«Υπάρχει μια υστερία για το μοντέρνο»

Ο Γιάννης Μπέζος δεν αστειεύεται στη ζωή του.

Σταχυολογώντας φράσεις από την κουβέντα μας, «βγαίνει» ένα προσγειωμένο άτομο που κατάφερε να έχει τον έλεγχο στη δουλειά του, στην οικογένειά του, στις σχέσεις του με τον κόσμο. > «Ο χώρος της έρευνας και του πειραματισμού είναι εποικοδομητικός, αλλά πολλές φορές έχουμε παραστάσεις που στην αγωνία τους να βρουν το περίεργο, οδηγούνται σε τερατογενέσεις και παραμύθια- τούμπανα.

Πολλοί νέοι σήμερα είναι έτοιμοι να ακολουθήσουν τον γκουρού-σκηνοθέτη.

Υπάρχει μια υστερία για το μοντέρνο ή μάλλον για ό,τι δεν μοιάζει με τα άλλα».

> «Από το 1981 που βγήκα στο θέατρο, προχώρησα βήμα βήμα, χωρίς πισωγυρίσματα. Έκανα ένα επάγγελμα που από την αρχή ήταν χαρά και βιοπορισμός. Δεν διεκδίκησα ούτε τη δόξα ούτε τα χρήματα. Αισθάνομαι “χορτάτος”. Και δικαιωμένος, γιατί προχώρησα με τις δικές μου δυνάμεις, χωρίς βοηθητικές ρόδες εννοώ, αλλά και χωρίς να μου κόψει κανείς τον δρόμο».

> «Την επιτυχία τη βλέπω στον κόσμο, όχι τόσο στον δρόμο- γιατί αν δεν θες να σου δώσουν σημασία, δεν σου δίνουν- όσο στην επικοινωνία που υπάρχει την ώρα της παράστασης. Γιατί το κοινό επικοινωνεί με τον άνθρωπο, όχι με τον ρόλο μέσα από τον οποίο εκθέτουμε τον εαυτό μας στη σκηνή. Ο Ράινχαρτ έλεγε πως η υποκριτική δεν είναι μεταμφίεση, αλλά βαθιά γνώση του εαυτού μας».

> «Η κωμωδία μου είναι πολύ εύκολη, αλλά δεν είμαι ο τύπος που λέει τα αστεία στις παρέες. Αισθάνομαι αμήχανα να βγαίνω στην τηλεόραση και να υποδύομαι πως είμαι αστείος. Δεν μ΄ αρέσει να κολακεύω το κοινό, να λέω εξυπνάδες, να μιλάω κατά της Παιδείας, υπέρ των νέων, να φωτογραφίζομαι ως τρέντι ή δεν ξέρω τι άλλο».

> «Η τηλεόραση βοηθάει· αλλά μπορεί να μη γίνεις αγαπητός, να μη σε παίρνουν στα σοβαρά κι όμως να βγάζεις λεφτά και να γίνεσαι γνωστός. Στο παρελθόν πολλοί γονείς δεν ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν ηθοποιοί. Τώρα, εξ αιτίας κυρίως της τηλεόρασης, τα σπρώχνουν πιστεύοντας ότι θα καταξιωθούν κοινωνικά, θα γίνουν παράγοντες…».