Στο κρεβάτι του πόνου

ΟΠΟΙΟΣ νύχτα περιπατεί, ξέρουμε το τι πατεί… Όλη η Ελλάδα άρρωστη, μια ηλίθια κάνει τον μάγκα. Μάγκας βγήκε για σεργιάνι- ότι τη σκαπουλάρισε, και καλά!

Η μαμά μου τάβλα, ο Παύλος τάβλα και στη μέση του σάντουιτς, η κρετίνα! Το ασλάνι και το καπλάνι. Μες στη σιγουριά και στην αυτοπεποίθηση: ότι ο ιός με είδε, με φοβήθηκε και με προσπέρασε. Τι πιο επικίνδυνο από την αυτοπεποίθηση του μαλάκα;

Διότι, όταν το ρετιρέ του εγκεφάλου δεν είναι και το εντελώς ακατοίκητο, όσο να ΄ναι, παίρνεις και κάνα στοιχειώδες μέτρο. Πίνεις μια πορτοκαλάδα. Προσέχεις ένα ρεύμα. Βάζεις ένα μπουφανάκι. Δεν κυκλοφορείς ξυπόλητος, φοράς και μια παντόφλα (έστω στο αριστερό πόδι).

ΠΕΦΤΩ, η μικρή τρελή να κοιμηθώ, ξυπνάω τη νύχτα από έναν περίεργο θόρυβο: σαν χύτρα ταχύτητας, ένα πράγμα! Κάτι να βράζει και να κοχλάζει! Τι να μη μπορώ να το εντοπίσω!

Θα μου πεις «ξεχάσατε καμιά σούπα στο μάτι»; Δύσκολο. Διότι εμείς οι πλούσιοι που ζούμε μες στη χλιδή και την πολυτέλεια, αλλού έχουμε την κρεβατοκάμαρα κι αλλού την κουζίνα.

Τι βράζει, τι κοχλάζει; Ξαφνικά, μου ΄ρχεται κάτι, επιφοίτηση να το πω; Ενδοσκόπηση να το πω; Μια επί της ουσίας κατάδυση στον εσωτερικό μου κόσμο να το πω; Όπως και να το πω, ο βρασμός έβγαινε από μέσα μου. Σαν να είχα καταπιεί εγώ τη χύτρα ταχύτητος. Την οποία ΔΕΝ είχα καταπιεί, παρεμπιπτόντως. Διότι, όσο ζώον και να ΄μαι, αυτό, τι διάολο θα το θυμόμουνα. Λες «έφαγα το βράδυ, ένα τοστάκι, ένα γιαουρτάκι, μια ομελετίτσα». Άντε μια σουπίτσα, που είναι το περιεχόμενο της χύτρας. Δεν λες «σαβούρωσα την ίδια τη χύτρα»!

ΒΡΟΓΧΙΤΙΔΑ! Πολύ νόστιμο πράγμα αυτό το βρογχίτιδα. Και πολύ χρήσιμο ταυτοχρόνως. Στα παλιά σου παπούτσια τη γράφεις τη ΔΕΗ. Έτσι και πάλι σου κόψουν το ρεύμα, γιατί πάλι έχει βλάβη, και πάλι τα ΄φτυσε η κολόνα, και πάλι τηλεφωνείς στα κεντρικά, και πάλι δεν το σηκώνεις κανείς, και πάλι δεν μπορείς να μαγειρέψεις και πάλι παγώνει το σπίτι και πάλι σαπίζουν τα τρόφιμα τις ΔΕΚΟ μου μέσατέρμα! Τώρα παίρνεις την κατσαρόλα, το μπρίκι, το τηγάνι, τα ακουμπάς πάνω στο στήθος σου, ρίχνεις κι έναν κύβο για νοστιμιάχάρμα φαγητό θα γίνει με φυτίνη, με φυτίνη! Βρογχίτιδα! Που δεν πάει έτσι μόνη της, ξεροσφύρι. Έχει και τον μεζέ της τον περιποιημένο! Πυρετός, ίλιγγοι, κομμάρες, πόνοι στα κόκαλα. Και να βράζει εντός μου ο παλμός του κόσμου! Βουρ βουρ, χουρ χουρ!

Έτσι χαρούμενα, κεφάτα, δυνατά, εκκωφαντικά. Χωρίς ένα ΟΝ-ΟFF να μπορείς να το χαμηλώσεις λίγο εν ώρα κοινής ησυχίας.

Πάνω να βήχει η Σύλβα, πέρα να βήχω εγώ, δώθε να βήχει ο Παύλος Dolby Surround το κάναμε το σπίτι. Τέτοια ακουστική, ούτε όταν πετάς το κέρμα στην Επίδαυρο! Με έπαιρνε η μητέρα μου τηλέφωνο:

– Πώς γκουχ είσαι;

– Πώς γκουχ να είμαι; Εσύ πώς γκουχ είσαι;

– Σαν γκουχ λίγο γκουχ καλύτερα!

– Πήρες γκουχ τα χάπια σου;

– Ναι γκουχ, εσύ γκουχ…

– Δεν έχω γκουχ ανάσα!

– Μη γκουχ μιλάς!

– Ούτε γκουχ κι εσύ!

– Άντε γκουχ τα λέμε.

– Ναι γκουχ τα λέμε!

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ με μαράνανε. Άλλα έβλεπα, άλλα καταλάβαινα. Είχε βαρέσει μπιέλα και ο πυρετός; Πάντως προσωποποιούσα όλες τις εξελίξεις. Κάποιος με πλησίαζε απειλητικά και μου κόλλαγε στο στόμα ένα κοκτέιλ με φύλλα ελιάς. Κάποιος με μάλωνε που δεν πήγα φαντάρος. Κάποιος με είπε προαγωγό. Κάτι φέρνω εγώ τώρα, Βουλγάρες, Ρωσίδες, όπλα, κινέζικα ατμοσίδερα; Κάτι έκανα, κάπου έφταιγα, κάπου ήμουνα λάθος!

Δέκα μέρες κράτησε όλο αυτό. Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο (μου)! Τώρα στέκομαι στα πόδια μου. Μετά βίας. Ίσα βάρκα, ίσα νερά. Τι να πω; Τι να ευχηθώ;

Άντε βρε! Και στα δικά σας οι ανύπαντρες!

Θεός φυλάξοι!