Επιστολές Χριστούγεννα στο στρατόπεδο

Ο κ. Θωμάς Ι. Μέμτσας από τον Άλιμο θυμάται τα Χριστούγεννα 1942-43 στο Στρατόπεδο Πιντς Λάγκερ:

«Στα ανατολικά του Βερολίνου κοντά στον ποταμό Οντέρ, η άνοιξη αργεί πάντοτε να έρθει. Δίπλα σε μια μικρή πόλη βρισκόταν το Στρατόπεδο Εργασίας Πιντς Λάγκερ. Εκεί όπου η μοίρα έλαχε να βρίσκομαι το 1942-1943, έφηβος.

Βράδιασε και μας είχαν δώσει το μοναδικό γεύμα- συνήθως λίγες πατάτες ή καροτόσουπα ήταν το συσσίτιο για όλο το εικοσιτετράωρο μετά τη σκληρή δουλειά στο εργοστάσιο την ημέρα. Η νύχτα έπεσε και τα φώτα του στρατοπέδου άναψαν. Έβλεπα έξω από το παράθυρο εκείνο το παγωμένο τοπίο- αραιά τα δένδρα έριχναν τον ίσκιο τους και όλα ήταν ήσυχα. Κάπου κάπου ένας φύλακας του στρατοπέδου με αργά βήματα περιφερόταν έξω από τις ξύλινες παράγκες.

Έπεσα στα αχυρένια στρωσίδια μου να κλείσω τα μάτια, να συλλογιστώ, νοερά να σκηνοθετήσω. Έβλεπα το σπίτι μου. Τη στοργή της μάνας, του πατέρα, τα αδέλφια, το στρωμένο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Όταν ξαφνικά, βαριά ακούστηκε η φωνή του φύλακα. “Μέμτσας Τόμας”, φώναξε πλησιάζοντας την παράγκα. Αυτό έκανε τους συγκατοίκους μου να γυρίσουν να με κοιτάξουν με πρόσωπο που έδειχνε έκπληξη και συγχρόνως αγωνία.

Ευχόμασταν, μου έλεγαν αργότερα, να μην είχες υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα γιατί τότε, αλίμονο.

Σε δευτερόλεπτα βρέθηκα έξω, στο παγωμένο δειλινό και ενώ οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν αργά. Τότε γνώρισα το μεγαλείο του Ανθρώπου. Είναι αυτό που θα κουβαλώ όσο ζω και διαβαίνω την άγνωστη πορεία μου.

Εκεί μπροστά μου, ο αρχιεργάτης μου Φίσερ με τη μικρή κόρη του είχαν έρθει για να γλυκάνουν τις παράξενα δύσκολες στιγμές μου. Πώς έφθασαν στο στρατόπεδο έως εμένα, ποτέ δεν έμαθα.

“Για να μη νιώθεις μόνος”, μου είπε ο Φίσερ. Τίποτε άλλο!

Ανθρώπινο μεγαλείο μέσα στην καταστροφή. Η κόρη του, γύρω στα οκτώ χρόνια της, μου χαμογέλασε δίνοντάς μου το δώρο και τα γλυκά ήταν σκεπασμένα με την πετσέτα, όπως παραδοσιακά μεταφέρονται στα μέρη μας τα χριστουγεννιάτικα δώρα».

Η αναβολή δίκης
Ο κ. Δ. Φράγκος, από την Κηφισιά, γράφει για την αναβολή μιας δίκης για το περιβάλλον:

«Προ ημερών η δίκη είκοσι τεσσάρων βιομηχάνων που μολύνουν επί χρόνια τον Νότιο Ευβοϊκό, στο Πλημμελειοδικείο Θηβών, ανεβλήθη για δεύτερη φορά. Η πρώτη δίκη, που ανεβλήθη επίσης, είχε αριθμό πινακίου 55. Η δεύτερη 56. Είναι προφανές ότι μια δίκη με είκοσι τέσσερις κατηγορουμένους και αντίστοιχους κατηγόρους και μάρτυρες είναι αδύνατον να διεξαχθεί με διψήφιο αριθμό πινακίου. Είναι προφανές ότι οι αναβολές μεθοδεύονται. Αν δεν υπάρξει παρέμβαση αρμοδίου, τα αδικήματα τείνουν σε παραγραφή. Αυτά για τους αρμοδίους».