«Δεν θα το έκανα ποτέ ξανά…»

Τον ρωτώ- άλλη μια φορά τον ρωτούν…- πώς σκέφτεται σήμερα, δυόμισι χρόνια περίπου μετά, για την ολυμπιακή του εμπειρία.

«Χάρηκα που μπόρεσα να έχω αυτή την εμπειρία. Αλλά δεν θα το έκανα ποτέ ξανά. Ήταν πολύ σημαντική αλλά και πολύ οδυνηρή. Και συνεχίζει ακόμα να είναι. Αλλά τα οδυνηρά είναι αυτά που μας μαθαίνουν πράγματα. Και για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Σίγουρα οι Ολυμπιακοί ήταν μια τομή. Είδα από μια άλλη πλευρά μια πραγματικότητα πολύ οδυνηρή, είδα τα πράγματα ως προς τον χώρο του θεάματος μεγεθυσμένα, είδα τις πολιτικές δυναμικές που μπορεί να παίζονται κάτω από κάποιες συνθήκες… Μέχρι τότε ήμουν “προστατευμένος”, κάτι σαν σε καβούκι, κοντά στην Ξένια και στο “Αμόρε”. Τώρα αισθάνομαι προσγειωμένος».

Οι οικονομικές απολαβές δεν ήταν ένα ισχυρό αντιστάθμισμα;

«Όχι. Τα ποσά δεν ήταν μυθικά. Πήρα όσα θα έπαιρνα για τρεις παραστάσεις που θα έκανα. Και ο κόπος που κατέβαλα ήταν μεγαλύτερος απ΄ όσον θα κατέβαλλα για τρεις παραστάσεις».

Έμμεσα κέρδη υπήρχαν; Άρχισαν να σας βλέπουν διαφορετικά μετά τους Ολυμπιακούς;

«Ναι. Αλλά μάλλον αρνητικά! Όλοι κατ΄ αρχάς πίστεψαν ότι έβγαλα τα μαλλιοκέφαλά μου από λεφτά. Μετά ότι συμβιβάστηκα και ότι παίζω ένα παιχνίδι με τελείως άλλους όρους πια. Επιδερμικές αντιδράσεις σίγουρα. Που ξεχάστηκαν και θα ξεχαστούν σύντομα. Μια αμηχανία περισσότερο διαπίστωσα απέναντί μου».

Δεν ήταν ένα τεστ οι Ολυμπιακοί για τις δυνατότητές σας;

«Σίγουρα. Μια επιβεβαίωση ένιωσα μετά».