Μικρές αφηγήσεις, μεγάλα ρίσκα

ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ ΣΤΟ «ΘΗΛΥΚΟ ΠΟΚΕΡ», ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ, ΟΠΟΥ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΛΛΙΣΤΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Ο 21ος ΑΙΩΝΑΣ
Αν το Μ ν κινδύνευσε να ριχθεί στην πυρά από φανατικούς θρησκευόμενους, το Θηλυκό πόκερπου μόλις εξέδωσε ο Μίμης Ανδρουλάκης θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ότι προσβάλλει τα ιερά και όσια της Αριστεράς. Γιατί ο βουλευτής-διανοούμενος που έχει καταπιαστεί με το σύνολο των μεγάλων- ή και λιγότερο μεγάλων- θεμάτων που απασχολούν τη σύγχρονη διεθνή ατζέντα, επέλεξε ένα θέμα-ταμπού για την Αριστερά, το χρηματοοικονομικό σύστημα. Και δεν προκαταλαμβάνει τον αναγνώστη θεωρώντας το a priori δεξιό. Σπεύδει βέβαια να μιλήσει για «μια νέα φυλή της χρηματοοικονομικής ζούγκλας με τον αμετάφραστο τίτλο hedge funds», στα μέλη της οποίας «δίνετε τα λεφτά σας και αυτοί αναζητούν επενδυτικές ευκαιρίες».

Ωστόσο, ο Μίμης Ανδρουλάκης δεν θα μπορούσε να αρκεστεί σε μια ανέξοδη γενική καταδίκη. Η κοινωνία του ρίσκου έχει άλλωστε μια ολόκληρη μαθηματική φιλολογία στην αύρα της, και με τα μαθηματικά ο συγγραφέας τα πάει καλά. Τα hedge funds, αποκορύφωμα μιας θεσμοθετημένα ελεύθερης, παγκοσμιοποιημένης κίνησης κεφαλαίων, είναι- εκτός από ανάθεμα- πρώτης τάξεως πεδίο να ασκηθεί κανείς στους νόμους των πιθανοτήτων και στη διαχείριση της αβεβαιότητας. Ο Ανδρουλάκης πιστεύει μάλιστα ότι αντί να τα κοιτάμε έκπληκτοι πρέπει να τα μελετήσουμε, να αμυνθούμε στις υπερβολές τους, να εκμεταλλευθούμε τις ευκαιρίες τους. Είναι η αιχμή του δόρατος ενός συστήματος που βρίσκεται, ενδεχομένως, στο απώγειό του.

Ο Μίμης Ανδρουλάκης είναι συγγραφέας μοναδικός στο είδος του για τα ελληνικά δεδομένα. Δεν δέχεται τίποτα λιγότερο από το να ερευνήσει, όσο γίνεται συνολικότερα, τον σύγχρονο κόσμο. Όπως και στα άλλα εννέα βιβλία του, πληροφορεί, προκαλεί, σκαλίζει. «Το ζήτημα δεν είναι να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, αλλά να τον αλλάξουμε», έλεγε ο Καρλ Μαρξ.

Και ακριβώς επειδή δεν είναι καιρός για μεγάλες αφηγήσεις – οι οποίες καθώς ισχυρίζεται ο Ανδρουλάκης «μυρίζουν θεολογία»- «δεν μένουμε με σταυρωμένα χέρια, αλλά στρεφόμαστε σε μερικές αλλαγές που γνωρίζουμε με ασφάλεια ότι θα κάνουν καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων».

Ο συγγραφέας χτενίζει πολλές πτυχές της διεθνούς πολιτικοοικονομικής ζωής: από τη διαφθορά(την οποία πρέπει να διαχειριστούμε ως «ιδιόρρυθμο εμπόρευμα που πρέπει να μηδενιστεί η τιμή του») μέχρι το σουηδικό μοντέλο(που παρά τη βαριά φορολογία, έλκει κεφάλαια) και τη γεωμετρική αύξηση των δαπανών υγείας που είναι βραδυφλεγής βόμβα. Είπαμε, ορισμένες θέσεις του θα βρουν παλιούς συντρόφους, απέναντι.

Αλλά έχει επιχειρήματα ακόμα κι όταν λέει ότι η πολιτική Μπους για μείωση των φόρων δικαιώθηκε(αφού σε μερικά χρόνια τα ελλείμματα μειώθηκαν αντί να αυξηθούν).

Το βιβλίο είναι δοκιμιακού χαρακτήρα, όμως οι πρώτες πενήντα σελίδες είναι σχεδόν μυθιστορηματικές. Ο Μίμης Ανδρουλάκης βάζει τη γυναίκα στο επίκεντρο, μιλώντας για θηλυκές λύσεις στην οικονομία. Μία συγκεκριμένη μάλιστα 30άρα, που της δίνει το ψευδώνυμο Μόκα, θεωρεί ότι θα γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας γύρω στο 2020! Πρόκειται για μια πολύ όμορφη γυναίκα, που ενώ έκανε διδακτορικό στη συγκριτική γλωσσολογία, τα εγκατέλειψε όλα για να γίνει επενδυτικός σύμβουλος και εν τέλει να ιδρύσει δικό της hedge fund, το «Αθηνά trust», στο οποίο δουλεύουν μόνο γυναίκες. Ο Μίμης Ανδρουλάκης υποθέτει ότι βασικό ρόλο στη μεταμόρφωσή της, ασυνείδητα, έπαιξε η παθιασμένη ερωτική της εμπλοκή με έναν στενό φίλο του, τον οποίο αποκαλεί Μάικλ, μαθηματική ιδιοφυΐα και άλλοτε διευθυντή στον τομέα ενεργειακών συστημάτων της ΝΑSΑ. Συναντιόντουσαν κάθε Παρασκευή απόγευμα σε γκαρσονιέρα κι εκείνη ερχόταν με αεροπλάνο από το Λονδίνο!