το τέταρτο κουδούνι

Με το «2» του(στη βασική φωτογραφία), κατά τη γνώμη μου, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου επιβεβαιώνει όσους πίστεψαν- πολύ, πάρα πολύ πριν γίνει «τρέντι» με την Ολυμπιάδα…- ότι πρόκειται για εθνικό κεφάλαιο, απολύτως «εκμεταλλεύσιμο» στην προβολή του ελληνικού πολιτισμού και γενικότερα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Στο πανέμορφο, αστραφτερό, «καινούργιο» πια «Παλλάς»- αν και απόλυτα πιστεύω ότι η παράσταση θ΄ αποκτούσε μεγαλύτερη δυναμική και πιο «δικό» της κοινό σ΄ ένα βιομηχανικό ή, εν πάση περιπτώσει, πιο εναλλακτικό χώροο Δημήτρης Παπαϊωάννου(στη φωτογραφία), πέρα απ΄ το συναρπαστικό μουσικό(Κωνσταντίνος Βήτα) και εικαστικό (σκηνικό Λίλη Πεζανού, κοστούμια Άγγελος Μέντης, φωτισμοί Αλέκος Γιάνναρος) περιβάλλον- αυτά αναμενόμενα ήταν-, χωρίς να κάνει κανένα συμβιβασμό, χωρίς να ρίξει νερό στο κρασί του για να κανακέψει το μεγαλοαστικό κοινό που θα ΄σκαγε- και που σκάει- τα εκατό ευρώ και θα πήγαινε – και πάει- να δει τη δουλειά του, μιλάει απ΄ τα σπλάχνα του- συγκινητικά- για τη μοναξιά μέσα μας και- καυστικότατα…-
μοναξιά μέσα μας και- καυστικότατα…για
την καφρίλα γύρω μας .

Μιλάει για την απεγνωσμένη προσπάθειά μας να γίνουμε «2», για τα ράκη και τα σκατά μέσα απ΄ τα οποία μπορεί και ν΄ αναδυθεί μια χλωμή αχτίδα, ένα χέρι, μια ελάχιστη ελπίδα συντροφικότητας κι αρπάζεται, γαντζώνεται απ΄ την ελπίδα αυτή, για να κλείσει γλυκά, αισιόδοξαόσο του επιτρέπουν οι καιροί…- την παράσταση μ΄ ένα συγκλονιστικό μέσα στο «τίποτά» του και στην ανεπαίσθητη μελαγχολία του, τσεχωφικό φινάλε όπου η μέχρι τότε σιωπή αποκτάει φωνή. Φωνή αχνή αλλά που μπορεί ακόμα να ακουστεί.

Όσο γι΄ αυτή την ιστορία που ανεφύη απ΄ το πουθενά- ή, μάλλον , απ΄ τον άτσαλα καλυμμένο, όπως η ψευτοασφαλτόστρωση των δρόμων της Αθήνας για την Ολυμπιάδα, μικροαστισμό μας…- «πόσο γκέι» είναι η παράσταση, και «γιατί παίζουν μόνο άντρες», και «γιατί μόνη γυναικεία παρουσία είναι μια γιγάντια, πλαστική Μπάρμπι» μόνο εκ του πονηρού θα τη χαρακτήριζα. Α ν όχι γελοία. Ένιωσα ότι, έστω κι αν έπαιζαν είκοσι δυο γυναίκες ή είκοσι δυο τραβεστί ή όλα τα στοιχεία της ήταν «στρέιτ», η παράσταση το ίδιο θα κραύγαζε: «Άνθρωπο ζητάω!», «ένα χέρι ζητάω, όποιου γένους κι αν είναι».

Πάει και τελείωσε: ο Δημήτρης Παπαϊωάννου που κάποια στιγμή «ανακαλύψαμε» και που έγινε της μόδας να τον επαινούμε και να τον θαυμάζουμε και να τον λιβανίζουμε, μετά την Ολυμπιάδα τα πράγματα τουμπάρανε, η μισαλλοδοξία πήρε το πάνω χέρι, και τώρα σα να θεωρούμε χρέος μας να τον χτυπάμε και τα «τρωτά του- που σίγουρα, όπως σ΄ όλους μας , υπάρχουν- να τα ψάχνουμε και εκ του μη όντος.

Ο ιός «θέατροσούπερ μάρκετ» εξαπλώνεται ταχύτατα. Ο Χουβαρδάς φταίει για όλα. Ο Γιάννης Χουβαρδάς! Τι τα ΄θελε αυτά τα πέντε, κι έξι, κι οχτώ έργα κάθε χειμώνα στο «Αμόρε»; Αλλιώς, βέβαια, ο Γιάννης Χουβαρδάς(φωτογραφία) το σκεφτότανε το πράγμα και το σκέφτεται, αλλά…

Ιδού τώρα: κάθε χρόνο βλέπω να πολλαπλασιάζονται τα θέατρα που ακολουθούνε τη γραμμή «Αμόρε»άκριτα όμως φοβάμαι: παραγωγές, και κόντρα παραγωγές, και συμπαραγωγές, και «φιλοξενίες», και παραχωρήσεις, κι ενοικιάσεις… Επί δικαίους και αδίκους .

