Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Γ ια κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 11 5 28 Αθήνα

Συνδικαλα(μα)ρες, άρες, μάρες

Αγαπητή κ. Φοίβη, Γ ια μία ακόμα φορά κλήθηκαν οι τελευταίοι τροχοί της παραγωγικής αμάξης- δηλαδή οι εργαζόμενοι του μεροκάματου, της ανασφάλειας, της ταλαιπωρίας- να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που τους εξαθλιώνουν, που τους υποβαθμίζουν, που τους αφανίζουν , που τους ισοπεδώνουν.

Όμως, η κάθε φορά είναι χειρότερη σε ανταπόκριση εκ μέρους των εργαζομένων από την προηγούμενη, γιατί έχει επιτευχθεί πλέον ο στόχος. Και ο στόχος ήταν να ριζώσει για τα καλά μέσα τους η ανασφάλεια για το αύριο, η μιζέρια και η κακομοιριά, η απαξίωση της προσφοράς τους και προπάντων να καταλάβουν πως είναι αναλώσιμα είδη και ανθρωπομηχανές, που ανά πάσα στιγμή αντικαθίστανται μέσα από μια λίστα ανέργων. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, που οι συνδικαλιστές λόγω της εσωστρέφειάς τους κατάφεραν να επιτρέψουν να περάσει και να εδραιωθεί στο μυαλό των εργαζομένων αλλά και στον χώρο εργασίας τους.

Αυτοί οι απλοί εργαζόμενοι του μεροκάματου, που καθημερινά βιώνουν την ανασφάλεια, την ταλαιπωρία, την απαξίωση, φαίνεται πως θεωρούνται από κάποιους συνδικαλιζόμενους οι ήρωες, που θα αντισταθούν στο θηρίο και στις ορέξεις του. Όμως όλα ξεκινούν και βασίζονται πρώτα στην άποψη την οποία μια οργανωμένη και πολιτισμένη κοινωνία έχει για τον άνθρωπο- και για την ανθρώπινη υπόσταση κατ΄ αρχήν. Μια κοινωνία που δημιουργεί φτωχούς, άνεργους , ανεκπαίδευτους, απαίδευτους δεν μπορεί να αναζητά ήρωες που θα αναστρέψουν την πορεία της προς την κατάντια. Και κατάντια είναι να διεκδικούμε το αυτονόητο, το φυσικό, το λογικό.

Γ εώργιος Ριζόγλου, Άγ . Σύλλας , Κρήτη.

< Όταν το μόνο που μετράει πια για να κατακτήσει ή να κρατήσει κανείς τη θέση του είναι πόσο βαμμένος είναι στα χρώματα της κάθε ΔΑΚΕ ή αν είναι κοντά στον κάθε συνδικαλιστικό (λέμε τώρα…) μηχανισμό που αλέθει ιδεολογίες για να τακτοποιεί τα «δικά μας παιδιά» (ακόμη κι αν είναι «των άλλων», αλλά έχουν πρόσβαση σε εργατοπατέρες), αγαπητέ Γ εώργιε, θα μιλάμε για εκ-πολιτισμένη κοινω νία; Είδατε το Συνδικάτο Μετάλλου της Γερμανίας; Με στόχο και με μέθοδο δέχθηκε περιορισμούς μισθών λελογισμένους για να βοηθήσει τη βιομηχανία να ανεβεί και τώρακόντρα στο γενικότερο κλίμα λιτότητας- θα απολαύσει αυξήσεις. Αλλά εκείνοι τι ξέρουν , οι Γερμαναράδες; Εδώ, στο Ελλαδιστάν , που βάζεις μέσον για να… κάθεσαι και η μέθοδος ανάγεται μόνο στο επίπεδο κουτοπονηριάς, ξέρουν καλύτερα οι συνδικάλες. Βόλεψε κι ε μένα μπάρμπα!


