ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΔΡΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, ο Ουελμπέκ υποδύεται τον γνωστό του ρόλο: παριστάνει τον ταύρο σε υαλοπωλείο. Παραμένει ρηχός ατακαδόρος, ανεξέλεγκτος αντιδραστικός, φτηνός συνθηματολόγος και προβλέψιμος προβοκάτορας. Για ΄κείνον ο Μπρετόν έπασχε από «σχετική εγκεφαλική μαλάκυνση», ο Τζόις ήταν «παράφρων Ιρλανδός» και ο Ναμπόκοφ «ψευτοποιητής με ύφος σαν αποτυχημένη σφολιάτα». Γενικότερα, ο Ουελμπέκ απεχθάνεται ό,τι δοξολογήθηκε από τη Γαλλία: τον υπαρξισμό, το σινεμά, την ψυχανάλυση, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τους αριστερούς διανοούμενους, τα οικονομικά θέσφατα της Δεξιάς. Έτσι οι μόνες προσωπικότητες που μάλλον γλιτώνουν από την μπουλντόζα του είναι ο Λάβκραφτ, ο Κοντ, ο Σοπενάουερ και ο Μπαλζάκ. Ειδικά ο τελευταίος ταιριάζει γάντι στον Ουελμπέκ. Σύμφωνα με τον Μπαλζάκ, όλοι ανεξαιρέτως ήθελαν να πλουτίσουν για να κάνουν φιγούρα στους αριστοκράτες, αλλά στο τέλος απετύγχαναν. Σύμφωνα με τον Ουελμπέκ, άπαντες επιδιώκουν να πιάσουν την καλή για να αγοράζουν σεξ, αλλά τελικά τρώνε τα μούτρα τους.

Απ΄ ό,τι φαίνεται, πολλοί Γάλλοι αναγνώστες απολαμβάνουν κρυφογελώντας αυτές τις δοξασίες. Ωστόσο, ακόμη κι αν κάποιος συμφωνεί ιδεολογικά με τον συγγραφέα, είναι αδύνατον να παραβλέψει μια σειρά από χοντρές προχειρότητες του βιβλίου. Ο Ντάνιελ 1, αν και έχει μόνο απολυτήριο Λυκείου, διαθέτει γνώσεις Φιλοσοφίας, Μοριακής Βιολογίας και Κοινωνιολογίας. Οι απόψεις για διάφορα ζητήματα ποτέ δεν αναδύονται υπαινικτικά, αλλά πάντοτε σερβίρονται στο πιάτο από τον πρωταγωνιστή. Πριν οποιοσδήποτε ανοίξει το στόμα του για να εκφράσει γνώμη, ο αναγνώστης μαντεύει τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Αυτό που τελικά απομένει είναι μια ιδιαίτερα απογοητευτική εντύπωση. Ο Ουελμπέκ δείχνει να μπερδεύει σκοπίμως τους φαρισαϊσμούς και τους φανφαρονισμούς που ακούει σε γαλλικά μικροαστικά σαλονάκια, με την επίσημη πολιτική των αριστερών κομμάτων και την ουσία ρευμάτων σκέψης όπως ο στρουκτουραλισμός. Επιπλέον, νομίζει ότι δρα ανατρεπτικά χρησιμοποιώντας απαγορευμένο από τον γαλλικό νόμο λεξιλόγιο, δηλαδή αποκαλώντας τους Άραβες «σκουλήκια του Αλλάχ», τους Εβραίους «ψύλλους με περιτομή» και τους Χριστιανούς «μουνόψειρες της Παρθένου». Παράλληλα, και σε αυτό το βιβλίο του δεσπόζει μια σοβαρή λογική ασυνέχεια. Ο Ουελμπέκ είναι σαν να λέει: «Δεν ελκύω τις πρόστυχες μικρούλες, κανείς δεν με συμπαθεί, άρα η ανθρωπότητα αποτελείται από σκουλήκια και ο κόσμος ψυχορραγεί».