«Οι Έλληνες διεκδικούμε να γίνουμε καλύτερα γκαρσόνια»

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΕΣ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ, ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ
ΔΕΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ, ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΛΖΑΚ «ΓΙΑ
ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΚΑΙ Η
ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑ». ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ
ΤΟΥ, ΓΡΑΦΕΙ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ
«ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ» ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΑΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ
ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΠΕΡΙ ΣΤΥΣΕΩΣ».
Σε διαρκή δοσοληψία με την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, ο Βασίλης Παπαβασιλείου αποχαιρετάει τον χρόνο που φεύγει, παρατηρώντας την αντεστραμμένη θεατρικότητα της ζωής, την οποία αντιμετωπίζει ως σχολείο κωμωδίας.

«Ως συναδέλφους αντιμετωπίζω τους περισσότερους παράγοντες του πολιτικού και οικονομικού χώρου- μολονότι καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι, μέσα σ΄ ένα παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο οικονομίας, να είναι κανείς τόσο ισχυρός, όσο για να πουληθεί από καλύτερες θέσεις. Το γεγονός ότι η πολιτική είναι θεραπαινίς της οικονομίας, είναι μία εξέλιξη η οποία τραβάει πολλά χρόνια. Η παραγωγή πραγμάτων έχει επί της ουσίας εγκαταλειφθεί ως στοίχημα της χώρας, η οποία υπάρχει στον παγκόσμιο χάρτη ως ένα ηλιοθεραπευτήριο, θαλασσοθεραπευτήριο, αμμοθεραπευτήριο. Το γεγονός επίσης ότι πριν από 25 χρόνια αν έλεγες σε κάποιον ότι η εξέλιξη της Ελλάδος θα είναι να γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης ξεσηκώνονταν οι πάντες. Τώρα απλώς διεκδικούμε να γίνουμε καλύτερα γκαρσόνια. Ένα κράτος, το οποίο από τη δολοφονία του Καποδίστρια μέχρι τώρα πέρασε από 40 κύματα, θα μπορούσε κάποια στιγμή να είναι κανονική χώρα δυτικού τύπου. Αλλά ήρθαν οι εξελίξεις, οι εμφύλιοι πόλεμοι, οι συνέπειές τους, οι δικτατορίες, που μας οδήγησαν σ΄ αυτή την κατάσταση».

Κωμωδία ή δράμα; «Η μία όψη, στη βάση της σύγκρισης με το δυτικό μοντέλο, είναι να είμαστε πολύ αυστηροί, λέγοντας “πού θα μπορούσαμε να ΄χαμε φθάσει και δεν…”. Η άλλη όψη της απέραντης επιείκειας και αυτοεπιείκειας είναι ότι “πάλι καλά και δόξα τω Θεώ. Τι ήμασταν το 1830 και πού φτάσαμε!”. Ανάμεσα στις συμπληγάδες αυτού του διπλού πειρασμού, πρέπει κανείς να βρίσκει μια δύσκολη ισορροπία, αυτό το “δύσκολο ανάμεσα”». Πώς σχολιάζετε την ελληνική πραγματικότητα;

«Η πραγματικότητα πάντοτε έχει έναν καρναβαλικό και κανιβαλικό χαρακτήρα. Μα κι ο άνθρωπος το έχει αυτό. Έλκεται από τη θέα του σκατού. Θέλει να δει πτώματα. Ζούμε ένα παρόν το οποίο χαρακτηρίζεται από την

Η πραγματικότητα πάντοτε έχει έναν καρναβαλικό και κανιβαλικό χαρακτήρα

αποθέωση της ανάγκης για κέρδος. Κάτω από αυτή την κατάσταση όμως, λανθάνει ένα άλλο αίτημα: η συνάντηση του ανθρώπου με τον εαυτό του. Εκείνο το ένα λεπτό πριν πας για ύπνο- μ΄ αρέσει αυτή η εικόνα- που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Νομίζω ότι δουλεύει κανείς γι΄ αυτή τη στιγμή της “συνάντησης” με τον εαυτό του στον καθρέφτη, πριν πέσει να κοιμηθεί. Μέρες που ΄ναι, δεν μπορεί παρά να είσαι τρυφερός, ακόμα κι όταν είσαι σκληρός. Δηλαδή θέλεις να χαϊδέψεις αυτόν που είναι να σου βγάλει διαβατήριο και καταφέρνει να μη σου το βγάλει επί ένα μήνα! Όλοι ξέραμε ότι θα ΄πεφτε δουλειά, με την έκδοση των νέων διαβατηρίων. Κάποιοι όμως βρέθηκαν απροετοίμαστοι κι άλλοι έπεσαν και πάλι από τα σύννεφα. Αυτή η μείωση του πληθυσμού της “συννεφούπολης”- δηλαδή η συχνότητα με την οποία πέφτουμε από τα σύννεφαείναι ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο στην ελληνική σύγχρονη ζωή. Σας θυμίζω το περίφημο καλοκαίρι της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη, τότε είχε μειωθεί αισθητά ο πληθυσμός της συννεφούπολης».

Άνθρωποι απογοητευμένοι ή απογοητευτική εποχή;

«Η καταπλάκωση από τα πράγματα είναι η πιο εύκολη κατάσταση για έναν άνθρωπο. Αλλά η εμπειρία ζητάει ανά πάσα στιγμή τον μετασχηματισμό της. Όσο πιο οδυνηρή είναι, τόσο μεγαλύτερο συντελεστή