θαύματα»

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΜΕΧΡΙ
ΤΟΝ ΧΟΦΜΑΝΣΤΑΛ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΦΕΤΟΣ Ο ΘΩΜΑΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
Δεκαπέντε ακριβώς χρόνια μετράει στο θέατρο ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Ιανουάριος του 1991 ήταν όταν σκηνοθέτησε για πρώτη φορά- ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Παιδική Σκηνή, «Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι» του Ευγένιου Τριβιζά.

Έκτοτε έχει ανεβάσει πολλές παραστάσεις. Πέρασε πλάι στην Ξένια Καλογεροπούλου, ισότιμος συνεργάτης της στη «Μικρή Πόρτα», στο «Αμόρε», ισότιμος συνεργάτης του Γιάννη Χουβαρδά- συνδιευθυντές του «Θεάτρου του Νότου»-, σκηνοθέτησε στο Μέγαρο Μουσικής, σκηνοθέτησε όπερα στην Ιταλία, βραβεύτηκε μάλιστα για τον «Μάκβεθ» του Βέρντι που έκανε, έφτασε να υπογράψει την Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών της Αθήνας…

Φέτος παίζεται στη «Μικρή Πόρτα» – η πρεμιέρα έγινε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνώντο «Η κοιμωμένη ξύπνησε» όπου υπογράφει τη σκηνοθεσία και συνυπογράφει με την Ξένια Καλογεροπούλου το κείμενο, ετοιμάζει στο «Αμόρε» το παλαιό κινέζικο έργο «Ο ορφανός του Ζάο» του Ζι Ζουν Ζιανγκ και έχει αναλάβει να ανεβάσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο του Κύκλου «Ηλέκτρα», την «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ.

info

● «Η κοιμωμένη ξύπνησε» στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ. 21 0-771 1 .333). ● «Το ορφανό του Ζάο» στην Κεντρική Σκηνή του «Αμόρε» (Πριγκιποννήσων 10, τηλ. 21 0-6468.009)
από 31 Ιανουαρίου.
● «Ηλέκτρα» του Χόφμανσταλ στην Αίθουσα Σκαλκώτα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (τηλ. 21 07282.333)
από 20 μέχρι 25 Απριλίου.

Είστε ικανοποιημένος; «Από τι; Από το θέατρο; Από τη ζωή μου; Ή από τη ζωή μου στο θέατρο;». Γελάει.

Μπορείτε να τα διαχωρίσετε; «Προσπαθώ. Προσπαθώ να μη ζω μόνο στο θέατρο. Ή να μη ζω μόνο για το θέατρο. Δεν τα πιστεύω αυτά. Τα θεωρώ δεκανίκια. Ναι, είμαι ικανοποιημένος. Αλλά έχοντας συνειδητοποιήσει πόσο κουραστικό είναι. Και δεν ελπίζω ότι κάποτε θα ΄ρθει η στιγμή που θα ΄ναι ξεκούραστο… Δεν περνάω πια τις απελπισίες και τις απογοητεύσεις που περνούσα κάποτε. Ίσως έχω συμβιβαστεί με πράγματα, ίσως έχω καταλάβει ποιο είναι το κόστος που κάθε φορά θα πρέπει να πληρώνω για να είμαι ευχαριστημένος μ΄ αυτό που κάνω… Δεν ελπίζω δηλαδή πια σε θαύματα. Κάποτε ελπίζοντας σε θαύματα περνούσα από στιγμές ενθουσιασμού και έξαρσης σε στιγμές απογοήτευσης».

Έχει κλείσει τα σαράντα ένα. Κάθεται απέναντί μου, «baby face» πάντα παρά τα γένια, στρουμπουλός, γελαστός, συμπαθητικός.

Με την Ξένια Καλογεροπούλου συνεργάζονται εδώ και αρκετά χρόνια. Έχουν γράψει μαζί έργα για παιδιά, σκηνοθετεί τα έργα της «Μικρής Πόρτας», έχουν δεθεί πολύ…

«Με όλα τα καλά και τα κακά.

Όσον αφορά το γράψιμο είναι πολύ σπουδαίο να νιώθεις πως μπορείς να δουλέψεις με έναν άνθρωπο σε κάτι τόσο ιδιαίτερο.

Υπάρχουν, βέβαια, στιγμές που κι εκείνη νιώθει την ανάγκη να γράψει μόνη της, όπως στο “Σκλαβί”, και εγώ. Και θα το κάνω. Αλλά υπάρχει ένα σύστημα αλληλοϋποστήριξης πολύ σημαντικό. Με στήριξε πάρα πολύ, αλλά κι εγώ τη στήριξα και τη στηρίζω. Σίγουρα, όμως, τραβάμε και τις μοναξιές μας μόνοι μας. Είναι σαν τις συζυγικές σχέσεις αυτά. Μια συζυγική σχέση μπορεί να έχει και πολλή μοναξιά…».

Ο άλλος «πόλος» στη ζωή σας είναι ο Γιάννης ο Χουβαρδάς.

Γελάει. «Ναι, είμαι δίγαμος!». Γελάμε.

«Έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα από τον Γιάννη. Πέρα από τον Γιάννη- σκηνοθέτη, από τον Γιάννη- άνθρωπο. Και τον θαυμάζω πώς χειρίστηκε τα πράγματα σε κρίσιμες στιγμές του “Θεάτρου του Νότου”. Και πόσο παραμέρισε τον εαυτό του. Πολλά του οφείλω.

Υπάρχει, ξέρετε, μια περίεργη ισορροπία. Είναι πολύ διαφορετικοί αλλά και πολύ όμοιοι ο Γιάννης και η Ξένια. Τους θεωρώ πολύ έντιμους και “καθαρούς” ανθρώπους στις συναλλαγές τους. Και, όσο κι αν, από την εικόνα που έχουν, αυτό φαίνεται περίεργο στους έξω, είναι πάρα πολύ συναισθηματικοί. Το λέω με απόλυτη γνώση. Στο κλειστό τους περιβάλλον προσφέρουν πολύ συναίσθημα. Και συναίσθημα πολύ καθαρής ποιότητας. Σχεδόν παιδικά αγνό.

Ένας ρομαντισμός που δεν τον έχω συναντήσει».