Σολωμός, όπως Μότσαρτ

Ο Σολωμός ήταν μια αποκάλυψη όταν κατάφερα να ξεπεράσω τα τραύματα που μου είχε αφήσει η Μέση Εκπαίδευση- γι΄ αυτό και τον έκανα μέρος του προσωπικού μου εικονοστασίου. Όταν χρειάστηκα ένα πρότυπο για να στήσω τον χαρακτήρα του κόντε Ανδρέα Ροϊλού στη Ζαΐδα, η καμήλα στο χιόνι τον χαρακτήρα ενός ρομαντικού ήρωα, σκοτεινού, κατά τα πρότυπα του δυτικού ρομαντισμού, και ταυτόχρονα ενός καλλιτέχνη που να μπορεί να αναμετρηθεί με τα μεγάλα μεγέθη της Ευρώπης του 19ου αιώνα- και να υπερισχύσει μάλιστα, έχοντας για πυξίδα του τη λατρεία της ομορφιάς και της ελευθερίας- ο Σολωμός ήρθε να φυσήξει πνοή στον ήρωά μου.

Ας είμαι πεζογράφος. Στην ποίηση ο τόπος μας έχει μεγέθη που η δικιά μας τέχνη πολύ σπάνια κατάφερε να δώσει. Και οι ποιητές, όπως πάνω και πέρα από όλους ο Σολωμός αλλά και ο Κάλβος και ο Καβάφης, μπορούν να θρέφουν την έμπνευση και να ποτίζουν τον λόγο μας με τη μουσική τους. Αν είχε γράψει σε μία από τις μεγάλες γλώσσες, ο κόντε Διονύσιος θα ήταν σήμερα τοποθετημένος πιο ψηλά απ΄ όλους τους Ευρωπαίους ποιητές της εποχής του. Ως καλλιτεχνικό μέγεθος τον συγκρίνω με τον Μότσαρτ. Και οι δυο εφηύραν ουσιαστικά τη γλώσσα της τέχνης τους και άγγιξαν μέσ΄ από αυτήν τις υπέρτατες κορυφές των ανθρώπινων αξιών. Η συνάντηση του δικού μου κόντε Ροϊλού, στη Ζαΐδα, με τον ξενόφερτο μουσικοσυνθέτη Γκότλιμπ Περτλ δείχνει ακριβώς αυτή τη διασταύρωση που κάποια στιγμή συντελέστηκε μέσα μου, των δύο αξεπέραστων αυτών καλλιτεχνών.