Λίγο,… περνούσαμε και μπήκαμε. Δεκάδες πια οι παραστάσεις, εκατοντάδες… Κανένα θέατρο που σέβεται τον εαυτό του δεν αρκείται πια σ΄ ένα ανέβασμα τη σεζόντα μούτρα του πέφτουν να πει ότι ανέβασε ένα μόνον έργο.

Στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», για παράδειγμα, μέχρι προχτές παίζονταν σε τρεις Σκηνές εφτά παραστάσεις! Μόνο στην τουαλέτες- προς το παρόν- δεν παίζουν.

Μακάρι να βγει σε καλό. Και να ξεπεταχτούν νέοι άνθρωποι που αξίζουν και δε θα ΄χαν διαφορετικά την ευκαιρία. Αλλά σα να το παραχέσαμε μου φαίνεται…

Έλεος! Σαράντα ευρώ το ΄φτασε η Ελληνική Θεαμάτων- σάλτο μορτάλε…-
Ελληνική Θεαμάτων- σάλτο μορτάλε…το
εισιτήριο στο «Αλίκη» για το «Τσινετσιτά» των Παπαθανασίου- Ρ έππαστις «διακεκριμένες» θέσεις των έξι πρώτων σειρών.(Και δεν το… πολυλένε, η έκπληξη σάς περιμένει στο ταμείο). Για τις υπόλοιπες σειρές το μαλλί πάει «μόνον» 30, 25, 20 ευρώ και για τις τρεις τελευταίες σειρές 18, υπάρχει μια λαϊκή απογευματινή με τιμές 30, 23, 20 και 1 8, ενώ το φοιτητικό καταργήθηκε.

Γιατί τέτοια αύξηση σε σχέση με τα μέχρι τώρα ισχύοντα; Επειδή πρόκειται για «μεγάλη παραγωγή»; Α ν, δηλαδή, έκαναν μικρή- με δυο τρεις ηθοποιούς και έργο μονοσάλονο- θα τις μείωναν τις τιμές;

Ρωτώ, δηλαδή…

Τέσσερις «τάσεις»- ομάδες διαβάζω να μετρούν οι πολιτικοί συντάκτες στον Συνασπισμό.

Τρεις κι ο κούκος άθροισμα τέσσερα δε μας κάνει;

«Είμαστε δυο, είμαστε τρεις κι οι Δημητρόπουλοι(σ.σ. ή κάπως έτσι) άλλοι τρεις…» που τραγουδούσαν κάποτε σε επιθεώρηση της «Ελεύθερης Σκηνής» σατιρίζοντας το τότε ΚΚΕ Εσωτερικού… Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ένα μεγάλο φιάσκο- κατά τη γνώμη μου: «Άνθρωπος ελέφαντας ή Η μέρα των ξεχασμένων», κείμενο και σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη στο «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας», με τον Γιάννη Βούρο. Το δεύτερο μεγάλο φιάσκο που ΄δα φέτος μετά το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Πέρη Μιχαηλίδη στο Κ ΘΒΕ.

Εύχομαι ολόψυχα κι ελπίζω να μην τριτώσει…

Κι εύχομαι στον Γιάννη Βούρο, ηθοποιό ικανότατο κι άνθρωπο γλυκύτατο, έντιμο και σκεπτόμενο, να μη διαπράξει ξανάόσο κι αν το θέατρο είναι ρουλέτατέτοια σωρεία λαθών. Το οφείλει στον εαυτό του.

Αν δεν είδατε ακόμα- ναι, εκεί, στον Κάτω Χώρο του «Νέου Κόσμου»την «Φεύγουσα κόρη» με την Ρηνιώ Κυριαζή(φωτογραφία) διδαγμένη απ΄ τη Μίρκα Γεμεντζάκη- Παπαδιαμάντης, και παραδοσιακά παραμύθια σε ντοπιολαλιά, και νανουρίσματα, κι ηπειρώτικα μοιρολόγια που μπλέκονται γλυκά σε μια γυμνή σκηνή με τους ήχους ενός κλαρίνου-, κακό δικό σας.

Αλλά αν δεν πάτε να τη δείτε μέχρι τις 9 Ιανουαρίου που θα παίζεται- ένα χρόνο κλείνει αύριο αφότου πρωτοπαρουσιάστηκε στο «Λιθογραφείον» της Πάτρας για να συνεχίσει, εδώ, στον «Φούρνο» και να μεταφερθεί φέτος στον Νέο Κόσμο- θα ΄στε ασυγχώρητοι. Και «Το Τέταρτο Κουδούνι» δε θέλει να σας ξέρει:

αρνείστε να πάρετε μια βαθιά ανάσα δροσερού, πεντακάθαρου αέρα μέσα στα θεατρικά καυσαέρια που εισπνέουμε.