Τ πνεύμα του τόνου

Το χιόνι

Και επειδή η γαζία της Κηφισίας «γκρεμίστηκε» μαζί με τη μονοκατοικία, ένας πατέρας, που μένει απέναντι, αγόρασε μία, σε γλάστρα, και τη χάρισε στην κόρη του. Για να θυμούνται την απέναντι και να χαίρονται τη μυρωδιά του εξαίσιου άνθους.

Το κηπάριο που βρίσκεται στο πίσω μέρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης έχει αφεθεί από χρόνια στη μοίρα του. Ένα τεράστιο πεύκο, έξι φοινικιές και πολλές νεραντζιές σε παράταξη. Στην εποχή της ανθοφορίας τους γλυκαίνουν τις ώρες όσων περιμένουν τρόλεϊ και λεωφορεία.

Έμεινα ώρα διαβάζοντας την πρόταση του θαυμάσιου Γιάννη Ευσταθιάδη από το βιβλίο του «Το δεύτερο βιβλίο με τις αντιστίξεις»: «Να θυμάσαι: το έργο είναι πιο σημαντικό από την ερμηνεία του. Καμία μεγάλη ερμηνεία δεν θα κάνει μεγάλο ένα ασήμαντο έργο, ενώ ένα μεγάλο έργο θα βρει κάποτε τον αντάξιο ερμηνευτή του».

Συμβουλές όχι μόνο σε νέους ακροατές, αλλά, αλλάζοντας εδώ κι εκεί τη δομή της πρότασης με νέες λέξεις, είναι πρώτης τάξεως συμβουλή και για νέους αναγνώστες.

Δεν κατάλαβα ακριβώς τι έγινε μ΄ εκείνους τους χιλιάδες Γιαπωνέζους, στο Τόκιο. Βγήκαν να χαρούν το χιόνι διότι είχε χρόνια πολλά να χιονίσει ή είναι θύματα κι αυτοί του κακού καιρού της οικουμένης και, επιτέλους, χειμώνα καιρό τους χιόνισε;

Ασφαλώς θα είναι και η πρώτη φορά που «ανασαίνουν» και τα δικά μας εκατοντάδες χωριά χωρίς να απομονωθούν απ΄ τον κόσμο και τον «κόσμο μας».