ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
«Η αγιότητα του αφηγητή Ιερομόναχου δικαιολογεί άμεσα τον ρόλο του επίγειου κριτή, που τον αναλαμβάνει αυτοδικαίως, καθώς και τις υπερφυσικές, σχεδόν θεϊκές, ικανότητές του: είναι οραματιστής και προφήτης, παντογνώστης και πανταχού παρών». Αυτά έγραφε η Σολωμίστρια Ελένη Τσαντσάνογλου στην περίφημη έκδοση της Γυναίκας... (Εκδ. Ωκεανίδα) που ενέπνευσε στον ζωγράφο Χρόνη Μπότσογλου μια σειρά από δυσοίωνες εικόνες τρομερής δύναμης (δεξιά και πάνω αριστερά)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
1 λεπτό «. Το λοιπόν, το κορμί της Γυναικός ήτανε μικρό και παρμένο.
Και το στήθος σκεδόν πάντα σημαδεμένο από τες αβδέλες που έβανε, για να ρουφήξουν το τηχτικό.[…]
. Είχε το μούτρο της τη μορφή του καλαποδιού, και έβλεπες ένα μεγάλο μάκρο, αν εκοίταζες από την άκρη του πηγουνιού ως την άκρη του κεφαλιού[…]
Και το μάγουλό της εξερνούσε πάντα σάγριο, πότε ζωντανό και πότε πονιδιασμένο και μαραμένο.
. Και άνοιγε κάθε λίγο ένα μεγάλο στόμα, για ν΄ αναγελάσει τους άλλους, και έδειχνε τα κάτου δόντια τα μπ<ρ>οστινά μικρά και σάπια, που εσμίγανε με τα απάνου, πού΄ τανε λευκότατα και μακρία.[…]
Και αυτή η κεφαλή η γερο<ν>τίστικη ήτανε ζωντανεμένη από δύο μάτια λαμπρά και ολόμαυρα, και το ένα ήτανε ολίγο αλληθώρικο.
Και εστριφογυρίζανε εδώ και εκεί γυρεύοντας το κακό, και το βρίσκανε και όπου δεν ήτουν.
Και μες στα μάτια της άστραφτε ένα κάποιον τι που σ΄ έκανε να στοχαστείς ότι η τρελάδα ή είναι λίγο που την άφησε ή κοντεύει να την κυτριμίσει.
Και τούτη ήταν η κατοικιά της ψυχής της της πονηρής και αμαρτωλής».
Google news
