Είμαστε όλοι αντιήρωες

Ο αφηγητής δεν κομπάζει επειδή έχει καταφέρει να ξεγελάσει δύο γυναίκες.

Χαίρεται μετρημένα διότι δεν έχει κατρακυλήσει στη δυστυχία που μαστίζει τους κατοίκους της πόλης. Είναι απλώς ικανοποιημένος επειδή έχει συγκροτήσει μια ζωή χωρίς πολλές διατυπώσεις, μια ζωή με ρυθμισμένη ανία. Στόχος του είναι ο έλεγχος της δυσφορίας του και η προσωρινή αποφυγή της κακομοιριάς που αργά ή γρήγορα θα του στερήσει κάθε έμπνευση, κάθε διάθεση για δράση. Μέσα απ΄ όλα αυτά ο συγγραφέας ίσως υπονοεί ότι η ευτυχία και ο ηρωισμός είναι αποκυήματα της ανθρώπινης φαντασίας. Όπως συνήθως στα βιβλία του Γκενατσίνο, η καθημερινότητα και η καταγραφή της δεν έχουν τίποτα το ποιητικό, τίποτα το απογειωτικό. Οι σχέσεις δεν είναι σημαδιακές, έντονες, φλογισμένες, αληθινά επικίνδυνες. Οι αστικές διαπλοκές δεν υποκρύπτουν δομές και κοινωνικούς μηχανισμούς. Η ευτέλεια και οι τετριμμένες συμπεριφορές κυριαρχούν.

Από τα μισόλογα και τις ενέργειες των δευτερευόντων προσώπων δεν αποκαλύπτονται ιδιοσυγκρασίες άξιες λόγου. Το βιβλίο αποτελείται εξ ολοκλήρου από χαλαρά συνδεδεμένα μικροσυμβάντα.

Φυσικά ο Γκενατσίνο δεν είναι σε καμία περίπτωση Μπέκετ. Υποδόριοι και καλοχωνεμένοι φιλοσοφικοί προβληματισμοί δεν υπάρχουν στα βιβλία του Γερμανού. Δεν έχει επινοήσει έναν μόνιμο ήρωα χωρίς προηγούμενο στα λογοτεχνικά χρονικά. Η γλώσσα του δεν είναι ακριβής και προμελετημένη. Το χιούμορ του δύσκολα θα χαρακτηριζόταν σπινθηροβόλο. Ο Γκενατσίνο ανήκει πάντως στην ίδια σχολή. Η στάση του είναι απόμακρη, πραγματιστική, βαρύθυμα στοχαστική, γειωμένη.