ΠΕΙΡΑΤΙΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Αν υπολογίσει κανείς τον όγκο των τυπωμένων σελίδων που προσπάθησαν να περιγράψουν το δράμα της νεωτερικότητας, μπορεί να εκτιμήσει ακόμη περισσότερο τη λογοτεχνία του Γκράχαμ Γκριν. Περισσότερο από την απόλαυση που θα εισπράξει ως αναγνώστης. Η σύλληψη ενός κόσμου που μοιάζει να έχει χάσει τη βαρύτητά του και να κατρακυλάει στον χρόνο χωρίς αντιστάσεις απαιτεί, όπως το αποδεικνύει ο Γκριν μια λογοτεχνία που ξέρει, πριν από οτιδήποτε άλλο, να παρακολουθεί τον ίλιγγο χωρίς να την πιάνει πανικός.

Ε ναι, τον λογοτεχνικό πανικό τον ξέρουμε καλά.

Χιλιάδες σελίδες που οικτίρουν την ανθρώπινη κατάσταση, την πτώση, ήρωες που ψάχνουν τον έρωτα σαν να αναζητούν τη φιλοσοφική λίθο, και συγγραφείς που γυρεύουν στα τυφλά την τέχνη τους τσαλαβουτώντας σε μορφικούς σπασμούς.

Μέσα σ΄ αυτήν τη λογοτεχνική ατμόσφαιρα του τέλους εποχής η λογοτεχνία του Γκριν μοιάζει με εκείνα τα πειρατικά ναυάγια που στη σιωπή των θησαυρών τους αντηχούν ακόμη τη γυμνή ζωή.

Αγγλοσαξονικού φλέγματος βοηθούντος θα μου πείτε. Κυρίως όμως η συνείδηση μιας μεγάλης λογοτεχνικής παράδοσης που ξεκινάει από τον αγγλικό δέκατο όγδοο αιώνα και φτάνει ώς τις μέρες μας υπενθυμίζοντάς μας πάντα ότι η σκηνή του κόσμου, ακόμη και στις πιο ποταπές στιγμές της, είναι ένα θαύμα που σε πείθει για τη γοητεία της ζωής.