Δάσκαλος της μορφής

Κατανοώ καλύτερα κάτι που με απασχολεί όταν επιχειρώ να το εικονίσω. Το 1988 άρχισα τα σχέδια για τη «Γυναίκα της Ζάκυθος», το πεζό αριστούργημα του Δ. Σολωμού, που μας σώζεται σε τρία σχεδιάσματα. Όμως η εικονογράφηση ολοκληρώθηκε το 2000, με τη βοήθεια της Ελένης Τζατζάνογλου, όταν το κείμενο του Σολωμού εκδόθηκε σε πολύ όμορφο βιβλίο, από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα, με εισαγωγή της Τζατζάνογλου, τις δικές μου εικόνες και την καλλιτεχνική επιμέλεια της Βουβούλας Σκούρα.

Τι έμαθα από τον Σολωμό; Ότι ο ρομαντισμός μπορεί να εκφράσει όλο το σκοτάδι μιας ταραγμένης ψυχής με καθαρότητα και πληρότητα που μονάχα ο κλασικισμός διεκδικεί (αυτό φαντάζει αυτονόητο αν αναλογιστούμε τα δημοτικά τραγούδια μας). Θέλω να πω, τα πάθη κάτω από το μεσογειακό φως αποκτούν τη σαφήνεια των σχημάτων, όπως οι αρχαιοελληνικοί μύθοι. Μεγάλος δάσκαλος της «μορφής» λοιπόν ο Σολωμός.

Όταν συνειδητοποίησα την ποίηση του Σολωμού με τον τρόπο αυτό, μου φάνηκε αυτονόητη η πληρότητα του σολωμικού έργου. Το έργο που άφησε ο μεγάλος μας ποιητής δεν είναι αποσπάσματα ενός έργου που δεν πραγματώθηκε, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Όχι. Είναι ένα έργο πλήρες, όπου αναδεικνύοντας στο απόλυτο τη σημαντικότητα της κάθε στιγμής ή της κάθε εικόνας την εξυψώνει σε αρχέτυπο της εμπειρίας μας.

Και αυτό το πετυχαίνει με τη χρήση της πιο εύηχης και αρμονικής ελληνικής γλώσσας, τη λιτή και καίρια εικόνα, όπου ενώνεται όπως ήδη είπα το τιποτένια και το ταπεινό με το απόλυτο, το μαύρο φως της Κόλασης με την επίγνωση του εαυτού μας. «Άστραψε φως, κ΄ εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του».