επιφυλλιδα

Η μεταΠολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης (γ΄ μέρος)

Στις προηγούμενες επιφυλλίδες μου έγραφα για τη χαμένη ευκαιρία της Πάτρας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, για τις κυβερνητικές ευθύνες αλλά και για την ολιγωρία- ή, καλύτερα, την ανεπάρκεια- των τοπικών αρχόντων να χειριστούν τον θεσμό προς όφελος της πόλης.

(Στην αντίστοιχη περίπτωση της Θεσσαλονίκης, παρά τα «σημεία και τα τέρατα» που καταγγέλθηκαν, όμως δημιουργήθηκαν νέοι θεσμοί, ενισχύθηκαν υποδομές, έγιναν έργα- σωρηδόν και καθ΄ υπερβολή βέβαια, ελέω Βενιζέλου, αλλά έγιναν.

Στην αχαϊκή πρωτεύουσα, τι; Ούτε το Θέατρο του Τσίλερ δεν ανακαινίστηκε. Κι αν δεν ΄δω να λειτουργεί το ανεγειρόμενο μουσείο της πόλης, δεν λέω τίποτα ακόμα. Όποιος καεί στο κουρκούτι, φυσάει και το γιαούρτι).

Τ ο «2006», λοιπόν , αποτελεί για την Πάτρα παρελθόν. Η πόλη, προσγειωμένη πρωτεύουσα της Αχαΐας, πια, κι όχι- κατ΄ επίφαση-Πρωτεύουσα Ευρώπης, βρίσκεται μπροστά στην ίδια, πάντα, οδυνηρή πραγματικότητα: την ανεργία, την αισθητική της υποβάθμιση, το δισεπίλυτο κυκλοφοριακό και το ακόμα οξύτερο πρόβλημα των λαθρομεταναστών ( Πύλη προς τη Δύση, γαρ).

Αυτά τα θέματα καλείται να αντιμετωπίσει, «με το καλημέρα», ο νέος δήμαρχος κ. Ανδρέας Φούρας. Ένας πολιτικός που έχει δώσει δείγματα του δυναμισμού του και της αποτελεσματικότητάς του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Άλλωστε, γι΄ αυτό ψηφίστηκε. Οι πολίτες επένδυσαν σ΄ αυτόν, προσωπικά, ευελπιστώντας ότι θα χαράξει μια πορεία, ότι θα δώσει στόχο και προοπτική στην τελματωμένη πόλη. Οψόμεθα.

Αν μπορέσει να ξεκαθαρίσει το πολιτικό δυναμικό, γύρω του, και να επιλέξει ικανούς συνεργάτες, τότε μπορεί ν΄ αλλάξει το ζοφερό τοπίο. Θα τα καταφέρει άραγε, να παραγκωνίσει κάτι αντιδημάρχους και προέδρους καριερίστες με παχυλούς μισθούς, που ρίζωσαν στο δημαρχείο εδώ και χρόνια; Μακάρι να απαλλάξει τη δημοτική αρχή από εκείνους που με εξυπηρετήσεις, αλισβερίσια και λογής αβάντες στήνουν μηχανισμούς προς άγρα ψήφων. Και, με εξασφαλισμένη πελατεία, καταφέρνουν να επιπλέουν στις εκλογικές αναμετρήσεις απαιτώντας, ως εκ τούτου, νέα πόστα.

Εξαιτίας όλων αυτών, ο «αντάρτης» κ. Δημαράς απέσπασε το εντυπωσιακό ποσοστό τού 8% των ψήφων- τι ανάγκη έχουμε από άλλες μαρτυρίες; Το γεγονός δε ότι το φαινόμενο των προωθημένων ανταρτών πήρε πανελλαδικές διαστάσεις, είναι δηλωτικό της γενικότερης αποστροφής των πολιτών προς όζουσες καταστάσεις στις τοπικές κοινωνίες, όπου η δυσοσμία φτάνει εύκολα στη μύτη και η αναξιότητα είναι πανταχόθεν ορατή.

Πάντως, εξ αντικειμένου, φαίνονται τόσο οριακά τα πράγματα στην μέχρι χθες πολιτιστική πρωτεύουσα της Αχαΐας, ώστε πιστεύω πως είναι απαραίτητη η γενικότερη συναίνεση των δημοτικών παρατάξεων προκειμένου να βρει τα ίσα της η πόλη. Κι ακόμα, χωρίς την κινητοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων της τοπικής κοινωνίας, δίχως τη συμπαράσταση του επιχειρηματικού κόσμου και τη δραστηριοποίηση του πνευματικού δυναμικού της πόλης, ο κ. Φούραςκαι κανένας κ. Φούρας- δεν θα μπορέσει να πετύχει τίποτα. (Σ΄ αυτήν ακριβώς την έλλειψη ομοψυχίας οφείλεται, εν πολλοίς, και η αποτυχία της Πολιτιστικής).

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας