Πάνω οι γυναίκες, κάτω ο Θεός!

ΠΑΝΩ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΚΑΤΩ Ο ΘΕΟΣ: ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΣΗ ΠΟΥ
ΔΙΑΓΡΑΦΗΚΕ ΤΟ 2006 ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ, ΤΟΣΟ
ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΕ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ. ΔΥΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ
ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ 2007, ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΚΑΤΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΚΑΙ
ΤΑ ΔΥΟ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ. ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ Β΄
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ Α΄. ΣΤΟ
ΠΡΩΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΣ. ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ
ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΜΕ ΗΔΟΝΙΣΤΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ.
ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
Γιος του Αμερικανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Ρόμπερτ Λίτελ, που ειδικεύεται στα μυθιστορήματα κατασκοπείας, ο Τζόναθαν Λίτελ γεννήθηκε το 1967 στη Νέα Υόρκη. Ως μέλος μιας γαλλικής ανθρωπιστικής οργάνωσης, βρέθηκε σε διάφορες πολεμικές ζώνες όπως η Βοσνία, ο Βόρειος Καύκασος και η Αφρική. Το 1989 είδε το γνωστό ντοκιμαντέρ του Κλοντ Λανζμάν «Shoah» και συγκλονίστηκε τόσο πολύ, ώστε αποφάσισε να κάνει δική του έρευνα για τον ναζισμό και να γράψει την «εξομολόγηση» ενός μέλους των SS. Ο πρωταγωνιστής των «Ευμενίδων» (Εκδ. Gallimard), που γράφτηκαν στα γαλλικά, λέγεται Μαξιμίλιεν Άουε. Είναι διδάκτωρ της Νομικής και λάτρης του Σοφοκλή, του Πλάτωνα, του Χέγκελ και του Φλομπέρ. Αυτό δεν τον εμποδίζει όμως να γίνει ένας συνειδητός εξολοθρευτής των «προβληματικών».

«Το βιβλίο αυτό είναι αφόρητο, αλλά σε αιχμαλωτίζει. Πρέπει να το πιάσουν όλοι στα χέρια τους», έγραψε το περιοδικό L΄Ηistoire. Και η αλήθεια είναι ότι το έχουν πιάσει ώς τώρα στα χέρια τους πάνω από 400.000 άνθρωποι. Οι «Ευμενίδες» (που θα κυκλοφορήσουν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Λιβάνη) έγιναν το μπεστ σέλερ του 2006.

Το έβδομο βιβλίο του Τόμας Πίνσον, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο με τον τίτλο Αgainst the Day (Εκδ. Ρenguin Ρress, στα ελληνικά αναμένεται από τις Εκδόσεις Χατζηνικολή), είναι κάπως πιο περίπλοκο. Ο συγγραφέας, που έχει χαρακτηριστεί από τους δημοσιογράφους «αναχωρητής» επειδή αρνείται να τους δίνει συνεντεύξεις, ασχολείται με βαριά επιστημονικά θέματα, όπως ο χρόνος και ο χώρος. Όπως γράφει με το γνωστό σαρκαστικό του ύφος ο Εκόνομιστ, το βιβλίο των 1.085 σελίδων θέλει εβδομάδες για να διαβαστεί, ζυγίζει όσο ένα κυριακάτικο ψητό στον φούρνο και μπορεί να προκαλέσει μεγάλο κακό αν εκσφενδονιστεί από ένα κινούμενο αυτοκίνητο ή από ένα ψηλό παράθυροόπως ο ανυπόμονος αναγνώστης έχει την τάση να κάνει φτάνοντας στην 700ή σελίδα.

Μένοντας στην Αμερική, και στην πονεμένη σχέση της με την Ευρώπη, επισημαίνουμε μια καινούργια βιογραφία ενός Γάλλου, που επισκέφθηκε την ήπειρο το 1831-32 και έγραψε με ενθουσιασμό γι΄ αυτήν στο βιβλίο του «Η Δημοκρατία στην Αμερική». Στο δικό του βιβλίο με τίτλο «Αλέξις ντε Τοκβίλ:

Ένας Προφήτης της Δημοκρατίας στην Εποχή της Επανάστασης», ο Βρετανός ιστορικός Χιου Μπρόγκαν προβάλλει δύο επιχειρήματα για να αποδείξει ότι ο διανοητής του 19ου αιώνα είναι σήμερα περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Πρώτον, τη διαπίστωση του ντε Τοκβίλ ότι ο δεσποτισμός είναι διαχρονικός, μπορεί να είναι παλιός ή σύγχρονος, μοναρχικός ή δημοκρατικός. Δεύτερον, την πεποίθησή του (που μοιραζόταν με τους αρχαίους Έλληνες και τον Μακιαβέλι) ότι οι ελεύθερες κοινωνίες έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τους καλούς πολίτες από τους καλούς θεσμούς.

Όταν ο πρόεδρος Μπους είπε ότι θα ήθελε η κληρονομιά που θα αφήσει να περιλαμβάνει και τη δημιουργία ενός ιδρύματος αφιερωμένου στον Τοκβίλ, μάλλον δεν κατάλαβε για ποιον μιλούσε.

Για τους «Νιου Γιορκ Τάιμς», πάντως, το βιβλίο της χρονιάς 2006 είναι άλλο. Λέγεται Αbsurdistan (θα το μεταφράζαμε Παραλογιστάν), είναι έξυπνο, αστείο, συγκινητικό και πέρα για πέρα ασεβές. Γραμμένο από τον Γκάρι Στέινγκαρτ, διηγείται την προσπάθεια του παχύσαρκου γιου του 1.238ου πλουσιότερου ανθρώπου στη Ρωσία να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λάτρης της ραπ, ο Μίσα Βάινμπεργκ είναι ο αντιήρωας της εποχής μας. Κάτι ανάλογο με τον Μπόρατ, ας πούμε. Στο λίγο πιο έξυπνο.