάντρι/ροκ άλμπουμ της εποχής. Το «Μiles Αway» (Ηitch Ηyke) αξίζει να το ακούσεις προσεκτικά, να δώσεις βάση στα λόγια του και να δεις ότι μπορεί να σε πάρει, να σε τυλίξει, να σε στριφογυρίσει σαν τυφώνας.

Η Κristin Ηersh αστειεύεται, δεν θέλει να μάθει να τραγουδάει σαν σταρ- «Learn Τo Sing Like Α Star» (4ΑD), το άλμπουμ- αλλιώς θα έπινε λίγο χαμομήλι να μαλακώσει ο λαιμός. Το ότι δεν τραγουδάει σαν σταρ είναι αυτό που μας αρέσει και στον έβδομο δίσκο της, αλλά δεν θα μας πείραζε αν η πρώην των Τhrowing Μuses είχε λίγο περισσότερο νοιαστεί για το ρεπερτόριο- και δεν είναι καινούργια ιστορία αυτό.

…και από σπίτι
Έχουν τη γυαλάδα των ασημικών και τη γλυκιά τάξη ενός καλοστρωμένου τραπεζιού η φωνή της Solveig Slettahjel από το Όσλο και το «Silver» (Α&Ν) ολόκληρο- όλα αυτά που κινδυνεύουν κάποια στιγμή να είναι παγωμένα και απόμακρα. Στο τέλος όμως (όπως και στην αρχή, με το «Τake Ιt With Μe» του Τομ Γουέιτς) φεύγεις με την αίσθηση ενός καλού γεύματος, που μπορεί να μη σου μείνει αξέχαστο, όμως το κουιντέτο των Slow Μotion και η οικοδέσποινα μαγείρεψαν την τζαζ λιτά και σωστά. Της μόδας άλλωστε και αυτό- δες Νταϊάνα Κραλ, Μαντλέν Περού και άλλες που ξέρουν την τέχνη.


Εκείνες και εκείνες

● «Αυτός ο κόσμος δεν είναι σπίτι μου» λέει η Μαρία Μακί στο Live Αcoustic Τour 2006.

Κανενός δεν είναι. Αλλά λίγη φολκ, ροκ- μεταξύ μας – βοηθάει να το πιστέψεις. ● «C΄ est si bon!» Και πέφτει από τον ουρανό αστρόσκονη, λαμέ κουρτίνες ανοιγοκλείνουν στη σκηνή, λάμπουν από κάτω τα πνευστά της ορχήστρας και η Αrielle Dombasle σκορπίζει φιλιά. Μπρόντγουεϊ, παλιά. Όλοι τα χρειαζόμαστε.

● «Τhanks for Τhe Dance» λέει η Αnjani στον Λέοναρντ Κοέν, μέσα από το «Βlue Αlert», ένα παιχνίδι με τζαζ, φολκ και ποίησηπου ο Κοέν έγραψε μαζί της και φρόντισε την παραγωγή.

● «Sleepless Drive» μιξάρει η Άννα Μαρία Χ, για να μην κλείσεις μάτι με «τρακς» από Flash Βrothers, Αme, Deep Μariano και την αδρεναλίνη που απαιτείται στα πικάπ.