Η παρακαταθήκη του Κουν

Παιδί του Θεάτρου Τέχνης (1971- 1978) μιλάει για το πρόβλημα του θεάτρου που αντιμετωπίστηκε αντικαλλιτεχνικά. «Επειδή όλη η συζήτηση γι΄ αυτό το θέμα γίνεται με όρους συναισθηματικούς θα πρέπει να θυμηθούμε τι μας άφησε ο Κουν. Τη δύναμη, το κουράγιο και την ευχή να καταστρέφουμε τον χθεσινό εαυτό μας και να προχωράμε. Πιστεύω ότι μετά τον θάνατο του Κουν το ΄87, η μεταβίβαση με όρους δυαριού και τριαριού, ενός θεσμού, όπως στην ουσία ήταν το Θέατρο Τέχνης καθόρισε και την μετέπειτα πορεία. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, επειδή ακούγονται διάφορα για ενδεχόμενες συσπειρώσεις ανθρώπων που προέρχονταν από κει, μου δίνει το δικαίωμα να πω, ότι η αναφορά στο παρελθόν και στην κοινή καταγωγή είναι μία σαφώς αντικαλλιτεχνική και αντιπνευματική υπόθεση. Ο Κουν άφησε παρακαταθήκη σε όλους με τους οποίους συναντήθηκε, τη δύναμη να πρωτοτυπεί, να ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό του, να καταστρέφει αυτό που ανακάλυψε χθες. Την αναγκαιότητα δηλαδή του καλλιτεχνικού στοιχήματος, και όχι μια σφραγίδα. Αν αυτό το στοίχημα μπορεί να αναπτυχθεί με ανθρώπους που προέρχονται από κει ή με άλλους που προέρχονται κι από κει κι από αλλού, ή αν μπορεί να βρει την ενσάρκωσή του στο πρόσωπο ενός τριαντάρη, ο οποίος δεν ήξερε ούτε ότι υπήρχε Θέατρο Τέχνης, ούτε ποιος ήταν ο Κουν, αυτό κανείς δεν μπορεί να το προεξοφλήσει».