Γραφειοκρατία τ΄ όνομά σου είναι «σφαγείο»

Να σε παίρνει σβάρνα η γραφειοκρατία και οι (πολιτικές, εν τέλει;) αλλαγές σε διοικητικά συμβούλια δεν είναι και το πλέον πνευματικό. Κ αι όμως με τη λογική των «δικών μας παιδιών», που λειτουργεί θαυμαστά και απροκάλυπτα, συχνά στο Ελλαδιστάν το πνευματικό πάει περίπατο υπέρ του προσωπικού ή μικροκομματικού συμφέροντος.

Κ όντρα σ΄ αυτή τη λογική του Ελλαδιστάν διαμαρτύρονται εν τέλει ούτε δέκα, ούτε είκοσι, αλλά ογδόντα πέντε άνθρωποι των Γραμμάτων (να που δεν κάνει πάντα μόκο η διανόηση στη χώρα τούτη τη μικρή, τη μεγάλη). Που υπογράφουν επιστολή διαμαρτυρίας για την απόλυση του ποιητή και κριτικού λογοτεχνίας Νίκου Λάζαρη α πό το Ίδρυμα «Τάκης ΣινόπουλοςΣπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης», νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και συστήθηκε από τον Δήμο Νέας Ιωνίας το 1995, με βάση δωρεά του σπιτιού του ποιητή και μέρους της βιβλιοθήκης του.

Εντυπωσιακά δραστήριο το Ίδρυμα- που του έλαχε να λειτουργεί υπό τη σκέπη της άτεγκτης συχνά (αν είναι για το μικροσυμφέρον τοπικών αρχόντων…) Τοπικής Αυτοδιοίκησης- το μοναδικό του είδους (για την ποίηση) στην Ελλάδα, έχει οργανώσει πλήθος εκδηλώσεων, που όπως φαίνεται οφείλονταν στο οργανωτικό πνεύμα (σημειώνεται το πνεύμα από τους διαμαρτυρόμενους) του αποπεμπόμενου.

«Η μελέτη της νεοελληνικής ποίησης και ιδιαίτερα της νεωτερικής, στην οποία ο Τάκης Σινόπουλος εθήτευσε, και η σύνδεσή της με την κοινωνία», με σπουδαστήριο και ετήσιους θεματικούς κύκλους με άξονα την ποίηση, ήταν ο σκοπός του Ιδρύματος, που διοικείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται από το Δημοτικό Συμβούλιο Νέας Ιωνίας κάθε τέσσερα χρόνια.

Θα βρουν άξιο συνεχιστή ή μήπως η γραφειοκρατία και οι- αδικαιολόγητες- αλλαγές που επιβάλλουν (μικρά ή μεγάλα) τοπικά (ή μη) συμφέροντα θα θριαμβεύσουν… εις μάτην;


Με το σπαθί μου σπάω και το σπυρί μου

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Κακά τα μαντάτα από παντούκανείς (και πρώτο το κράτος) δεν πληρώνει! Τα χρέη, παντός είδους , φουντώνουν. Οι πάντες βεβαιώνουν: τέτοιο οικονομικό χάλι από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια είχαμε να δούμε! Θυμήθηκα, λοιπόν, τον παλαιό θούριο: «Μαύρη είν΄ η νύχτα στα βουνά/ στον κάμπο πέφτει χιόνι/ κι ο Έλλην ξεσπαθώνειξεσπαθώνει!». Και σε ερωτώ: είδες εσύ κανέναν Έλληνα να ξεσπαθώνει; Εγώ μόνο κάτι Ελληναράδες βλέπω να «ξεσπαθώνουν» και να βιάζουν κοπελίτσες και ανήλικα αγοράκια! Όλο το «αντριλίκι» εκεί διοχετεύεται- έχω άδικο;

Μονίμως με απορίες, Μιχάλης Δωρής .

< Ξεσπαθώνει, ξεσπαθώνει, αγαπητέ Μιχάλη.

Γ ια να χορέψει το ζεϊμπέκικο της Έλλης Κ οκκίνου, και να δώσει παραγγελιά της Μαρινελλός, και να δείξει ότι του Ελληναρά ο τράχηλος (στο ζεϊμπέκικο και μόνον!) ζυγόν δεν υπομένει.