«Τα καλά μυθιστορήματα μετριούνται στα δάχτυλα»

«Δεν είναι χαοτική η εικόνα της λογοτεχνίας. Χαοτική είναι η εικόνα της εποχής», λέει ο Μένης Κουμανταρέας. Ο οποίος , παρά τον μεγάλο αριθμό των καινούργιων βιβλίων- κυρίως μυθιστορημάτων- που κυκλοφορούν κάθε χρόνο, δεν πιστεύει ότι έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα σε σχέση με παλιά. «Από το ΄90 και μετά αυξήθηκε πολύ η παραγωγή αλλά και πάλι, όπως συνέβαινε πάντα, τα καλά μυθιστορήματα είναι μετρημένα στα δάχτυλα».

Τ ώρα είναι σε φάση ιδιαίτερα δημιουργική. Πρόσφατα κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων του «Η γυναίκα που πετάει» (Εκδ. Κέδρος).

Σε λίγο (5 Φεβρουαρίου), το Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη ανεβάζει τρεις μονολόγους: του Μάνου Ελευθερίου, της Μάρως Δούκα και έναν δικό του με ήρωα, σε κάθε έναν από τους μονολόγους, έναν μετανάστη.

Τ αυτόχρονα γράφει μια νουβέλα για την οποία δεν θέλει ακόμη να πει πολλά, λέει όμως ότι έχει ήρωες πραγματικά πρόσωπα- που δεν είναι στη ζωή- και ότι απαίτησε πολύ μεγάλη πραγματολογική έρευνα.

Στην επισήμανση ότι το με ευρεία έννοια μυθιστορηματικό χρονικό αποτελεί μια έντονη τάση στη σημερινή ελληνική λογοτεχνία- αν θυμηθούμε τα τελευταία βιβλία της Ρέας Γαλανάκη και του Μάνου Ελευθερίου- απαντά ότι «αυτό δεν είναι σημερινή τάση, είναι τάση του 20ού αιώνα και κυρίως αμερικανική, με το έργο του Νόρμαν Μέιλερ και του Τρούμαν Καπότε». Και συμπληρώνει: «Ώρες ώρες νιώθω ότι κάνω ντοκιμαντέρ. Αλλά για να γίνει ένα ντοκιμαντέρ μυθοπλασία πρέπει να γίνεις ταυτόχρονα και συγγραφέας και δημοσιογράφος».

Ο Μένης Κουμανταρέας ξεκίνησε γράφοντας διηγήματα. «Αγαπώ πολύ το είδος αυτό που έχει και πολύ στέρεη παράδοση στην Ελλάδα. Το πρώτο μου μυθιστόρημα- “Βιοτεχνία υαλικών”- το έγραψα στα σαράντα μου», λέει. Η «Γυναίκα που πετάει» είναι μια

ΙΝFΟ

Μένης Κουμανταρέας, «Η γυναίκα που πετάει», Εκδ. Κέδρος, σελ.
402, τιμή: 18 ευρώ.

σειρά διηγημάτων που βάζουν σε διάλογο την Αθήνα του χθες με τη σημερινή, πολυφυλετική Αθήνα. Ιστορίες συχνά προσωπικές: για τη γιαγιά του που οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, για τον μεγάλο του αδελφό, καμάρι της οικογένειας με άσχημη κατάληξη. Αλλά και ιστορίες για την Κάλλας, τον Τ αχτσή, τον Καββαδία. Και βέβαια για ανώνυμους μετανάστες, που επίσης αποτελούν αγαπημένο θέμα του τελευταία. «Χαίρομαι πολύ», λέει, «που Βούλγαροι και Ρουμάνοι θα μπορούν πλέον να μπαινοβγαίνουν χωρίς βίζα, με απλή επίδειξη του διαβατηρίου τους. Οι μετανάστες είναι κέρδος για μας. Είναι η πρώτη φορά έπειτα από πάρα πολλά χρόνια που η γλώσσα μας ταξιδεύει σε χείλη άλλων».

Τ ο βιβλίο έχει πολύ θετική ανταπόκριση από το κοινό, αφού- πράγμα σπάνιο πλέον για διηγήματα- έχει τεθεί σε κυκλοφορία η 18η χιλιάδα αντιτύπων. Τα έντεκα διηγήματα απλώνονται σε 400 σελίδες! «Η πύκνωση δεν είναι δικό μου χαρακτηριστικό», λέει. «Χρειάζεται ειδική φτιαξιά. Αυτό που κάνει, λ.χ., ο Σωτήρης Δημητρίου ή ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος, εγώ δεν μπορώ να το κάνω».